Liban · XIX wiek
Beiteddine Palace zajmuje 1522. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 4. wśród 17 obiektów w Libanie. Data powstania: 1818, wcześniejsza niż u 11% datowanych obiektów atlasu, jeden z 705 obiektów atlasu powstałych w XIX wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 2453 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 74% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 8 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Bejrut, 22 km stąd. Jest jednym z 105 obiektów na mapie regionalnej „Lewant”. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Liban.
Pałac Bejt ed-Din (arab. قصر بيت الدين, Qaṣr Bayt ad-Dīn) to XVIII-wieczny pałac w Bejt ed-Din w Libanie, wzniesiony przez Baszira II. Pałac jest gospodarzem corocznego Festiwalu Bejt ed-Din oraz mieści Muzeum Pałacu Bejt ed-Din, a także jest letnią rezydencją prezydenta Libanu.
Emir Baszir II z dynastii Szihabidów, który później został władcą Emiratu Góry Libanu, zbudował pałac w latach 1788–1818 na miejscu druzyjskiej pustelni. Po 1840 roku pałac był wykorzystywany przez Osmanów jako budynek rządowy. W okresie francuskiego mandatu służył jako lokalne biuro administracyjne.
W 1943 roku pałac ogłoszono oficjalną letnią rezydencją prezydenta. Podczas libańskiej wojny domowej został poważnie uszkodzony. Część pałacu jest dziś dostępna dla zwiedzających, podczas gdy reszta wciąż pełni funkcję letniej rezydencji prezydenta.
Zgromadzenie wojsk w tym miejscu przed wyprawą do Syrii pod dowództwem Ibrahima Paszy zostało odnotowane w przypisach do poetyckiej ilustracji Letitii Elizabeth Landon „The Gathering of the Chieftains at Beteddein”, towarzyszącej rycinie obrazu (przedstawiającego pałac) autorstwa Williama Henry'ego Bartletta w „Fisher's Drawing Room Scrap Book” z 1839 roku.
UNESCO objęło pałac wzmocnioną ochroną podczas izraelskiej inwazji na Liban w 2024 roku, aby zabezpieczyć go przed zniszczeniem; był to jeden z 34 obiektów kulturowych objętych wzmocnioną ochroną.
Pałac Bejt ed-Din uznawany jest za piękny przykład libańskiej architektury z początku XIX wieku, z zauważalnymi wpływami włoskimi.
Główne wejście do pałacu prowadzi na dziedziniec o wymiarach 107×45 metrów. Wzdłuż prawej strony tego dziedzińca znajduje się dwupiętrowe skrzydło, Al-Madafa, dawniej wykorzystywane do przyjmowania gości.
Wejście do centralnej części pałacu, Dar el-Wousta, prowadzi przez podwójne schody na dalekim zachodnim krańcu dziedzińca. Od tego miejsca surowy i imponujący wygląd zewnętrznego dziedzińca i budynków ustępuje miejsca zachwycającej architekturze z pięknymi arkadami, balkonami mandaloun, fontannami, fasadami, pomieszczeniami z rzeźbionego i malowanego drewna cedrowego zdobionego arabską kaligrafią, antycznymi meblami, inkrustowanym marmurem i pięknymi mozaikami. Pomieszczenia te pełniły funkcję biur i salonów recepcyjnych.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Beiteddine Palace” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →