Nush-i Jan

Nush-i Jan Tepe (Perzisch: نوشیجان تپه), ook geschreven als Noushijan, is een archeologische vindplaats in het centrale Zagrosgebergte in westelijk Iran, nabij de stad Malayer.

Nush-i Jan werd in 1965 ontdekt tijdens een onderzoek in de Malayer-vlakte. De vindplaats werd vervolgens door David Stronach en Michael Roaf in vijf campagnes tussen 1967 en 1977 opgegraven.

De bezetting kan worden onderverdeeld in zes hoofdfasen, die met tussenpozen dateren van de ijzertijd tot de Parthische periode. De eerste fase was in de ijzertijd, waarin het primair als religieus centrum werd gebruikt. Tijdens de tweede fase werd de bebouwing opgevuld. De derde fase was een periode waarin het secundair werd gebruikt. De vierde fase was een hiaat, hetgeen vooral blijkt uit de ingestorte architectuur. Tijdens de vijfde fase was er een Parthisch dorp, en de zesde fase was een nieuwe open periode, waarna de tell werd verlaten.

Tekst overgenomen uit “Nush-i Jan” op Wikipedia, CC BY-SA 4.0.

Nush-i Jan staat op plaats 2.456 van 5.793 in de bekendheidsranglijst van deze atlas en op plaats 30 van de 120 die de atlas in Iran in kaart brengt. Zie hoe dat zich verhoudt in de kastelenstatistiek.

Bekijk op de interactieve kastelenkaart →

Lees het volledige verhaal op Wikipedia ↗