Jagdschloss Granitz

Jagdschloss Granitz is een negentiende-eeuws kasteel in het zuidoosten van het Duitse eiland Rügen, gelegen in een heuvelachtig gebied dat de Granitz wordt genoemd. Het bevindt zich in een bos aan de smalspoorbaan tussen Putbus en Sellin. Het slot werd in opdracht van vorst Wilhelm Malte I als lustverblijf in middeleeuwse stijl gebouwd. De oorspronkelijke ontwerpplannen van Theodor Bamberg en Carl August Menzel werden enkele malen aangepast omdat vorst Wilhelm er niet tevreden mee was. Het huidige aanzicht van het kasteel weespiegelt grotendeels het ontwerp van Johann Gottfried Steinmeyer, met ingrijpende aanpassingen door Karl Friedrich Schinkel. Centraal staat een prominente, ronde toren met wenteltrap. Het uitzichtplatform op de top van de toren ligt 144 meter boven de zeespiegel.

Tekst overgenomen uit “Jagdschloss Granitz” op Wikipedia, CC BY-SA 4.0.

Meer uit de Engelstalige Wikipedia

Het jachtslot ligt midden in de beboste Granitz-rug, die ongeveer 1000 hectare beslaat en sinds 1991 deel uitmaakt van het biosfeerreservaat Zuidoost-Rügen. De naam Tempelberg, gegeven aan de hoogste heuvel van de Granitz, stamt uit de 18e eeuw, toen op de plek van het huidige slot een klein zeshoekig belvedère stond. De snelste manier om er te komen is vanuit de Oostzeebadplaats Binz met de Rügensche Kleinbahn of de Jachtslotexpress (Jagdschlossexpress).

Het jachtslot (Jagdschloss) werd gebouwd op de hoogste heuvel van Oost-Rügen, de 107 m boven zeeniveau (NN) hoge Tempelberg, in de jaren 1838 tot 1846, in opdracht van vorst Wilhelm Malte I van Putbus, naar een ontwerp van de Berlijnse architect Johann Gottfried Steinmeyer, in de stijl van de Noord-Italiaanse renaissancekastelen. Het was ooit een geliefde vakantiebestemming voor Europese adel en prominenten; zo behoorden Frederik Willem IV, Christiaan VIII, Otto von Bismarck, Elizabeth von Arnim en Johann Jacob Grümbke tot de bezoekers.

Het jachtslot was tot 1944 eigendom van de familie Von Putbus en kwam in nazi-handen bij de gevangenneming van Malte von Putbus. De familie werd uiteindelijk onteigend als onderdeel van de Oost-Duitse landhervormingen, en het kasteel bleef tot op heden in staatshanden. Na afloop van de Tweede Wereldoorlog raakten veel van de inboedelstukken verloren of werden gestolen; verscheidene kunstwerken werden overgebracht naar het Berlijnse kunstdepot, het orgaan voor het beheer van Sovjetbezittingen in Duitsland, en in 1953 overgedragen aan de staatsmusea in Berlijn.

Pogingen van de kleinzoon van Malte zu Putbus, Franz zu Putbus, om de familiezetel terug te krijgen, mislukten voor de rechter. Het gebouw wordt tegenwoordig gebruikt als museum.

Het kasteel werd begin 21e eeuw gerenoveerd voor een bedrag van 7,9 miljoen euro.

Het twee verdiepingen tellende, gepleisterde bakstenen gebouw heeft een rechthoekige plattegrond en vier kleine hoektorens. In het midden van het gebouw, in de oude rechtszaal, bevindt zich een 38 meter hoge centrale toren, later opgetrokken naar plannen van Karl Friedrich Schinkel. Binnenin bevindt zich een vrijdragende ronde wenteltrap met 154 gietijzeren treden.

Machinaal vertaald uit “Granitz Hunting Lodge” op de Engelstalige Wikipedia, CC BY-SA 4.0.

Jagdschloss Granitz staat op plaats 2.038 van 8.134 in de bekendheidsranglijst van deze atlas en op plaats 158 van de 505 die de atlas in Duitsland in kaart brengt. De Wikipedia-artikelen erover werden de afgelopen 60 dagen 4.577 keer geopend, meer dan 83% van de atlas. Binnen 25 km staan nog 3 andere bouwwerken uit de atlas. Zie hoe dat zich verhoudt in de kastelenstatistiek.

Bekijk op de interactieve kastelenkaart →

Lees het volledige verhaal op Wikipedia ↗