Slot Dachau

Het Slot Dachau op de Schlossberg van Dachau was de zomerresidentie van het huis Wittelsbach. Tijdens het bewind van hertog Wilhelm IV en Albrecht V werd de toenmalige burcht verbouwd tot een paleis met vier vleugels.

De zuidwestelijke vleugel werd door Hans Wisreutter uit München tussen 1564 en 1566 van een stijlvol houten plafond voorzien, dat tot vandaag de dag bewaard is gebleven. Het kasteel werd in de 18de eeuw door bouwmeester Joseph Effner verbouwd. Het trappenhuis en de westgevel van 1715 zijn gebouwd in de régence-stijl. Het huidige kasteel is slechts een deel van het oorspronkelijke complex. Koning Maximiliaan Jozef I liet drie van de vier vleugels, die door de inkwartiering van Napoleons troepen ernstige schade geleden hadden, afbreken. Alleen de barokke feestzaalvleugel bleef behouden.

De feestzaal op de bovenverdieping wordt vandaag de dag gebruikt als concertzaal. De hal heeft een sierlijk houten plafond, en wordt beschouwd als een van de mooiste zalen uit de Renaissance ten noorden van de Alpen. Achter het kasteel ligt de terrasvormige slottuin (in Barokstijl) met tuinhuisje en Engelse landschapstuin en ook een lindelaan.

Tekst overgenomen uit “Slot Dachau” op Wikipedia, CC BY-SA 4.0.

Meer uit de Engelstalige Wikipedia

Het kasteel werd rond 1100 gebouwd als burcht door de zijtak van het huis Wittelsbach. In 1182 stierf de laatste graaf van Dachau, Konrad III, zonder nakomelingen en nam hertog Otto I van Beieren het kort daarna in bezit. Het oorspronkelijke kasteel werd tussen 1398 en 1403 afgebroken. In 1467 deed Sigismund, hertog van Beieren, afstand van zijn heerschappij over Beieren-München en behield hij tot zijn dood in 1501 alleen het nieuwe hertogdom Beieren-Dachau als zijn gebied.

Willem IV van Beieren en zijn zoon Albrecht V lieten op de plaats van het oude kasteel een vierarmig renaissancepaleis met een binnentuin bouwen. Het nieuwe gebouw werd ontworpen door Heinrich Schöttl; de bouw begon in 1546 en werd in 1577 voltooid. Het werd later de favoriete residentie van de heersers van Beieren. Ook Slot Schleissheim, dat begon als een landhuis in renaissancestijl (1598) en een kluis gesticht door Willem V, hertog van Beieren, bevond zich vlak bij Slot Dachau.

In 1715 gaf Maximiliaan II Emanuel, keurvorst van Beieren, opdracht tot een herontwerp in barokstijl door Joseph Effner. De 60 gesmeedijzeren balustradetraliën op de gevels zijn altijd een essentieel onderdeel geweest. Het smeedwerk in zes verschillende patronen geeft de prachtige gevel zijn definitieve afwerking. Ze werden besteld door keurvorst Max Emanuel en vervaardigd door Antoine Motté tussen 1724 en 1725. Het ontwerp wordt toegeschreven aan Joseph Effner, terwijl de modellen voor de gietwerken werden gemaakt door de Vlaamse beeldhouwer Guillielmus de Grof. Alleen de zuidwestvleugel is nog aanwezig; koning Maximiliaan I Jozef van Beieren liet de andere drie vleugels begin 19e eeuw afbreken. Deze hadden zware schade opgelopen door toedoen van de Napoleontische troepen.

Het paleis wordt beheerd door de Beierse Administratie van Staatspaleizen, een bestuursorgaan van de vrijstaat Beieren. Het is open voor bezoekers en de banketzaal kan worden geboekt voor bijzondere evenementen. Het wordt ook gebruikt als locatie voor klassieke concerten. Het trappenhuis en de westgevel uit 1715 zijn in de Régence-stijl gebouwd.

Machinaal vertaald uit “Dachau Palace” op de Engelstalige Wikipedia, CC BY-SA 4.0.

Het Slot Dachau staat op plaats 2.786 van 8.134 in de bekendheidsranglijst van deze atlas en op plaats 209 van de 505 die de atlas in Duitsland in kaart brengt. Gebouwd in 1546, en daarmee ouder dan 41% van de gedateerde bouwwerken in de atlas — een van de 755 bouwwerken in de atlas die uit de 16e eeuw stammen. De Wikipedia-artikelen erover werden de afgelopen 60 dagen 1.800 keer geopend, meer dan 64% van de atlas. Binnen 25 km staan nog 12 andere bouwwerken uit de atlas. De dichtstbijzijnde dagtripgids is München, 17 km verderop. Zie hoe dat zich verhoudt in de kastelenstatistiek.

Bekijk op de interactieve kastelenkaart →

Lees het volledige verhaal op Wikipedia ↗