Nush-i Jan

Nush-i Jan Tepe (Perzisch: نوشیجان تپه), ook geschreven als Noushijan, is een archeologische vindplaats in het centrale Zagrosgebergte in westelijk Iran, nabij de stad Malayer.

Nush-i Jan werd in 1965 ontdekt tijdens een onderzoek in de Malayer-vlakte. De vindplaats werd vervolgens door David Stronach en Michael Roaf in vijf campagnes tussen 1967 en 1977 opgegraven.

De bezetting kan worden onderverdeeld in zes hoofdfasen, die met tussenpozen dateren van de ijzertijd tot de Parthische periode. De eerste fase was in de ijzertijd, waarin het primair als religieus centrum werd gebruikt. Tijdens de tweede fase werd de bebouwing opgevuld. De derde fase was een periode waarin het secundair werd gebruikt. De vierde fase was een hiaat, hetgeen vooral blijkt uit de ingestorte architectuur. Tijdens de vijfde fase was er een Parthisch dorp, en de zesde fase was een nieuwe open periode, waarna de tell werd verlaten.

Tekst overgenomen uit “Nush-i Jan” op Wikipedia, CC BY-SA 4.0.

Meer uit de Engelstalige Wikipedia

Volgens de plattegrond van het ontdekte gebouw en volgens archeologisch en architectonisch onderzoek werd het gebouw vóór de apadana gebouwd. De ingang van het gebouw bevindt zich aan de oostkant, net als bij een centrale tempel. Het heeft twee met elkaar verbonden ruimtes.

De binnenruimte van het gebouw is rechthoekig en de ingang bevindt zich in de aangrenzende kamer. De resten van een kolenschaal aan de zuidkant van de hoofdruimte tonen aan dat de vuurceremonie (in het geheim) werd uitgevoerd. Er kan worden verondersteld dat de eerste vuurtempel zich in een overdekte ruimte in Noushijan Tappe bevond en dat de ceremonie verband hield met de zich ontwikkelende religieuze ceremonie in het Medische tijdperk. Aan de zuidelijke en westelijke muur bevinden zich resten van twee nissen met eivormige gewelven.

De hal werd gebouwd op een lemen platform. De fundering bestaat uit leemmortel. De hal is 20 m lang en 15 m breed. De oostkant is niet volledig haaks. De centrale ruimte van de apadana heeft drie zuilenrijen. Elke rij telt vier zuilen. De ruimte heeft twaalf zuilen die het gewicht van het plafond droegen. De zuilen waren van hout. Elke zuil had een diameter van 25 cm. De oostmuur heeft twee decoratieve nissen; aan de westzijde is geen versiering aangebracht. Onder het plafond bevinden zich vensters die voldoende licht in de ruimte laten.

De hoofdtempel is een lemen halfronde achthoek. Dit gebouw is een van de waardevolste Medische gebouwen.

Het tweede belangrijke gebouw in Noushijan zijn de kamers en opslagruimtes. Het kasteel omvat een omwallingsmuur, torens en vier wapenopslagplaatsen. Het is in totaal 25 m lang en 22 m breed. De buitenmuren hebben 6 torens in de breedte en 7 torens in de lengte. De enige ingang bevindt zich midden in de oostmuur.

In het noordelijke deel van de apadana bevindt zich een kunstmatige, kelderachtige put die naar een rots op 3 m diepte leidt. Deze put heeft een trap. De hoogte bedraagt 170 cm en de breedte 180 cm. Naar zijn vorm te oordelen heeft de tunnel het einde nooit bereikt en werd hij om onbekende redenen onvoltooid achtergelaten.

Machinaal vertaald uit “Noushijan” op de Engelstalige Wikipedia, CC BY-SA 4.0.

Nush-i Jan staat op plaats 2.422 van 8.134 in de bekendheidsranglijst van deze atlas en op plaats 27 van de 170 die de atlas in Iran in kaart brengt. De Wikipedia-artikelen erover werden de afgelopen 60 dagen 1.546 keer geopend, meer dan 60% van de atlas. Zie hoe dat zich verhoudt in de kastelenstatistiek.

Bekijk op de interactieve kastelenkaart →

Lees het volledige verhaal op Wikipedia ↗