Dziennik zmian

Co nowego na Castlemap

Mały atlas, prowadzony uczciwie: każda widoczna zmiana trafia tutaj, od najnowszej. Prowadzi go jedna osoba, otwarcie — sztuczna inteligencja wykonuje większość żmudnej pracy, człowiek decyduje, co trafia na stronę. Poprawki mile widziane.

Subskrybuj kanał: /changelog/feed.xml (Atom)

Błąd w danych? ceoflightmussy@gmail.com

12 września 2026 — A castle search that behaves on phones, and a flag on the language button

• Searching on a phone no longer zooms the page. On an iPhone, tapping the castle search in the panel zoomed the whole map in, and it stayed zoomed after the keyboard had gone. The search box now uses a text size that phones leave alone, picking a result puts the keyboard and the panel away at once, and the results are easier to tap.
• On a phone, the language button now shows the flag of the language you are reading. It used to show a globe, and the list of flags it opens ran off the edge of the screen; the list now fits, in two rows of four, on the map and in CastleGuessr.

12 września 2026 — The press, in logos, at the top of the About page

• The About page now opens with the press, as logos. Le Figaro, BILD, Ouest-France, Euronews, The Verge and the rest appear by their logos, taken from Wikimedia Commons where a free copy exists; outlets without one are set in type. The full list, with a link to every piece, sits one click below. Nineteen write-ups that had not been listed join it, among them Ouest-France, BILD, TRAVELBOOK and The Verge, and so do an r/MapPorn thread, the Wikidata Weekly Summary, weeklyOSM and Artribune’s PAX. As before, none of it was pitched or paid for.

11 września 2026 — A way to support the atlas

• The atlas has a donate button. It is on the About page, a link to it sits in every page footer, and a small note offers it the first time you open the site, and again when you come back four hours or more later. It opens PayPal’s own donation page; nothing from PayPal loads on this site. The atlas stays free, with no ads and no accounts.
• The sister links in the map’s panel now match the footers. The beach atlas left them on 7 September; the panel kept it by mistake until now.

11 września 2026 — Four landmarks readers asked for join the map, and Fort Conger leaves

• Three came by email from the people who look after them. A guide at Logne Castle in the province of Liège asked whether it could be added: the stronghold of the prince-abbots of Stavelot, built early in the 12th century on a rock spur above the Ourthe and destroyed in 1521, now on the map as a ruin. The team at Snov Palace in Belarus, the Rdułtowski family’s classical palace and landscape park, wrote the same week, and so did the family that owns the Château de Poudenas in Gascony, a 13th-century castle opened up with an Italianate gallery in the 17th. Each has one to three Wikipedia articles, below the bar the atlas sets for its country, so each is admitted by hand, as reader requests have been since July.
• The Solovetsky Monastery is on the map as a fortress. It turned back the Livonian Order and the Swedes in 1571, 1582 and 1611, and its walls of giant boulders were raised in 1584–94 on an island in the White Sea, but Wikidata files it as a monastery, a type none of the atlas’s castle queries reaches. u/Aprilprinces named it missing under an r/MapPorn map drawn from this dataset.
• Fort Conger has left. The same commenter pointed out that it was “a wooden house, not even with a military purpose”: the base the Lady Franklin Bay Expedition built on Ellesmere Island in 1881 for the first International Polar Year. Wikidata calls it a fort because its builders did; the atlas files a place by what it is.

7 września 2026 — Puerto Rico gets its own page, the Capitolio of Caracas joins, three landmarks that were never castles leave, and three demolished ones are filed as ruins

• Puerto Rico is now its own country on the map. El Morro, Castillo San Cristóbal and La Fortaleza had shipped under the United States, which is what Wikidata says and not where a reader looks for them; the atlas already files Curaçao, Aruba, Gibraltar, the Channel Islands and the Faroes by where they stand, and now does the same here. Prompted by u/Vaqueroalazar, who asked under an r/MapPorn map drawn from this dataset whether the Caribbean had any.
• The Palacio Federal Legislativo in Caracas is on the map. The Capitolio of 1877 had been excluded as a working legislature, a rule the atlas does not in fact apply to Westminster, Christiansborg, the Palais Bourbon or the Palacio de las Cortes: the line is the building, not the tenant, and an 1877 palace with a gilded dome is a palace. The written rule now says so. u/lajarusmorois pointed out that Venezuela showed a single dot; the Spanish colonial forts he named sit below the atlas’s fame bar, and this one does not.
• Three landmarks that were never castles have left: the Lost Gardens of Heligan (a garden), the Roman Theatre of Jableh (a theatre) and the Castillo de San Telmo in Almería (a lighthouse of 1865). Each carries a castle type on Wikidata beside the type it really is; the articles decide.
• Three demolished landmarks are filed as ruins — Prudnik Castle, Fort Witsen and the Alcázar of the Caliphs in Córdoba — as the rule since August says a vanished landmark must be. Tambo Colorado, which two registries had filed differently, is a palace again, and a test now refuses a landmark pinned both ways. (Taplacken Castle, which Wikidata calls a destroyed building, stays a castle: families live in what survives of it.)
• Smaller things. Wisłoujście Fortress’s one-line description in the dataset no longer reads “Lighthouse in Poland”. The Alamo is founded in 1718 again: Wikidata carries a second founding date of the year 8 beside the real one, and the refresh had taken it. Seven country pages that had no social card of their own (Venezuela, Kuwait, Mongolia, Nigeria, Antigua and Barbuda, Saint Kitts and Nevis, Timor-Leste) have one. Three hub titles that overran what a search result shows were shortened in every edition. The World Beach Map link has left the footer. The machine-readable site description now says that the castle routes are English-only, which they are.

5 września 2026 — One photograph in 8,126 had vanished from Wikimedia Commons; every picture is now checked there on each refresh and before each release

• The photograph of Argyrokastro Castle has been replaced. The file the atlas had shown was deleted from Wikimedia Commons on 2 September after a deletion request, and the page, its map card and its social card had been showing an empty frame where the castle should be. The picture now is the lead photograph of the castle’s own Wikipedia article.
• Every photograph is now checked against Commons. The atlas serves its pictures through its own cache, which keeps a file for thirty days — long enough that a file renamed or deleted on Commons would disappear from a page quietly, weeks later, with nothing on this side noticing. A new pass asks Commons about every file in use on every data refresh: a renamed file is followed to its new name, a deleted one is replaced from the landmark’s current Wikidata image or its article’s lead photograph, and a release is refused while any landmark’s picture is gone with nothing to put in its place. Its first full run over 8,126 files found exactly one missing: the one above. The server, for its part, now keeps serving the copy it holds when Commons reports a file gone, so a picture stays up while the record is repaired.
• 189 photo credits lost their Commons boilerplate. Files moved to Commons from a language Wikipedia carry the transfer log in their author field — “Original uploader was X at de.wikipedia”, “User X on sv.wikipedia”, “This image is a work by X (User:x). When reusing, please credit…”, “derivative work: Y” — and those sentences had been printed beside, or instead of, the photographer’s name. The credit now names the photographer; the file’s page, one click away, keeps the full provenance.
• Two small consistencies. Nine hand-picked photographs (Sigiriya, Fat Margaret, the Salón de Reinos and six more) were addressed with a literal parenthesis on the page and in the image sitemap but with “%28” on the social card; all three now spell the address the way Commons does. And a photograph Commons no longer has answers with a plain 404 instead of the server’s stock error page.

4 września 2026 — Castle routes: 22 itineraries that put 415 castles in the order you would travel them, the country-count answers wired together, and one sitemap per kind of page

• A castle route is a new kind of page here, and there are 22 of them: /castles/routes/. A country page tells you where the castles are. A route tells you which ones, in what order and how far apart, because most of the great castle country in the world is a line rather than an area — a river whose towers were built to tax the traffic on it, a frontier two kingdoms fortified against each other, one king’s building programme, one order’s brick. 415 stops across 19 countries, each with its photograph, its founding century and its distance from the start of the route.
• Sixteen of the routes let geography choose their stops, and six name them. On the Rhine, the Moselle, the Aosta valley and thirteen others, every landmark in this atlas within a stated distance of the route’s line is a stop, ordered by how far along the line it sits: nobody picked the 27 castles of the Rhine gorge, the gorge did. Where the membership is itself the fact — Edward I’s eight Welsh castles, the six that Ludwig II of Bavaria built, bought or died in, the six Rajasthan hill forts UNESCO inscribed together — the stops are named instead, and the build refuses to run if the atlas has stopped holding one of them.
• Every distance on a route page is a straight line, and every route page says so. This atlas holds coordinates, not road geometry, so it cannot compute a driving distance and does not print one. Where a route runs through more castles than a page can usefully list, the page states how many it is a selection from — the Andalusian frontier holds 68 within 30 km of its line and shows the 30 best known — rather than trimming the list quietly.
• The answer pages for “how many castles are there in X?” now link each other. There are 48 of them, they answer the question a search engine is most often asked about a country’s castles, and each one had exactly two links pointing at it: the section’s own index, and a line at the very bottom of its country page, under the FAQ. Each now carries eight sibling answers, and the link from the country page has moved up to sit directly under the paragraph that says how many landmarks the atlas maps there — which is the sentence that makes a reader wonder whether that is all of them.
• The sitemap is now split by kind of page rather than by language. Search Console reports coverage per sitemap file, so the split decides what it can tell us: eight language files answered “how much of the German edition is indexed”, which nobody was asking, while the question that matters — which kind of page is stuck unindexed — needed a hand-typed query to answer. There is now one file for the country pages, one for the day-trip guides, one for the regions, one for the routes, one for the how-many answers and one per language for the landmark pages, which alone are too many for a single file.
• The routes are linked from the country pages they cross, from the regional maps that cover the same ground, and from every landmark page that is a stop on one — which also tells you where on the route that landmark falls. They are English only for now: their names are proper nouns whose translations have to be sourced rather than invented, and the atlas already has 30,000 pages waiting to be indexed without adding a new tier eight times over.

4 września 2026 — Every photograph now served from the atlas’s own cache, 195 landmarks re-filed as palaces, ruins or fortresses, most of them outside Western Europe, nine Swiss names that were inventory descriptions, and five entries that were never castles

• The photographs on every page, card and game round are now served from this site’s own cache instead of straight from Wikimedia. The social-card images had gone that way since 26 August; the picture a reader actually sees still loaded from upload.wikimedia.org, so a Commons outage blanked every page at once, and a crawler walking the cards faster than the cache could fill was answered 429 by Wikimedia through the proxy. The cache holds every one of the 8,136 photographs now and refreshes them monthly. The pictures themselves did not change, so no page’s date moved for it.
• 56 “castles” are palaces. Forty-six of them are the Hungarian and Romanian country houses the English article titles call “Mansion” — kastély and conac, the unfortified seats of the Batthyány, Esterházy, Zichy, Teleki and Bethlen families — which had been filed as castles because they carry no English lead for the residence rule to read and the name rule knew “Palace” but not “Mansion”. The rest are residences whose own lead says so: Friedrichsfelde, Åkeshov, the Alter Hof in Munich, the hunting lodges of Augustusburg and Granitz, the Neues Schloss of Meersburg, Fiholm, the Château de Voltaire, the Château de la Barre and the Château de Seneffe.
• 31 landmarks are ruins. A sweep of every English lead and description for “ruins”, “remains of” and “archaeological site” on rows filed as standing buildings, each verdict read from the sentence itself: the Acropolis of Athens, Sacsayhuamán, Kuelap and Tambo Colorado; the Roman forts of Vindolanda, Hardknott, Arbeia, Isca Augusta, Blestium, Coria and Trimontium; Finlaggan, Melbourne, Sheffield, Spofforth and Olderfleet; the Daming Palace, Kaunas Fortress, Rokantiškės, Rūjiena, Galarsan-Gorarsan, Anevo, Runkel, the Wolfsburg, the Bulverket, Kudryntsi, Shalfak, Manegg, Huis ter Kleef, Nobeoka and the Round City of Baghdad. Standing, roofed or rebuilt sites the same sweep flagged stayed where they were — Carlisle, whose lead only mentions the ruins of Hadrian’s Wall; Nyköping, a museum; Shigatse Dzong, rebuilt in 2007; Ollantaytambo, a living town.
• A second sweep of the 3,900 landmarks outside Western Europe re-filed 108 more, because the rules had been written for Western words. The English lead of a Czech, Ukrainian, Baltic or Balkan castle rarely says “ruin”; its German, Ukrainian or Polish lead does, so this pass read those: 50 more ruins — Choustník, Cornštejn, Dívčí kámen, Gutštejn, Buben, Brníčko and Cimburk in Bohemia and Moravia; Bronka, Yaniv, Novomalyn, Visk, Laszki Murowane and Kotsiubyntsi in Ukraine; Koło, Iłża and Nowy Dwór in Poland; Piltene, Vecpiebalga, Karksi, Dubingiai and Kavilda in the Baltics; Rodoni, Prezë, Soko Grad, Vidoški, Visoki and Tilurium in the Balkans; Qal’eh Dokhtar, Skardu, Kayts Island, Halmyris, Storgosia, Ushiberd, the Cadmea of Thebes, Peel Castle, Fort Ino, Fort Tourgis; and five Japanese sites whose own lead calls them 城跡, castle ruins — Komoro, Katsuren, Ki, Kōfu and the Tsutsujigasaki residence. 33 castles are fortresses: the Spanish colonial castillos of Havana, Santiago de Cuba, Cienfuegos, San Juan, St Augustine, Lake Izabal and Valparaíso, the Brazilian fortalezas of Belém, Florianópolis, Paraná and Rio, the kasbahs of Cherarda, Boulaouane, Mehdia, Gnaouas, Amridil, Tifoultoute, Taourirt and Tamnougalt, Golubac, Château Pèlerin, Baghaberd, Trapessac, Đurđevac and Gyeongju’s walled town. 22 are palaces: the archbishop’s Kroměříž, Mikulov, Smolenice, Olyka, Dzików, Raudonė, Raudondvaris, Šlokenbeka, the Alcázar de Colón and a dozen Hungarian, Slovak and Romanian kastély and conac. Three go the other way, from fortress back to castle, because their leads say castle: Zilkale, Qal’at Najm and Qal’at Sukkara. One caution the sweep learned: Japanese Wikipedia opens every historical castle with “was located”, Osaka and Uwajima included, so that wording is not a ruin and was not read as one.
• Nine Swiss landmarks had a heritage register’s description of the property as their name. “Château with two outbuildings, farmhouse, horticultural outbuilding, rural, two pavilions, pond, and two fountains” is the Château de Crans; “Castle with riding hall, house, outbuildings, fountain, and choir of the old church” is Mathod Castle. The cantonal inventory’s line had been pasted into Wikidata as the English label, and the 2 September intake took it at face value. All nine now carry the name their article uses — Mathod, D’En-Bas, Crans, Barberêche, Grand-Vivy, Waldegg, Heidegg, Wolfsberg and Blonay — their addresses unchanged, and the name fetchers now refuse a label that enumerates outbuildings with commas.
• Five entries were never castles and are gone: the Casa del Fascio in Como, Terragni’s 1932 party headquarters, which reached the atlas through a “palazzo” typing; Château Léoville-Poyferré, a Saint-Julien winery; the Stobnica “castle”, a building site on an artificial island since 2018; the Khanderao Market in Vadodara, a market hall; and the fairy-tale castle of the Taman Mini theme park in Jakarta. 8,133 landmarks. With that replica gone, the “castles near Jakarta” guide, which only it had made eligible, is retired too. The Karabakh fortress that had shipped under its German article title, Dschraberd, is Jraberd.
• Six founding years were reconciled with the fetcher’s own hand corrections, which the pages had not yet taken: Arsuf, Raigad, the Bistrik kula and Ziwiyeh no longer show an excavation or designation year as a founding date, while Brimstone Hill keeps 1690 and Fort St. Joseph 1799 — the sourced dates that a blanket correction would otherwise have thrown away with the wrong ones.
• The Japanese edition’s shortest search descriptions gained a sentence. A landmark with no district, no city within reach and no dated neighbour was described in 39 characters — “アーグラ城塞 — 16世紀の要塞（インド）。写真・基本情報・地図上の位置。” — which Bing’s report counted as too short on some four hundred pages. Those pages, and only those, now also state the landmark’s fame rank in its country, the same fact the longer descriptions already carried.

2 września 2026 — 353 landmarks the atlas’s own bar admits and its queries could not see: Sigiriya, Mycenae, Knossos, the dzongs of Bhutan, the walls of Tallinn and Seoul, and seven countries on the map for the first time

• The question was not which castles exist but which clear this atlas’s own bar and never arrived. Every landmark here needs a photograph, exact coordinates and a Wikipedia article, and enters by the number of language editions that write about it. Three audits ran the same day: every item in Wikidata’s castle, fortress, palace, citadel and fortification classes with eight or more editions, diffed against the map; the classes those queries never reach (dzong, kasbah, ksar, kremlin, hillfort, city walls, Roman fort, and the whole World Heritage list); and a walk of the English Wikipedia category trees for castles, fortresses, forts and palaces by country, 22,220 articles, which sees a landmark whatever Wikidata calls it. The bar for what went in was the map’s own: eight editions anywhere, five to seven only where a country was thinly covered.
• The famous tier was nearly complete, and the holes in it were single names. Above twelve editions the castle, fort and château classes had nothing missing at all. What the class queries could not see was typed as something else: Sigiriya is a “human settlement” to Wikidata (57 editions, World Heritage); Mycenae (83 editions, the Lion Gate), Knossos, Tiryns and Phaistos are “ancient cities”; Madinat al-Zahra an archaeological site; Brimstone Hill a national park; the Kraków Barbican a barbican; Pavlovsk Palace an architectural landmark; Samuel’s Fortress in Ohrid an archaeological site, in a country that until today carried one landmark.
• Bhutan goes from two landmarks to fourteen. Its dzongs, the fortress-monasteries that define the country, are all typed “dzong in Tibet” on Wikidata, a class no query of this atlas reached: Punakha, Rinpung, Simtokha, Trongsa, Jakar, Gasa, Lhuentse, Trashigang, Dobji, Lingzhi, Wangdue Phodrang and the ruined Drukgyal, plus Shigatse’s across the border.
• City walls, which the atlas already carried for Dubrovnik, Ávila and Constantinople, now include Tallinn, Seoul, Thessaloniki, Nuremberg, Heraklion, Nicosia, Chania and Senglea, and the fortified gates and towers that survive as a city’s last fortification stand on their own: Michael’s Gate in Bratislava, St Florian’s Gate in Kraków, the three Fatimid gates of Cairo, Munich’s Isartor, Sendlinger Tor and Karlstor, Lübeck’s Burgtor, the Sassenpoort, the Germans’ Gate of Metz, Fat Margaret, the Lotrščak Tower, the Tower of Kamianiec. Components of a landmark already on the map, the gates of Rome’s Aurelian Walls or the Kremlin’s towers, were left out on purpose.
• North Africa and the Sahel of the map: the kasbahs of Le Kef, Béja, Sfax, Beni Mellal, Chefchaouen, Amridil and Tifoultoute, Kasbah An-Nouar in Fez, the ksour of Ouled Soltane, Tizourgane and Nalut, the ribats of Monastir and Sousse, Kelibia Fort, the Dey’s palace and four Moorish palaces of the Casbah of Algiers, Ahmed Bey’s palace in Constantine, and eleven palaces of the medina of Tunis. Tunisia doubles, Algeria and Morocco grow by a third.
• The ancient and the earthen: the Roman forts of Saalburg, Diana, Lambaesis, Burgh Castle, Capidava, Betthorus, Gerulata, Celemantia, Porolissum and Sucidava; the hillforts and castros of Heuneburg, Titelberg, Havránok, Levý Hradec, Varbola, Valjala, Briteiros, Zambujal, Terroso and Sanfins; the Viking ring fortresses of Fyrkat and Trelleborg beside Aggersborg; the Urartian Teishebaini; the Bronze Age citadels of Midea and Abuli; the Khorezmian fortresses Ayaz-Kala, Akchakhan-Kala and Kafir-kala.
• Seven countries appear on the map for the first time — Saint Kitts and Nevis (Brimstone Hill), Antigua and Barbuda (Fort Berkeley), Nigeria (the Royal Palace of the Oba of Benin), Kuwait (Seif Palace), Mongolia (Sangiin Kherem), Timor-Leste (the Palácio de Lahane) and Venezuela (Castillo Solano) — and thinly covered ones fill in: Pakistan +10, Malta +10, Bosnia, Slovenia, Finland, Norway, Georgia, Azerbaijan, Afghanistan, Kosovo, Uzbekistan and Yemen among them.
• What was deliberately not taken. Britain holds some three hundred castles at five to seven editions that this pass could see and did not add, because they are not a hole in the queries but a matter of where England, Scotland and Wales set their floor; and thirty Venetian palazzi at exactly eight editions, since every house on the Grand Canal has a stub in eight languages. Anything whose only depiction is a map, a model, a drawing or a nineteenth-century print stayed out. The new entries are, on average, less read than the map’s median; the fame ranking places them honestly.
• Thirty-eight of the new entries needed their category pinned by hand, because a dzong is a monastery to Wikidata, a Maltese watchtower is a “tower” and Villa di Castello reads as a castle by its name; fourteen photographs were replaced where Wikidata’s was an etching, a print, a neighbour or a thumbnail; and sixteen landmarks whose Wikidata country is a historical state (the Austrian Empire for Ternopil, Ancient Rome for Sanfins) are filed where they stand. The decision record, including everything rejected and why, is in press/audits/intake-2026-09-02.md.

1 września 2026 — A second audit: founding years reconciled with Wikidata, 227 Japanese descriptions restored, photographers credited by name, and the sister atlases renamed

• 82 founding years corrected, three of them classes of error rather than single mistakes. Wikidata counts BC years without a year zero but exports them with one, so every precisely dated BC landmark on the atlas was a year late — the Ishtar Gate read 574 BC, Erebuni 781 BC, the Royal Palace of Mari 1799 BC; ten put right. Where Wikidata holds several dates the atlas had kept whichever came first, so Ca’ d’Oro was “founded” in 1927 (its museum) and the Château de Chantilly in 1882 (its rebuild); it now takes the earliest date of century precision or better, 59 landmarks. And a “2nd millennium” had been shipping as “c. 2000” on medieval ruins like Kamenica Castle; a millennium is no longer a date, so four are honestly undated and two moved to their real century. Nine more were read against their own leads by hand: Fort Clatsop is 1805, not its 1955 replica; Kernavė is first mentioned in 1279, not the 1989 reserve; the Castillo de Mequinenza is 14th-century, not its 1959 restoration.
• The Prešov Castle Road is gone from the atlas. Wikidata types it as a castle; it is a 2011 hiking trail linking six castles near Prešov, and it had a page saying it was founded in 2011. 7,785 landmarks.
• Seven landmarks with no Latin-script name anywhere in Wikidata now have an English one — Nevel Fortress, Sebezh Fortress, Poltava Fortress, Chorgun Isar, the Castle of Ochia, Al-Dosariyah Castle and Shaar Castle. Their English pages had been titled in Cyrillic, Greek or Arabic.
• Photographers are credited by name, not by address. The credit line under a photo — and the photographer field in each page’s structured data — carried whatever Commons’ author field held, and for 350 photographs that was a forum thread, a footnote marker, a talk-page signature with its timestamp, “The original uploader was …”, or in three cases a private e-mail address. The name stays; the rest is gone.
• 227 Japanese castle pages had a search description that was only the landmark’s name and an ellipsis — “アテナイのアクロポリス…” for the Acropolis. Japanese leads open with a long parenthetical gloss in full-width brackets, which the description builder stripped only in the ASCII form. Restored; the guard now knows both.
• The seven translated changelog pages carried a literal placeholder where their modified date belonged — an invalid date in their structured data since 30 August. They take the English page’s date, and a new check walks every page outside the sitemap for the same class.
• 26 English stories opened with “(, Spanish:” — the hollow a dropped pronunciation template leaves, the Alhambra’s among them. Cleaned wherever a story is rendered.
• The sister atlases in every footer: FilmMap became Movie Scene Map at moviescenemap.com, and World Beach Map takes Detourmap’s place. The guard that catches a stale sister link now knows all three moves.

30 sierpnia 2026 — A site-wide audit, and what it found: readership counts, founding years, photos search engines could not see, and a search box that ignored lowercase Cyrillic

• The Great Wall of China had 12,116 Wikipedia readers a month on this atlas and ranked #171 for fame; it has 467,136 and is the most-read landmark on the map. One request in its 193-edition readership sum had failed and the partial total was written as if it were final; the same fault had Machu Picchu at a quarter of its readership. Both are refetched, and a failed edition can no longer overwrite a real total. Eighteen founding years that were really a restoration, a designation or an excavation date are corrected from each landmark’s own article — Castillo de Matrera is 9th-century, not 2015; Fort Mose 1738, not 1994 — and Udine Castle, which the atlas had published as the oldest castle in the world at c. 2300 BC, is dated 983: the earlier figure had been read off a sentence comparing its hill to Silbury Hill in England. 770 dates that Wikidata records only to the century, decade or millennium now say so with a “c.”, and Kakunodate, Gloucester and Redoubt Kali, all demolished, are filed as ruins.
• Every photograph now loads straight from Wikimedia’s image servers. The old address went through two redirects on every page and sat under a path that Wikimedia asks image crawlers not to fetch, so in a month of coverage not one castle photo could enter Google or Bing image search; the image sitemap, the hero pictures and the structured data all point at the direct file now. Thirty-one pages carried wiki source in their summaries (“[cita requerida]”, “[[.]]”, one Ukrainian story that opened with template code) — cleaned, and the cleaner runs on every future fetch. Six Japanese map cards that showed only a landmark’s name have their sentence. The line that said a landmark was “older than 100 % of the atlas” is capped at 99, and the French, Spanish, Polish and German founding clauses no longer assume every landmark is masculine (or, in German, neuter).
• On the map: the Ukrainian search box found nothing for a lowercase query — 2,055 landmarks carry a Cyrillic name and none of them could be typed the way people type; Cyrillic and Japanese searches are case-folded now. Framing a country from a castle page no longer shows the whole planet for France or the Netherlands (their overseas landmarks had stretched the box to 227° of longitude); phones can finally zoom out to the whole world; “Surprise me” honours the filters instead of pinning a castle with no dot under it; a failed data load shows a message and two links instead of a blank page; and on phones the hint strip at the foot of the map folds behind a small ⓘ button. CastleGuessr can be played with a keyboard (arrows pan, Enter drops the pin at the crosshair), says so when a browser has no WebGL, and draws the reveal line the short way round the world.
• The hint strip is gone from the map, on every screen, and phones no longer end in a black band. The bottom line of tips and the open-data credit that sat over the map (and, on phones, behind a second ⓘ next to the map’s own) has been removed; the provenance stays on the About and Data pages, and the map’s single ⓘ is the tile attribution, nothing else — now dressed in the same glass as the zoom control in both themes, where it used to open as a white box on the night chart. And the page’s root canvas follows the theme — iOS 26 paints the strip behind Safari’s glass bars from that canvas, which was fixed at night even in day mode, so a parchment map ended in a black bar.
• Iran and the Middle East, read for ruins. All 409 landmarks of the region that were filed as standing were checked against their Wikidata class and state of conservation, their own article and its infobox. Thirty-four are ruins and are filed as such now: the Bam Citadel, almost completely destroyed by the 2003 earthquake; Margat, whose own infobox reads “Ruin, under renovation”; the Roman forts of the Kharga oasis (Qasr al-Gibb, Qasr el-Labakha, Ain Umm el-Dabadib, Qasr Dush) and Shali, the collapsed mud-brick town of Siwa; Aniba, under Lake Nasser since the 1960s; the Citadel of Ghazni, more than half of whose towers have fallen; Kızkalesi, Lampron, Samsun Castle, demolished a century ago; and eleven Iranian castles — Ray, Narin, Nehbandan, Behestan, Firuzkuh, Ostanavand, the Portuguese fort on Qeshm, the Abu-Nasr and Kangavar sites and the Atashgah of Isfahan — of which, in the words of their own articles, not much remains.
• For search engines and other machines: breadcrumbs on the seven translated editions now start at their own homepage rather than the English one; every page declares its Open Graph locale; the translated changelogs, which are mostly the English entries, point their canonical at the English page; a country page for Northern Cyprus no longer carries Cyprus’s title in six editions; social cards use the country card where the photograph is too small for one; the open-data page documents all eighteen columns, including the photographer and licence fields most Commons licences require; the web-app manifest, llms.txt and robots.txt derive their counts from the dataset at build time, so none can fall a release behind again (the manifest had said 3,708 castles); and the game’s copy no longer claims to hide the castle’s name — it has shown it since the game went pin-only on 5 August.

28 sierpnia 2026 — Castlemap now reads in Ukrainian — the eighth language edition

• Every page of the atlas now exists in Ukrainian at /uk/: the interactive map, all castle pages, the 141 country pages, the day-trip guides, the rankings, the statistics and the game. Country names decline the way Ukrainian needs them to (в Україні, у Франції, на Мальті), centuries read XIII століття, and the 182 Ukrainian landmarks — Kamianets-Podilskyi, Khotyn, Palanok, Pidhirtsi, the Crimean fortresses — are described from their own Wikipedia.
• 1,948 landmarks carry their Ukrainian Wikipedia story, the name that edition uses, and the rest are translated from English and marked as such, the same arrangement as the other six editions. The Ukrainian edition was built the way Polish and Dutch were: the chrome and the computed prose are a first pass pending a native-speaker review, and the edition says so at the foot of every page until its stories are fully translated.

28 sierpnia 2026 — Three Lyon forts that no longer stand were on the map as fortresses. They are ruins now, and 156 others with them

• A landmark that is no longer there is filed as a ruin. Checking the Lyon intake of two days ago, three of its forts turned out to have been demolished: Fort de Caluire in 1933 for the Henri-Cochet stadium, Fort de la Duchère in the 1960s for a sports complex, and Fort de Montessuy, of which a few scarps and a stone “dame” remain. All three shipped as standing fortresses. They are ruins now, which is what the atlas calls every site that was demolished and never rebuilt.
• One hundred and fifty-six more, found by asking the same question of every landmark. Six of the French entries that arrived on 26 August are called ruined in their own articles — Couzan, Fallavier, Albon, Cordon, Mornas, Chamelet — and had been filed as castles because the ruin pass was not re-run after the intake. A sweep of Wikidata’s condition statements over all 6,269 non-ruins then gave 186 candidates; 17 whose own lead says the building is gone or a ruin were re-filed, among them Baynard’s Castle in London, the Hôtel Saint-Pol in Paris, Tervuren Castle and Fort Macquarie, where the Sydney Opera House stands. The 161 the lead could not settle were then read one by one against their own Wikipedia infoboxes, categories and home-language articles. 133 more are ruins now — Bodiam, Chepstow, Threave, Carreg Cennen, Gisors and Edo Castle among them, and with them sites where nothing stands at all, such as Fort Amsterdam under the Custom House and the Temple in Paris. 25 stand and stay what they are: Wikidata recorded their destruction and forgot the rebuilding, as at the Berlin Palace, the City Palace of Potsdam and the Munich Residenz, or the repair, as at Gaziantep Castle after the 2023 earthquake; each is pinned so no rule can ever file it as a ruin. Two were never landmarks and are gone from the map: the V-3 cannon, a weapon whose pin sat on the Fortress of Mimoyecques, which takes its place, and Carteia, a Phoenician and Roman town.
• Five photographs showed something else. Eilean Donan Castle was illustrated with Kilchurn Castle — Wikidata lists three pictures for it and the atlas had taken the wrong one. Château de Brissac showed a 2025 festival mosaic, Carbisdale Castle its entrance corridor, Glenveagh Castle the glen rather than the castle, and Perdana Putra two heads of government admiring the view from it. Each has its own picture now, and where Wikidata offers several the atlas prefers the one whose file names the landmark.

26 sierpnia 2026 — Lyon had seven castles on the map and the Loire had forty-four. Two readers said so, and 51 landmarks followed

• “Why so many french castle do not appear? For example, near Lyon there are a lot, but nothing on the map!” @DeRicaudy wrote that on X, adding that his own corner — the Beaujolais — has dozens. A month earlier @giribot had said the same on Bluesky and named two: Mornas and the Fort de Bouc. The way to settle it was to measure density rather than argue: within 70 km of Paris the atlas had 62 landmarks, of Tours 44, of Colmar 43 — and of Lyon, seven. The Beaujolais had none at all.
• Fifty-one landmarks joined, and the region now looks like the rest of France. Within 70 km of Lyon: 7 → 52. In the Beaujolais: 0 → 17, among them Jarnioux — the castle in the photograph he posted — with Montmelas, La Chaize, Pizay, Bagnols, Vaurenard, Arginy and the rest of the tourist board’s own list. Lyon’s ring of nineteenth-century forts came too: Vancia, Bron, Bruissin, Loyasse, Caluire, Montessuy, la Duchère. And the two named on Bluesky: the Forteresse de Mornas and the Fort de Bouc.
• Why the map could not have fixed this by itself. France is one of the deepest pools in the atlas, so its fame ranking cut high: every one of its previous 469 entries had at least five Wikipedia editions behind it. The castles around Lyon are documented mostly in French alone and sit at three or four, so no amount of ranking would ever have reached them. They were added by hand instead — each one checked to be a fortification by its Wikidata type rather than by its name, which is why the Roman amphitheatre and odeon of Lyon, the aqueduct of the Gier and a farming school in a château came back in the same search and are not here.
• Australia was checked too, and the honest answer is different. After Time Out Australia sent readers to the country page, it looked thin at ten. It turns out the entire pool of Australian fortifications on Wikidata that have a photograph, exact coordinates and articles in two languages is fifteen, and the atlas already had eight of them. The four that qualified joined — Bradleys Head, Princess Royal Fortress, Fort Banks and Fort Cowan Cowan — and Australia now stands at fourteen. It is a small number because Australia has few castles, not because the atlas was ignoring them.
• Every photograph on the atlas now names its photographer. 744 pictures were showing only “Photo · Wikimedia Commons”; each one now carries the name and the licence, which is what most of those licences ask for in return.
• Three fortresses that were standing on top of something else. Kaunas Fortress had been given Kaunas Castle’s coordinates, though the castle is fourteenth-century and the fortress is an 1882 ring around the whole city; the Fortified Position of Namur sat on Fort de Malonne, one of its nine forts; and the Fortress of Mainz sat on its own citadel. Each is now placed at the centre of its own documented forts, which is where the ring actually is.

26 sierpnia 2026 — Every castle page now shows its photograph when shared on Facebook, WhatsApp and Instagram — plus a copy fix a reader was right about

• Shares on Facebook, Instagram, WhatsApp and Messenger had no picture — for every castle page, for a month. The social-card image pointed at Wikimedia Commons, and Commons answers Meta’s scraper with a refusal; Twitter, Slack, Discord and Mastodon fetch it fine, which is why nobody noticed. Meta’s own debugger confirmed it: two scrapes of the Versailles page built no image at all. Each page now serves its photograph from this site, with its real pixel size declared, so the first share of any URL carries the picture. (Found in a site audit; the same defect had been fixed on the sister film atlas four days earlier.)
• “The name says castles, the title says castles and fortresses, the description says castles, fortresses and palaces — and there are four categories.” Carlos Montero said it on Bluesky, and he was right: 1,518 of the landmarks are ruins, a fifth of the atlas, and the about page, the data page, the rankings and every country page introduced the atlas as three kinds of building. They now say four, in all seven editions.
• Two dots that were one place, and two places that were one dot. Mangup, the cave city in Crimea, was on the map twice — Wikidata keeps a second record for its fortifications, at the same coordinate — and so was Villegagnon Island in Rio, where the 1555 Fort Coligny and the Portuguese fortress that later replaced it shared one point; each place has one pin now. The reverse: Kraton Kanoman in Cirebon and the neighbouring Kasepuhan palace sat on top of each other, as did the Törley and Sacelláry mansions in Budafok, because Wikidata gives each pair a single coordinate. Both now stand where they stand.
• Trapezitsa no longer dates from 4000 BC. The fortress above Veliko Tarnovo was listed as the oldest thing in Bulgaria because its article opens with the Chalcolithic settlement on the hill; the fortress itself is 12th-century, and the page says so. Three demolished buildings that were drawn as standing — Antrim Castle, Slot Heemstede and Ludlow Castle in Delhi — are marked as ruins, and the Royal Palace of Bucharest got a new photograph after its old one was deleted from Commons.

22 sierpnia 2026 — Jaén had nine castles on the map. Spanish readers noticed — and 645 landmarks across 57 countries followed

• “Jaén, la mayor concentración de castillos de Europa, solo salgan nueve, vaya timo.” Marcos, commenting on 20minutos’ article about the atlas, counted right: the province had nine. The reason was not a missing castle but a rule — the atlas admitted landmarks in national fame order, and in that race Jaén’s castles lost every slot to Catalonia’s. The whole admissible tier of the province was read, castle by castle, and twenty joined: Segura de la Sierra, seat of the Order of Santiago; the Almoravid Cardete; the Renaissance palaces of Úbeda and Baeza; the watchtowers of the Sierra Mágina. Jaén now shows 29.
• Four monuments named on the Sólo Arquitectura forum, and one asked for by email. Carroza wrote that the map was good but missed the Torre de Lapela, the Castle of Monção, the tower at Monforte de Lemos and El Hierro’s fortress — and guessed, correctly, that they might fall below the atlas’s fame bar. Three are on the map today; El Hierro cannot be, because Wikidata holds no fortification on the island at all. A reader who wrote in asked for the Castillo-palacio de Escalona, one of the most important fortresses of the Toledo frontier and a declared monument since 1922: it is here. antoni0, in the same thread — “en Castilla casi cada pueblo tiene castillo” — is right too, and that one is only partly fixable: the atlas now carries every Castilian castle Wikidata documents with a photograph and coordinates, and the rest need Wikidata before they can need a map.
• The atlas grew from 7,093 to 7,738 landmarks, and the growth was spread on purpose. The first attempt put half of Spain’s new entries in Catalonia and Valencia, two regions nobody had complained about; the settings were changed so that Spain took 100 and the rest went where the thin places were — the Netherlands 76, Portugal 68, Switzerland 59, Ukraine 57, Iran 49, and smaller numbers in fifty more countries, from Frisian stinzen to Crimean isars. Spain now maps 600 and Portugal 200. Every newcomer was checked by its Wikidata type, not its name, and sixteen were turned away: a 2022 presidential office typed “palace”, three town halls, two palaces demolished in 1748 and 1946, two 1940s bunker-forts, a shopping arcade. And the Walls of Seville arrived carrying an English label vandalised on Wikidata in 2024 and unreverted since; it ships under its real name.
• Every new landmark carries a story in all seven editions. 239 had no English article, so their Spanish, Dutch, Russian, Arabic, Romanian or Hungarian lead was translated into English first; then 3,019 translations carried the new stories into German, Spanish, French, Dutch, Polish and Japanese, each labelled as a machine translation and credited to the Wikipedia it came from. Honest footnote: these are genuinely less famous places than what the atlas held before — their Wikipedia articles are read about a third as often — and that is the point of adding them.

20 sierpnia 2026 — Six new facts per castle: style, architect, heritage status, elevation, visitor numbers — and who really visits

• The fact box grew six rows, every one a checkable Wikidata statement. Architectural style on 1,677 landmarks, the architects on 924, heritage designation on 5,243, elevation on 624, the municipality or district on 6,890 — and on 248 of the most famous, the yearly visitor count with the year it was measured: the Palace of Versailles drew about 8,130,000 visitors in 2018, the Alhambra about 2,600,000 in 2023, Himeji Castle about 1,530,000 in 2024. None of this was on the pages before, and each fact links back to the landmark’s own Wikidata entry, where anyone can verify it — or correct it.
• “Is it a UNESCO World Heritage Site?” now gets a straight answer on 271 pages. Where the landmark’s Wikidata entry carries the designation, the page says yes — and says which kind of yes, because Wikidata knows the difference between a site inscribed in its own right, like Versailles, and a building that is one component of an inscribed ensemble, like Neuschwanstein since the 2025 listing of King Ludwig’s castles. Where the entry says nothing, the page claims nothing: absence of a statement is not evidence of absence.
• The regional maps doubled: fifteen became thirty-one. Alsace with its 56 Vosges castles, Normandy, Tuscany, Cathar Country, South Tyrol, the Aosta Valley, Lower Silesia, Aberdeenshire, Northumberland, Shikoku, Rajasthan and the Levant are among the sixteen newcomers — every box tested against the data and its member list read name by name, which is why Shikoku’s edge stops short of Honshu’s Iwakuni and Thuringia’s roof stops short of Saxony-Anhalt’s Rudelsburg, and why the Wachau and Crete, both tested too, shipped nothing: too few landmarks to earn a page. Castle pages now point at their region — Eltz Castle hands you the Moselle guide with its 43 neighbours, one line, where before the regional pages were reachable only from their own hub.
• The search snippets of obscure ruins got their district and their altitude. A ruin whose Wikipedia article is too thin to quote used to introduce itself with almost nothing; its description now names the municipality it stands in, and — where the site sits above 200 m — how high, alongside the nearest city and the neighbours within 25 km it already carried.
• The about page now answers “who vouches for this?”. A new section lists the eighteen independent write-ups the atlas has received — Time Out, Boing Boing, MetaFilter, Neatorama, Maps Mania, GIGAZINE and Karapaia in Japan, Microsiervos in Spain, Bright in the Netherlands, Lelépő in Hungary, Gisplay in Poland, the castle-specialist press and more — plus the front pages of Hacker News, Fark and Menéame and newsletters from Stack Overflow’s The Overflow to 1440. None of it pitched, none of it paid for. The same identity is now machine-readable on every page, pointing at the four public homes of the atlas’s CC0 dataset: GitHub, Zenodo, Kaggle and Hugging Face.

20 sierpnia 2026 — How many castles are there? The atlas finally answers — and 191 new pages come with it

• “How many castles are there in Spain?” now has an honest page: there is no single number, and here are three. The atlas maps the 500 most notable; Wikidata, the open database the atlas is built from, holds about 9,800 castle-class sites in Spain; and where a published source has committed to a figure, the page quotes it — Germany’s ~25,000 comes from the German Wikipedia’s own article on castles, Wales’s ~400 from the article on Welsh castles, Japan’s twelve surviving original keeps from the article on Japanese castles. Forty-eight countries got the same treatment, each page saying what its numbers count and why they differ, because a count of vanished sites and a count of buildings you can walk into are different questions.
• Country pages stopped underselling themselves. A search result used to say “map of all 500” for Spain while rivals counting every wall fragment said 2,920 — the atlas’s honest curation read as the smallest collection on the page. The titles now carry both truths at once: the 500 most notable of ~9,800, mapped. Austria says 183 of ~2,900, Ireland 172 of ~1,300, Switzerland 141 of ~1,700 — every total checkable against the page that explains it.
• 160 new day-trip guides, chosen the way castle trips are actually planned. The city guides used to be ranked by population, which gave industrial suburbs a page while Toledo, Segovia, Ávila and Granada had none. Selection now weighs how much the castles around a city are actually read about on Wikipedia — so Dresden, Gdańsk, Blois, Inverness, Koblenz and Galway join, for 400 guides in all. Every guide that already existed stays: not one published page moved or vanished.
• Fifteen regions got the page the country level was too coarse for. The Loire Valley, the Middle Rhine, Transylvania, Andalusia, Kansai and ten more — each an area of the map drawn around the place it names, with its landmarks, its span of centuries and its day-trip guides. Regions whose borders a rectangle could not honestly draw were left out rather than shipped wrong.
• Every castle page now says something no other site computes. Two sentences joined the atlas-context paragraph: how the landmark’s Wikipedia readership ranks against the whole atlas, and how many other landmarks stand within 25 km with a link to the nearest day-trip guide. The same neighbourhood facts now rescue the search snippets of obscure ruins whose articles are too thin to quote — a castle that had nothing to say for itself now at least says where it stands and what stands near it.

19 sierpnia 2026 — Blenheim Palace was missing, and so were 48 others, because Wikidata files them as houses

• The atlas was missing its eleventh most read landmark. Blenheim Palace — a UNESCO World Heritage Site, Churchill’s birthplace, 89,233 Wikipedia readers in sixty days — sits between Windsor Castle and the Palace of Westminster in every ranking this atlas computes, and was on none of its maps. So was Highclere Castle, which most of the world knows as Downton Abbey. Both cleared every admission test the atlas sets: a photograph, coordinates, an English article, and far more than the eight Wikipedia editions required. Neither had ever been seen by the code that goes looking for castles.
• The reason is a shelf, not a standard. Wikidata does not type Blenheim a palace. It types it an English country house, and Highclere the same, and Kinloch Castle a mansion, and Castle Ward a country house, and Eltham Palace a historic house museum. Not one of those five classes is a subclass of castle, fortress, palace, château, fort, citadel or fortification, so no query the atlas ran could reach them however famous they were. This is the third time the same hole has opened: citadels were invisible until July, plain fortifications until August, and stately homes until now.
• 49 landmarks recovered, across fifteen countries. Beside Blenheim and Highclere: Inveraray, seat of the Dukes of Argyll; Eltham Palace, a medieval royal hall with an Art Deco house grafted onto it; the National Trust’s Castle Ward, Castle Coole, Scotney and Castle Drogo, the last castle built in England; Palazzo Colonna in Rome; the Palace of Kuskovo outside Moscow; four Estonian and four Latvian manor castles; Oheka, Craigdarroch and Dundurn in North America.
• What finds them is the name, because the name is what the building is called. These classes hold tens of thousands of ordinary stately homes, and admitting them wholesale would have buried the atlas in manor houses. Only a building whose own name says castle, palace, château, palazzo or schloss is recovered — which is the line the atlas already drew: Castle Howard has shipped here as a palace from the beginning, and is an English country house too. Chatsworth, Longleat and Waddesdon are not castles, and do not arrive.
• Two candidates were rejected on reading their articles rather than their labels, and one arrived in the wrong state. The Governor’s Palace at Williamsburg is a twentieth-century replica of a building that burned in 1781; Ljubljana’s Presidential Palace is an office of 1899. And Woodstock Palace came in as a standing palace, which it is not: it was destroyed in the Civil War, and building Blenheim in the same park removed, in its article’s own words, what traces remained of the medieval house. It is filed as a ruin, which is what it is.

17 sierpnia 2026 — Every country page now says where its castles are, when they were built, and shows its own map

• 141 country pages gained a section that answers the question people actually type: where are they? England now says its landmarks cluster thickest around London — 76 within a 100 km day trip — then Brighton and Hove and Sunderland, and that they reach from Berwick Castle in the north to Pendennis Castle in the south, about 658 km apart. Germany gathers around Wiesbaden, Poland around Legnica, Japan around Higashiōmi. Every number is counted off the atlas, not written by hand, and the same counts feed a new question in each page’s FAQ, so the two can never disagree.
• And a second section on when they were built. Of the 315 landmarks mapped in England, 260 carry a sourced founding date, most of them from the 11th century; 202 predate 1500 and 22 came after 1700. France peaks in the 13th century, Japan in the 16th, the Netherlands in the 17th. The dated share is stated first and always — a third of the atlas has no sourced year, and a century breakdown that quietly counted only the dated ones would be the same overclaim removed from the titles last week.
• Each country page now carries its own social card instead of the world map. Share Indonesia and you get Indonesia — its own islands, its own 36 lit points, its own name — where until today every one of the 141 previewed as the same picture of Europe. A story about castles in Hungary looked like a story about castles in France.
• The long country lists got shorter to read without losing a single link. England ran to 10,062 visible words, about 9,500 of which were paragraphs about individual castles, so the page’s own writing was three per cent of it. Past the first sixty, cards now show the photo, the name and the facts without the story paragraph. Every castle keeps its link — trimming the list itself would have cut the path to the long tail.
• One thing deliberately left unsaid. The north–south reach is omitted where a country holds distant territory. The atlas places a landmark where it physically stands, so Fort Teremba in New Caledonia really is France’s southernmost and Fort Oranje on Bonaire really is the Netherlands’ — both true, and both read as a bug when a page about châteaux announces that France measures 16,446 km top to bottom. Japan keeps its 2,515 km from Hokkaidō to Okinawa, and Spain its 1,939, because those are the fact rather than the footnote.

16 sierpnia 2026 — Tłumaczenie szło tylko w jedną stronę — teraz każdy obiekt opowiada swoją historię po angielsku

• 1292 obiektów, których jedyny artykuł w Wikipedii jest po węgiersku, rosyjsku, chińsku albo w jednym z dziewiętnastu innych języków, opowiada teraz swoją historię po angielsku. Zamek bobrujski zaczynał swoją angielską stronę rosyjskim akapitem. Powód był strukturalny: tłumaczenie biegło wyłącznie na zewnątrz, z angielskiego wstępu do sześciu pozostałych wydań, więc obiekt bez artykułu po angielsku nie miał z czego być tłumaczony. Teraz biegnie w obie strony. Każda z tych historii wskazuje Wikipedię, z której pochodzi, i mówi wprost, że przetłumaczyła ją maszyna — tego wymaga licencja.
• A 156 obiektów, które nie miały żadnej historii, ma ją teraz — w tym Wał Hadriana, dziewiąty w całym atlasie, Brama Isztar, Wał Antonina, mury Konstantynopola, Mistra, Monteriggioni i Porta Nigra. Przyszły z sierpniowym rozszerzeniem o mury i bramy, a skrypt pobierający angielskie wstępy nie był od tego czasu uruchomiony w całości. Pokrycie angielskie rośnie z 79% do 99,6%.
• Sześć pozostałych wydań dostało tę samą siatkę. 847 stron na /de/, /es/, /fr/, /ja/, /nl/ i /pl/ nie pokazywało żadnej historii, choć macierzysta Wikipedia obiektu miała dobrą — atlas szukał w języku czytelnika, potem po angielsku, i na tym kończył. Teraz sięga do macierzystej Wikipedii obiektu, w jej języku, z oznaczeniem i źródłem.
• 1857 kart na mapie zaczęło opisywać zamek, a nie samo siebie. Najechanie na zamek w Osace dawało napis „japoński zamek”, Aljafería — „dobro kultury”, Kenilworth — „ruina zamku”: etykieta z Wikidanych powtarzająca plakietkę obok. Gorzej, 380 kart nie mówiło nic, w tym Gjirokastra, na stronach z własnym tekstem na kilka akapitów. Karta bierze teraz pierwsze zdanie artykułu — także tych przetłumaczonych dziś na angielski — więc 5642 mają prawdziwy opis, a bez słowa zostało 61.
• Drobniejsze rzeczy. Cztery przyciski mapy znów mieszczą się w jednym rzędzie — strzałki zniknęły, a wielkość pisma zależy teraz od języka, bo „Tout parcourir / Surprenez-moi” potrzebuje półtora raza więcej miejsca niż „Przeglądaj / Zaskocz mnie”, a jeden rozmiar dla wszystkich oznaczał francuski dla wszystkich — zamiast zostawiać O atlasie w drugim rzędzie, a panel zachowuje szerokość, więc mapa zachowuje miejsce. Na telefonie te cztery są teraz nad panelem i zawsze widoczne: dotąd droga do listy zamków albo do gry wiodła przez przycisk opisany „Filtry”. CastleGuessr usuwa na telefonie pasek z instrukcją pod zdjęciem. Linki do siostrzanych atlasów mówią teraz World Train Map. I jeden zamek zniknął z mapy: قصر مارد okazał się drugim wpisem Wikidanych dla Marid Castle, 117 metrów dalej — atlas liczy 7044. Panel wymienia wreszcie także Detourmap — każda inna stopka w serwisie robi to od lipca. I dwadzieścia historii, które zaczynały się od śmieci z ekstrakcji zamiast od zdania — zabłąkane }}, goła linia współrzędnych, i3i6 z niemieckiej Wikipedii — zaczyna się teraz od pierwszych słów; szesnaście z nich to strony niemieckie.

11 sierpnia 2026 — Każda krótka historia staje się całą historią — we wszystkich siedmiu językach naraz

• 2338 obiektów, których strona opowiadała jedną linijkę, opowiada teraz cały swój artykuł. Tam, gdzie angielski wstęp z Wikipedii miał mniej niż 400 znaków, atlas czyta teraz cały artykuł — rozdziały historyczne, nie tylko definicję — a limit opowieści na stronie podwaja się.
• Nowy tekst przeczytano pod kątem dat tak, jak ten atlas czyta zawsze: 327 kolejnych obiektów podaje udokumentowane założenie — 75% atlasu ma datę. Lata życia architekta w nawiasie to nie założenie, dzwonnica z 1905 roku nie datuje zamku z XIV wieku, a „zbudowany przed 1400" nosi teraz uczciwie swoje „ok.".
• Sześć pozostałych języków dogoniło angielski w jedną noc: przetłumaczono na nowo ponad 22 600 opowieści, zastępując jednozdaniowe tłumaczenia tam, gdzie polska Wikipedia nie ma artykułu. A tam, gdzie ma artykuł krótszy od angielskiego, strona zachowuje polski wstęp na pierwszym miejscu i kontynuuje poniżej angielską opowieścią, wyraźnie oznaczoną jako tłumaczenie maszynowe.
• Dwie zmiany dla wyszukiwarek: opis każdej strony zamku kończy się teraz tym, co wie tylko ten atlas — miejscem w kraju, wiekiem i obecnością na interaktywnej mapie — zamiast powielać pierwsze zdanie Wikipedii; a każde zdjęcie deklaruje autora, licencję i stronę źródłową na Wikimedia Commons.

10 sierpnia 2026 — The atlas reads eleven more languages for its dates, Zvečan comes home, and every page now promises only what it holds

• The year-reading pass learned Italian, Portuguese, Russian, Hungarian, Czech, Slovak, Turkish, Greek, Japanese, Chinese and Korean — and 333 more landmarks now state their founding, read from their own articles, never guessed (dated coverage: 66% → 71%). The chain finds dates where you would not look: Sacsayhuamán's Killke origin around 1100 arrived via the Czech article, Stirling's 14th-century core via the Korean one, the Vilnius Castle Complex's 10th-century beginnings via the Chinese, and Van Fortress now reaches back to the 9th century BC with the Urartians. Persian was left out on purpose: a bare year on the Persian Wikipedia is routinely Solar Hijri — 1250 there is 1871 here — and a silent 600-year error is worse than honest silence.
• Every candidate date was read against its source sentence before it was believed, and the rejects tell you why: Gloucester Castle's lead offers 1787 — the year it was demolished and a prison built on the site; the Vilnius articles offer 1390 — the year the Teutonic Knights burned the Crooked Castle; one Slovak lead dates a mining academy's relocation; an Italian one, the year researchers discovered a moat. None of those are foundings, and none of them are in the data.
• Zvečan Fortress now stands in Kosovo — where it physically stands, in Zvečan municipality north of Mitrovica. A reader caught it filed under Serbia, which is what Wikidata's country statement says; the atlas files every landmark by where it stands on the ground, and now this one too.
• And the atlas has a new landmark, by request: Dún Dealgan Motte — Cú Chulainn's Castle in Dundalk, the Norman motte on the hill the Táin Bó Cúailnge makes the birthplace of Cú Chulainn, today the centre of a local preservation campaign. Jaki McCarrick wrote in to report it missing; its four Wikipedia editions sit under the atlas's usual notability floor, and that is exactly what the reader's door is for. Ireland now counts 171.
• The country pages stop promising what a third of the atlas could not deliver. "Each with its photo, founding century and story" was simply false for undated landmarks — so every country page in all seven languages now claims the founding date only where every landmark has one, and says honestly how many do: "315 landmarks, every one mapped with a photo and its story — 232 with sourced founding dates." Search-result titles carry the same per-entry guarantee where it fits, and a new image sitemap pairs each castle page with its Commons photograph, so the photos behind every pin are no longer invisible to search engines.

9 sierpnia 2026 — The castles that were really palaces, the palaces that were really ruins, and 431 years the atlas could finally state

• A "castle" built after 1800 is almost never a castle — the age of castles was over — and this release acts on it. Every castle-category landmark dated after 1800 was re-read against its own encyclopaedia lead, and forty moved to the palace category: Schwerin, whose German name has said Schloss all along; Miramare, a Habsburg seaside residence; Peckforton, "a Victorian country house built in the style of a medieval castle" — the styling no longer outranks the noun; Glenveagh's "castellated mansion"; the Schlösser of Luxembourg and Sweden. The landmarks the world genuinely calls castles keep the name: Casa Loma, Larnach, Hearst Castle and Penrhyn stay castles by identity, as their communities asked, and Saint Michael's Castle in St Petersburg stays a castle because Paul I really did build one — moat, drawbridges and all — in 1800.
• Ten "castles" turned out to be forts wearing the word: Castle Williams and Castle Clinton are circular batteries in New York Harbor, Goryōkaku is a star fort, the Eternal Golden Castle is a coastal battery in Tainan, and three castellated American armories are armories. All are filed under fortress now. In the other direction, the Reduta in Bratislava — a neoclassical concert hall that carried the castle label — is a palace, and Kosava Castle is recorded as what its own name says it is: the Puslowski Palace.
• The ruin detection learned Spanish and French. It had read English, German, Polish and Dutch leads — so a landmark whose only articles are Spanish or French could say "en ruinas" or "en ruine" in its first sentence and never be heard. Thirty-two landmarks are now filed as the ruins their own articles describe, Dryslwyn and Wiston in Wales, Tiffauges, Haut-Barr and Pflixbourg in France, a dozen Spanish castles among them. Four that the French Wikipedia calls ruins were kept whole on the evidence of the ground: Medvedgrad above Zagreb (restored, a visitor centre), Oshi Castle (its turret rebuilt in 1988), Puivert (the keep stands roofed) and Moret (the donjon stands) — a stale foreign lead is not a demolition order.
• And the years. Twenty-one landmarks carried a rebuild, replica or restoration date as their founding — Peel Castle said 1860 when its own lead says the Norwegians built it in the 11th century; Dankwarderode said 1963; Inverness said 1836 when castles have stood on its rock since 1057; De Haar said 1892, the year of its celebrated rebuild, not 1391, its first mention. All corrected against their own leads. Then the year-reading pass learned French, Spanish, Polish and Dutch on top of English and German, and 410 previously undated landmarks now state their founding — read from their articles, never guessed: Kızıl Kule's exact 1226, Bled Castle's 11th century, Chittorgarh's 8th. The atlas now dates 4,644 of its 7,044 landmarks; the remaining third say nothing datable in any of six languages, and honest silence beats a guess.

8 sierpnia 2026 — Twenty-two things that were never castles leave the atlas, found by the atlas auditing itself

• Nobody reported any of this. Every fix below came out of an audit the atlas ran on itself — and the method is the part worth writing down, because the old one had quietly stopped working. Previous sweeps read each landmark's NAME and its one-line description, which is how a wall, a bunker and a city of a quarter of a million people all reached the top hundred wearing the word castle. This sweep asked Wikidata what each of the 7,044 landmarks is, by type, in one pass over the whole atlas. It found twenty-two things that were never castles and eleven more filed under the wrong one of the four categories. Three new automated checks ship with it, so each class of error stays fixed rather than being found again in a month: a release now refuses to build if the map cards have gone stale, if the machine-readable summary this site publishes contradicts the data, or if any page still links a sister atlas at a domain that has moved.
• The most-read castle page in the United States was NORAD. Not a castle, not a fortress, not a building: Wikidata calls it a multinational military command, which is to say an organisation. It had ranked 97th in the world, inside the band this atlas labels world-famous, and it was the first landmark listed on the page for the United States. That page now opens with Fort Sumter.
• It had company. The Israeli West Bank barrier and the Mexico–United States border wall were both filed as castles, ranked 161st and 217th. The release earlier today removed three other twentieth-century barriers on the stated grounds that a separation wall is a fortification in the dictionary sense and in no other; it simply missed these two, because that pass searched names and these are only identifiable from their type. The Führerbunker, the Churchill War Rooms and the Battle of Britain Bunker have gone the same way, alongside the twentieth-century gun batteries that left in August.
• Groningen was in the atlas. The city, ranked 22nd in the world, illustrated by a map of itself drawn in 1575. Culemborg, Weesp and Doesburg were in too. All four are typed "fortified town" by Wikidata, which is true of their history and not of what they are — places where a quarter of a million people between them live now. The line is habitation, not age: Mystras, Numantia, Ani and Carteia are ruins and they stay, and so do fortress towns like Terezín and Neuf-Brisach whose whole identity is the fortress. A disused Tube station, an urban park eighteen metres from Osaka Castle, Valletta's 2014 Renzo Piano gate and a former malthouse in Elbląg also left.
• Groningen keeps a landmark, and it is the right one. Fort Bourtange was in the atlas all along, at 1,204th, unrecognisable because Wikidata labels it "Bourtange Fortress" — an inversion no other source uses. It is the five-bastion earthwork thrown up in 1593 on the one road across the Bourtanger Moor, built to cut the Spanish supply line to the city and now restored to how it looked in the 1740s. It carries its English Wikipedia name from today, and it is pinned, so a star fort with eleven Wikipedia editions can never quietly fall below a threshold.
• Then the same question was asked a second time, deliberately: if the Brandenburg Gate could sit at ninth for weeks, what else is here on a technicality? Six more. Three are defence lines — the Hindenburg Line, a hundred and fifty kilometres of First World War trench from Arras to Laffaux, which the atlas had filed as a castle at 190th; Israel's Bar Lev Line of 1968, a sand rampart along the Suez Canal; and the Toblerone Line, a row of concrete anti-tank blocks poured in Vaud in 1938. Two are working United States Army posts that inherited the word fort and nothing else about it, Fort Gordon and Fort Polk. The last is Bishop Castle in Colorado, begun by one man in 1969 and still unfinished, which English Wikipedia describes as a roadside attraction while putting the word castle in quotation marks — when the encyclopaedia will not commit to the noun, this atlas should not either.
• Knowing what to keep is the same work as knowing what to cut, and the sweep is only worth trusting if it can tell them apart. Hadrian's Wall, the Antonine Wall and the Limes Germanicus stay: Roman frontier works with forts strung along them, and a heritage class of their own. The Arco de Santa María in Burgos is also typed a triumphal arch and also stays, because it is one of the twelve gates the city had in the Middle Ages, merely refaced for Charles V — a defensive gate in ceremonial dress, which is the exact inverse of the Brandenburg Gate. Twenty-three historic forts carry the type "military base" only because they still stand on military land — Kangra, Attock, the citadel of Ghazni — and every one of them is a fortification and stays. So do the follies that are also castles, Swallow's Nest and Gwrych among them.
• What all of these had in common is how they were found. Every previous sweep read the name and the description; this one read what Wikidata says each thing is. "Castle in Bavaria" was never the tell. The type field named all fifteen in a single query, and it also settled eleven that were in the right atlas but the wrong category: Daikaku-ji and Shōren-in are recorded as imperial residences and are now palaces rather than castles, two Transylvanian fortified churches are fortresses as Biertan already was, Mystras is a ruin, and Bir Hakeim, a fort in the Libyan desert, is no longer a palace.
• And the cards learned to speak again. A card should tell you something the chips beside it do not, and three thousand six hundred and eighty of them were saying things like "Castle in Bavaria, Germany, Europe" — that was Neuschwanstein — or "Palace in Vienna, Austria", or "Japanese castle complex". The pass that writes a readable opening line from Wikipedia had not been re-run since the atlas grew from about 2,400 landmarks to over 7,000, so it was writing for three of them. It now writes for all 3,700, and a release cannot ship again until it has: the check is part of the pre-flight, with the count that must be zero.
• A related twenty-four were saying something worse than too little. A Wikidata description is a noun phrase — "Castle in Bavaria, Germany" — and these opened with a verb, so they read as sentences begun in the middle: "Was built under orders of William the Silent and completed in 1593", "Has a long history. The southern tower used to be…", "Is the medieval ruin." They had survived every check because they are long and specific, and length was the only question being asked. Grammar is the right question, and twenty-two of them now open with a proper sentence instead. The last two have no English article to draw one from.
• A hundred and ninety-one photographs were being used under licences that require naming the photographer, and named nobody. Their Commons pages predate the machine-readable author field, so the credit line read "Photo · Wikimedia" — for Chenonceau, Stirling Castle, Qasr Amra, Livadia. Every one of them now names a person, and the published CSV and GeoJSON carry the photographer and the licence as columns, along with a link back to the landmark's page, which the CSV never had.
• Smaller repairs. The three castles of the Dahner Burgengruppe — Altdahn, Grafendahn and Tanstein — stood at one identical point, so the map drew three castles as one dot and only ever opened one of them; they are 50 to 110 metres apart and now sit where they stand. Six landmarks were founded in this century according to the atlas, which is a good way to notice a restoration date wearing a founding date's clothes: Namdaemun was not built in 2013, the year it reopened after the fire, but in 1398. The Venetian palace listed as "Hotel Danieli" is now Palazzo Dandolo, the building rather than its tenant. Lions' Gate in Jerusalem was the one landmark with a country and no country code. Six more maps and plans have become photographs.
• The file this site publishes for AI assistants was contradicting itself. It said the atlas reads 26 Wikipedia language editions when it reads 22, and in one sentence gave a dated and an undated count that added up to the atlas as it was two revisions ago. Every number in it is now checked against the data on every build.
• The atlas now holds 7,044 landmarks across 141 countries.

8 sierpnia 2026 — The map learns where the sea ends, the game borrows the site's own controls, and Crimea stops depending on luck

• The night chart had a real problem and a reviewer was right to say so. Keir Clarke of Maps Mania wrote that the map was barely legible, and it measured: the land was separated from the sea by a contrast ratio of 1.21 to 1, where three to one is the floor for a graphic that carries meaning. Finding the Adriatic or the Gulf of Bothnia meant already knowing where they were. The land is lighter now, and — the part that actually does the work — the coastline has stopped being a faint wash and become a drawn line. A map separates land from water with a coast, not by hoping two fills differ enough. The sea itself never moved, so it is still a night chart.
• The panel could not be read either. Its faintest labels sat at a contrast of 1.98 to 1 against their own background, at roughly nine pixels; the standard for text that size is 4.5. Thirty-nine of those tiers have been raised across the panel, the castle card and the game, with the ordering between them kept intact.
• CastleGuessr aims properly. The cursor was the plain system crosshair, a thin dark cross that all but vanished against dark land — in a game whose only move is clicking an exact spot. It is now the same high-contrast reticle the atlas has always used. The game also carries the site's own language and theme controls at last: every edition is one click away without leaving your round, and switching between light and dark now actually repaints the board, which it never did before.
• A reader pointed out, kindly, that the atlas could not decide what it contained: the name says castles, the title added fortresses, the description added palaces, and the legend then offered four categories. Ruins are about a fifth of everything here. Every place the atlas lists what it holds now names all four, in all seven languages.
• Crimea. A reader repaired the Wikidata records for the peninsula's castles, fortresses and palaces so that this atlas could show them, and in checking that work we found something worse than a gap: Wikidata records these landmarks with two countries at once, often at equal weight, so which one the atlas printed came down to the order two rows arrived in. Every Crimean landmark had read "Ukraine" by luck rather than by rule. Coordinates decide it now. Crimea is Ukraine, and it no longer depends on chance. Six landmarks joined at the same time, including Swallow's Nest and the Khan's Palace at Bakhchysarai — two of the most photographed places on the peninsula, absent until now.
• Northern Ireland had 15 landmarks against Ireland's 170 and Scotland's 144, and not because it is short of castles. The atlas sorts the United Kingdom into its four countries, but it was doing so after deciding what to include — so during selection a Belfast castle's country was simply "United Kingdom", and no UK country could ever be topped up. It now sorts them first. Northern Ireland has 32, among them Killyleagh, Monea, Antrim and Harry Avery's.
• Eight landmarks were showing a map, a plan, an engraving or a coat of arms instead of a photograph. All 6,903 images were audited; 31 were not photographs, and Wikimedia Commons had a genuine replacement for eight of them — Domus Augustana, Southampton Castle, Fort d'Évegnée, Fort Knox in Maine, Okopy, Inzlingen, the Puerta de Santiago in Melilla and the Citadel of Homs. The rest keep their drawings on purpose: Worcester Castle, Fort Coligny, Shalfak and the others are demolished, drowned or vanished, and a period plan is the only surviving picture there is.
• The atlas now holds 7,066 landmarks across 141 countries.

7 sierpnia 2026 — Atlas nie poddaje się już w karcie otwartej w tle, a japoński przestaje trafiać na angielski

• Otwórz jedną z tych map w karcie w tle, poczekaj kilka sekund i przejdź do niej: atlas po cichu zadowalał się swoją najprostszą mapą podkładową — same kontury państw, bez linii brzegowych, bez cieniowania i bez nazw miejscowości — i zostawał przy niej do końca wizyty. Przeglądarka nie rysuje karty, na którą nikt nie patrzy, a biblioteka map składa każdy styl właśnie w takim kroku rysowania, więc w czekającej karcie nic nie mogło się wczytać. Mapa odczytywała tę ciszę jako awarię serwera kafelków, przełączała się na mapę offline i zużywała obie próby ratunku, gdy nikt nie patrzył. Ten zegar rusza teraz dopiero wtedy, gdy strona jest naprawdę widoczna — a serwer, który faktycznie jest nieosiągalny, nadal ustępuje miejsca mapie zapasowej równie szybko jak dotąd.
• CastleGuessr potrafił zgubić świat, na którym się gra. Plansza zaczyna jako sam ląd z siatką południków, a prawdziwą mapę podkłada pod spód, gdy tylko odpowie serwer kafelków — jeśli jednak ta odpowiedź przyszła, zanim plansza była gotowa, podmiana przepadała na dobre i cała sesja toczyła się na pustej scenie. Dokładnie tak zachowuje się karta w tle, a przy ponownej wizycie potrafi to zrobić odpowiedź z pamięci podręcznej. Teraz to kafelki czekają na planszę, a nie odwrotnie. Ta sama podmiana potrafiła też zetrzeć z mapy Twoje wskazanie, zamek i łączącą je linię, jeśli trafiła już po Twoim stuknięciu, podczas gdy karta wyniku wciąż podawała odległość; plansza rysuje teraz na nowo rundę, którą trzyma.
• Strona gry jest teraz samą grą: opis, który leżał jeden ekran pod planszą, zniknął.
• A runda, której zdjęcie nie chce się wczytać, proponuje następny zamek, zamiast zostawiać Cię ze zgadywaniem w ciemno.
• Japońscy czytelnicy wciąż trafiali na angielski na 141 stronach obiektów — na każdej twierdzy dodanej do atlasu w tym tygodniu, od opactwa Mont-Saint-Michel po cytadelę w Kairze i mury Jerozolimy. Wszystkie 141 otwiera się teraz po japońsku. Spośród stron, które w ogóle mają opis, 92,6 procent czyta się po japońsku; pozostają obiekty udokumentowane wyłącznie w trzecim języku, pokazywane w tym języku wraz ze źródłem.

6 sierpnia 2026 — CastleGuessr odzyskuje mapę, a na telefonie zdjęcie schodzi jej z drogi

• Gra nie miała planszy. Wczoraj atlas dostał prawdziwe cieniowanie terenu, a gra buduje swoją planszę ze stylu atlasu, tylko bez wszystkich podpisów — odziedziczyła więc nową warstwę cieniowania, a źródło danych wysokościowych zostawiła. MapLibre odrzuca cały styl mapy, gdy choćby jedna warstwa wskazuje na nieistniejące źródło, a działający styl jest wtedy już usunięty. Została gra, w której jedyne narzędzie odpowiedzi — mapa świata — po prostu nie istniało, tak na komputerze, jak i na telefonie. Plansza niesie teraz dane wysokościowe, pomija każdą warstwę bez własnego źródła i zachowuje siatkę kartograficzną, zamiast tracić ją w chwili wczytania mapy. Każdy styl mapy na tej stronie przechodzi przy każdej kompilacji przez walidator samego MapLibre.
• Na telefonie zdjęcie stało się i pytaniem, i kryjówką odpowiedzi: wypełniało panel, a mapa, w którą trzeba stuknąć, leżała pod nim. Teraz jest miniaturą w górnym rogu — zajmuje mniej niż jedną dziesiątą ekranu — a stuknięcie powiększa je, gdy chcesz się przyjrzeć. Wskazówka trafiła do osobnego wiersza pod spodem, bieżący wynik sesji pojawia się w pasku, którego telefony nigdy nie miały, a po zagranej rundzie zdjęcie rozciąga się pasem nad kartą wyniku.
• Polskim czytelnikom proponowano zamki „w Macedonia Północna”. Macedonii Północnej brakowało w tabeli form miejscownika, więc nazwa zostawała nieodmieniona w każdym nagłówku, opisie i pytaniu tej strony; teraz czytamy w Macedonii Północnej.
• Dwa różne zamki nosiły tę samą nazwę Janowiec Castle — jeden to ruina nad Wisłą w Lubelskiem, drugi zamek graniczny 450 km na zachód — a oba stoją, jak na złość, we wsi o nazwie Janowiec. Drugi nazywa się teraz Janowiec Castle (Lubusz).

5 sierpnia 2026 — Ranking uczy się czytać we wszystkich językach, Polska oddaje dziewięćdziesiąt wpisów za swoją godność — a ziemi wraca kształt

• Sławę mierzono po angielsku. Ranking łączy to, jak szeroko obiekt jest udokumentowany, z tym, jak szeroko jest czytany — a połowa dotycząca czytelnictwa liczyła wyłącznie angielską Wikipedię. Zamek, którego artykuł istnieje po polsku, niemiecku czy hiszpańsku i nigdzie indziej, miał więc zero czytelników i spadał. Dotyczyło to 1408 obiektów, co piątego w atlasie. Czytelnictwo sumujemy teraz ze wszystkich wydań językowych: Neuschwanstein czyta się rocznie 850 000 razy po angielsku i drugie 290 000 po niemiecku, a Pałac w Mosznej ma ośmiokrotnie więcej czytelników, niż sugerował jego angielski artykuł. Żaden obiekt nie jest już nieoceniony. Dawne zastrzeżenie na stronie rankingu — że liczby przechylają się ku angielskiemu — zniknęło, bo przestało być prawdą.
• Polska straciła dziewięćdziesiąt wpisów i wyszła na tym lepiej. W odpowiedzi na uwagę polskiego czytelnika, że mapa jest pusta tam, gdzie mieszka, jeszcze tego samego ranka podniesiono cel dla kraju do poziomu Niemiec — ale zasób dobrze udokumentowanych polskich zamków kończy się w okolicach 360. Ostatnie dziewięćdziesiąt przyjęć to były resztki: obiekty niesione przez dwie Wikipedie, część nawet nie nazwana, tylko opisana („Castle in Dzięgielów”, „Manor house II, so-called castle in Stary Sielec”). Usunęliśmy je, cel stoi tam, gdzie faktycznie kończą się źródła, a próg nie może już kupić jakości, której nie ma. Polska ma teraz 361 obiektów, żadnego poniżej trzech języków.
• Siedem polskich pałaców figurowało jako zamki, bo klasyfikator czytał po angielsku i niemiecku, a nigdy po polsku — obiektu, którego jedyny artykuł zaczyna się od „Pałac w…”, nikt nie zapytał, czym jest. Teraz czyta po polsku, a osiemnaście obiektów trafiło do właściwej kategorii.
• I bateria artyleryjska opuściła mapę zamków. Bateria Dietl to niemieckie stanowisko artylerii nadbrzeżnej z 1942 roku, a figurowała jako zamek; odeszło z nią dziewięć innych stanowisk z XX wieku, w większości niesionych przez dwie Wikipedie. Dziewiętnastowieczne forty nadbrzeżne zostają — Tung Chung z 1817, Murray z 1841, Konstantin z 1840 — bo fort, który można zwiedzić, jest zabytkiem, a wojenne stanowisko ogniowe instalacją.
• Sama mapa pokazuje teraz teren. Prawdziwe dane wysokościowe cieniują każde zbocze, grań i dolinę — z otwartych państwowych danych — więc wreszcie widać, dlaczego zamek stoi tam, gdzie stoi. Widok początkowy nic na tym nie traci: rzeźba pojawia się, gdy zbliżasz się do kraju, czyli dokładnie wtedy, gdy zbocze zaczyna coś znaczyć.

5 sierpnia 2026 — Edycja niderlandzka uczy się niderlandzkiego, Polska przestaje wyglądać pusto — a cytadele wracają do domu

• Niderlandzki atlas czyta się teraz po niderlandzku. 3961 opisów, które na /nl/ stały po angielsku, zostało przetłumaczonych — niderlandzki był ostatnią edycją, w której czytelnik mógł spotkać zamek w języku, o który nie prosił. Znika z nim ostatnia informacja o tłumaczeniu maszynowym: nie nosi jej już żadna edycja, bo żadna jej nie potrzebuje — każdy przetłumaczony opis mówi to sam, w swojej własnej nocie źródłowej, i tam jest jej miejsce.
• Polska była uboga, i czytelnik powiedział to wprost. Na wykopie jaroslaw-lazarczyk nazwał stronę bezużyteczną dla swoich okolic: w lubuskiem widniały dwa zamki, choć kilka stoi w promieniu dwudziestu kilometrów; arturo1983 i bialy100k powiedzieli to samo o swoich stronach. Mieli rację. Polska urosła z 279 obiektów do 451, lubuskie z czternastu do dwudziestu dwóch, a ten sam przebieg naprawił pięć polskich haseł, w których etykieta z Wikidanych przyniosła adres, formę dopełniacza i dwa budynki nazwane od tego, co stanęło na ich miejscu później.
• Brakowało też całego rodzaju twierdz. Zamek w Beracie — albańska cytadela z listy UNESCO, w której murach wciąż mieszka miasteczko — był nieobecny, bo Wikidane prowadzą go jako dzielnicę Beratu; żadne zapytanie atlasu nie mogło go znaleźć. Sprawdzenie, czy inne kryją się tak samo, ujawniło pięćdziesiąt sześć, w tym cytadelę kairską, czytaną w trzydziestu pięciu językach. Dwadzieścia dziewięć jest już na mapie — cytadela Saladyna nad Kairem, Mont-Saint-Michel, Alamo, mury Jerozolimy, Anadoluhisarı nad Bosforem, skopijskie Kale, mury Kotoru, cytadela w Ammanie, kasba Udajów, Rodos, Kangra, spiralne wały Cổ Loa i warszawski Barbakan — a zapytanie, które je pomijało, naprawiono u źródła, więc reszta dojdzie sama. Atlas obejmuje teraz 7003 obiekty w 141 krajach, po raz pierwszy także Bahrajn.
• CastleGuessr zostawia samo zdjęcie. Z planszy zniknęła nazwa zamku, a razem z nią blade kropki, które rozsypywały po mapie wszystkie pozostałe zamki — razem odpowiadały na pół pytania, bo nazwę dało się wyszukać, a kropki pokazywały, które okolice w ogóle wchodzą w grę. Jedno zdjęcie, cała Ziemia, jedno stuknięcie. Nazwa przychodzi wraz z odsłonięciem, i tam jest jej miejsce.

5 sierpnia 2026 — CastleGuessr w ostatecznej formie, każde zdjęcie z nazwiskiem fotografa — a 364 nieme strony odzyskują głos

• CastleGuessr jest teraz tą jedną grą, którą obiecywała jego nazwa — w kształcie sprawdzonym na siostrzanym atlasie Movie Scene Map. Codzienna zagadka i niekończące się rundy z wpisywaniem odeszły razem z autouzupełnianiem. Każda runda zadaje to samo jasne pytanie: oto zamek, nazwa i zdjęcie — gdzie stoi? Jedno stuknięcie w mapę świata odpowiada, punktowane do 5000 za bliskość, a odsłonięcie rysuje linię od Twojego stuknięcia do prawdy. Plansza przestała też podpisywać miasta — mapa z napisem „Osaka” odpowiadałaby za Ciebie. Graj, jak długo chcesz; rundy, średnia i rekord zostają na Twoim urządzeniu.
• Każde zdjęcie nosi teraz nazwisko fotografa. 6469 z 6653 zdjęć atlasu pokazuje autora zapisanego w Wikimedia Commons — na karcie mapy, na stronie każdego zamku i w grze — obok licencji, którą wybrał fotograf. Reszta nie ma maszynowo odczytywalnego autora i pozostaje podpisana samym Commons.
• 364 obiekty, które nie miały historii w żadnym z siedmiu języków atlasu, opowiadają ją teraz we własnym. Ich jedyny artykuł w Wikipedii istnieje po węgiersku, rosyjsku, chińsku, rumuńsku, portugalsku, czesku, arabsku, grecku… — więc właśnie ta historia otwiera teraz ich strony, z oznaczeniem języka i wskazaniem wydania, zamiast suchego zdania z danych.
• A rozdzielacz, który po cichu ścinał zdania na skrótach — fragment kończący się „located in Strelna in St.” udawał całość — został naprawiony wszędzie, łącznie ze świeżo złapanym przypadkiem z łącznikiem („Feldbrunnen-St. Niklaus”). 51 stron, których uszkodzone źródła odmawiały tłumaczenia, czyta się teraz w całości po japońsku, polsku, hiszpańsku, francusku i niemiecku.

4 sierpnia 2026 — Czytelnik przyłapał ranking na błędzie — a za nim wjechała karawana poprawek

• Na Menéame yarkyark powiedział to, co ranking przemilczał: nieznane zamki wysoko, „a Alhambra się nie pojawia”. Miał rację — i było gorzej: aktualizacja sprzed dwóch dni po cichu utraciła liczby czytelników 5 807 obiektów, więc sławę mierzono samym zasięgiem w Wikipedii. Strona Hiszpanii stawiała Numancję na pierwszym miejscu, Alhambrę na 107. Wyciek załatany u źródła, czytelnicy wszystkich obiektów pobrani na nowo, Alhambra na swoim miejscu.
• Doszło 241 obiektów — atlas liczy teraz 6 653 w 140 krajach. Emiraty urosły z jednego do osiemnastu fortów, Oman z siedmiu do trzynastu; Gwinea Bissau i Wallis i Futuna debiutują. Z e-maila Eloya: zapis Katalonii pisze się po katalońsku — jego przykład, Castell de Burriac, nie miał w ogóle artykułu po angielsku — więc dla Hiszpanii atlas czyta teraz także katalońską, baskijską i galicyjską Wikipedię, a Hiszpania urosła do 500.
• Każda strona w wersji językowej nosi teraz nazwę w obu językach: 大阪城 odpowiada też na Osaka Castle w tytule karty i pod nagłówkiem. A urwane początki zdań („S. Virgin Islands.” jako całe zdanie) naprawiono w rozdzielaczu, który je łamał: blisko tysiąc stron w pięciu językach zamieniło angielskie zastępstwa lub fragmenty na pełne zdania we własnym języku.
• Gra nazywa się teraz CastleGuessr i umie to, co obiecuje nazwa: tryb pinezki. Wiesz, który to zamek — zdjęcie i nazwa są na widoku — ale gdzie stoi? Jedno stuknięcie w mapę świata to odpowiedź, punktowana jak u klasyków: 5 000 punktów w promieniu 25 km, topniejące z każdym chybionym kilometrem. Codzienny i niekończący się tryb działają bez zmian.

4 sierpnia 2026 — Polska edycja czyta teraz po polsku

• Od lipca polska edycja niosła uczciwy kompromis: tam, gdzie nie było artykułu w polskiej Wikipedii, strona opowiadała swoją historię po angielsku — i wyraźnie to zaznaczała. Ten kompromis dziś się kończy. 3.736 opisów obiektów zostało przetłumaczonych z angielskiej Wikipedii, z której każda z tych stron zawsze się powoływała. Tego samego dnia to samo stało się z edycją niemiecką (1.643), hiszpańską (2.587) i francuską (1.878), a wczoraj z japońską — pięć z siedmiu edycji atlasu opowiada teraz każdą historię, jaką może, w języku czytelnika. Opis pod wynikiem wyszukiwania również.
• Tłumaczenie zachowuje polską odmianę obcych nazw (zaprojektowanych przez Guya Maunsella, autorstwa Williama Burna) oraz wszystkie liczby, daty i zapisy w alfabetach oryginalnych bez zmian. Każda przetłumaczona strona wskazuje artykuł angielskiej Wikipedii, z którego pochodzi, i jasno informuje, że przetłumaczyła go maszyna.
• Około 380 stron w pięciu edycjach celowo pozostaje po angielsku: ich źródłowe fragmenty docierają uszkodzone — ucięte w połowie zdania lub słowa — a przetłumaczone zepsute zdanie to wciąż zepsute zdanie. Czekają na lepsze źródło, nie na odważniejsze zgadywanie. Zniknęła też dotychczasowa informacja o angielskich opisach: ostrzeżenie, które przestało być prawdziwe, jest gorsze niż jego brak.

3 sierpnia 2026 — The Japanese edition now reads Japanese

• Since the Japanese edition opened in July, it has carried an honest compromise: where no Japanese Wikipedia article existed, the page told its story in English — and said so. That compromise ends today. 4,122 pages now open in Japanese, machine-translated from the English Wikipedia lead each page has always credited, joining the 2,199 landmarks whose Japanese Wikipedia tells their story natively. All but 98 of the atlas’s landmark pages now read Japanese — the descriptions under search results included.
• The translation stays honest about itself: every translated page says 機械翻訳 — machine translated — in its credit line, keeps every number, date, name and original-script gloss exactly as the source gives them, and links the English original. And the 98 holdouts stay English deliberately: their source extracts arrive damaged — cut off mid-sentence upstream — and a broken sentence translated is still a broken sentence. They wait for a better source, not a braver guess.

3 sierpnia 2026 — Tap the map to guess — and keep playing past midnight

• The guessing game grew a second way to answer: the world itself. A night map of every landmark now sits under the photo — tap anywhere and the nearest castle dot becomes your guess, answered as ever with distance, direction and closeness, and every try leaves a colored ring behind showing how you closed in. Typing a name works exactly as before.
• And midnight no longer ends the game: a new endless mode deals castle after castle from the same famous five hundred once the daily is done — or instead of it — with its own played-and-won tally. The daily castle, its streaks and its share grid stay untouched, and the map’s panel now carries a one-word Guess button, so the game is never more than a tap away.
• Also mended: the Dutch, Spanish and French editions of the game page were showing the atlas instead of the game. All seven languages now play.
• By evening the game found its true frame: the board is now the atlas itself. The full-screen night map carries the round, and the photo, guesses and hints float over it in the same panel the homepage uses. On a phone the panel tucks behind the top bar so the whole world is tappable — your latest guess rides beneath the bar while it’s closed, and the reveal opens on its own when the round ends.

2 sierpnia 2026 — Spain nearly doubles — the promise to the thin countries, kept

• When this atlas reached the Hacker News front page in July, the sharpest criticism was coverage: Castilla y León showed nine castles where some three hundred stand, and Germany, Ireland, Sweden and Jordan were nearly as thin. Today’s release is that promise kept, and the mechanism matters: the same country-scoped Wikidata sweep that once opened China now runs for Spain, Germany, Poland, Ireland, Sweden and Jordan, joined by a Swedish-language sweep — the 22nd Wikipedia edition the atlas reads. The bar did not move: every entry still needs a photo, coordinates and a Wikipedia article. The atlas grows from 5,814 to 6,412 landmarks.
• Spain grows from 230 to 433 — the largest single-country jump the atlas has had. The Walls of Ávila and the Roman Walls of Lugo, both World Heritage; Seville’s Torre del Oro; Toledo’s medieval gate circuit from the Puerta de Bisagra to Bab al-Mardum; Numantia, where Rome needed twenty years and its best general; the Galician castros from Santa Trega down the Atlantic coast — and across Castilla y León the castles of Ciudad Rodrigo, Aguilar de Campoo, Puebla de Sanabria and dozens more.
• A Warsaw reader’s July complaint is now answered in full. The Citadel joined in July; today the nineteenth-century ring of forts around the city follows it — Fort VIII Służew, Mokotów, Włochy, Wawer and their brothers, with the two Zegrze works up the Narew. Poland stands at 279 landmarks. Thanks again to I claim sanctuary.
• Ireland grows from 107 to 168: Dun Aengus on its Aran cliff edge, Waterford’s Reginald’s Tower — Ireland’s oldest civic building — and the Martello tower where Ulysses opens, an 1804 fortress and the atlas now says so. Sweden grows from 131 to 196: Visby’s medieval wall, the Öland ring forts from Sandby borg to Eketorp, and Torsburgen, Scandinavia’s largest ancient hillfort. Jordan adds Qasr Bshir — perhaps the best-preserved Roman fort standing anywhere — and only three companions, because every further Jordanian site now needs a better Wikidata entry, not a better query.
• The sweep also surfaced what this atlas will not carry: two modern border fences, Franco’s Pyrenean bunker line, a Cold-War data centre in a Stockholm rock shelter, three lighthouses, four Roman cities and a Dublin school were all typed as fortifications somewhere in Wikidata, and every one was excluded by hand. A curated atlas earns its keep by what it refuses. The count stands at 6,412 landmarks across 138 countries — Germany, whose tens of thousands of castles nobody can map one by one, now carries 450 of its most notable.

2 sierpnia 2026 — The Andes join the atlas — and Westminster takes its seat

• A thread on Lemmy’s map community did what good threads do: it found the blind spots. The sharpest came from @groet@feddit.org — Peru’s mountains are covered in Inca ruins, and this atlas held four Peruvian entries. The cause was the citadel lesson all over again: Wikidata types the great Andean sites “archaeological site”, a sibling of every class the atlas sweeps, so no castle, fortress or palace query could ever see them. Twelve hand-verified sites join today: Machu Picchu — 1.3 million readers a year, instantly the second-most-read landmark on the whole atlas — Sacsayhuamán, Ollantaytambo, Písac, Choquequirao, Chan Chan, Vilcabamba, Vitcos, Huchuy Qosqo, Waqrapukara, Tambo Colorado and Pikillaqta. Temples, terraces and geoglyphs stay out of scope, and Peru certainly holds more — improving an Inca site’s Wikidata entry (coordinates, a Commons photo, a Wikipedia article) is the way onto the map.
• @ThanksForAllTheFish@sh.itjust.works asked the obvious question: where is the Palace of Westminster? Wikidata types it “parliament building”, so a castle atlas never saw Britain’s most famous palace. It is legally still a royal palace, was a principal royal residence from the eleventh century until the fire of 1512, and now stands where it belongs — straight into England’s top five. The same comment challenged the Palace of Whitehall’s high rank: that rank is honest. It comes from the palace’s own article being read 213,000 times a year — for 168 years this was the monarch’s main residence, with more than 1,500 rooms — and the atlas marks it as the ruin it is.
• @porcelainpitcher@lemmy.today wondered what Melbourne or Sydney could possibly show, and the thread answered itself: Fort Nepean at the Port Phillip heads (suggested by @FluidBeef@quokk.au), which fired the British Empire’s first shot of the First World War, and Brisbane’s moated Fort Lytton (@geolaw@aus.social). Sydney itself adds Bare Island Fort and the Middle Head Fortifications, and Newcastle adds Fort Scratchley, which returned fire on a Japanese submarine in 1942. Australia grows from three landmarks to eight.
• @doubtingtammy@lemmy.ml pointed at a class the atlas had never considered: America’s castle-style National Guard armories, “more castle-like than the fortresses listed”. The three named prove the point and join as castles — the towered 1895 State Armory in Springfield, Providence’s Cranston Street Armory (“the Castle” to its city) and the crenellated 1893 Lynn Armory.
• The atlas now counts 5,814 landmarks across 138 countries.

31 lipca 2026 — The atlas now reads French

• Every page of this atlas now exists in French at /fr/ — all 5,793 landmark pages, 138 country pages, every ranking, the city day-trip guides, the statistics, data and about pages, and the daily game. It is the seventh language; the switcher now runs English → 日本語 → Deutsch → Español → Français → Polski → Nederlands.
• French Wikipedia covers this subject like almost no other edition: 3,394 landmarks — 58.6% of the atlas, second only to German — open with their frwiki lead, and le château de Versailles reads as fr.wikipedia wrote it. French city exonyms cover 99% of the pool (Londres, Cracovie, Ratisbonne). The rest keep the English story, marked lang="en" and credited honestly.
• French fuses its grammar into the map: every country stores its full prepositional phrase (en France, au Portugal, aux Pays-Bas, à Malte — none of it derivable from the name), landmark articles are read off each frwiki lead with their casing (le château de Versailles, l’Alhambra), and "de" contracts on its own (près du Caire, la renommée du château de Foix). Centuries are Roman (XIIIe siècle), BC is av. J.-C.
• Shipping French also fixed five gaps the Spanish edition had shipped with, from the English fame sentence on every /es/ castle page to the missing compare table on /es/castles/rankings/ and the untranslated near hub — all healed in the same build.
• The About page now carries visible Changelog and Privacy buttons at the top in every language, and the sister-atlas links across the site now read TrainRouter · Sunshine Atlas · Detourmap · FilmMap.

31 lipca 2026 — The atlas now reads Spanish

• Every page of this atlas now exists in Spanish at /es/ — all 5,793 landmark pages, 138 country pages, every ranking, the statistics, the free-data page and the daily game. It is the sixth language, and the language switch now runs English → 日本語 → Deutsch → Español → Polski → Nederlands.
• What is genuinely Spanish is the landmark itself wherever Spanish Wikipedia has an article — 2,581 of them, 44.6% of the atlas and the best coverage after German: la Alhambra opens with the eswiki lead. The rest keep the English name and story, marked lang="en" and credited to the English Wikipedia by name. The 240 city day-trip guides, the statistics, data and about pages shipped in Spanish the same day — nothing quietly falls back to an English page.
• One Spanish fact is stored rather than guessed: which countries carry an obligatory article — en los Países Bajos, en la India, en el Líbano. Cities use their Spanish exonyms (Múnich, Viena, Varsovia), centuries are Roman (siglo XIII), and the interface is machine-authored pending a native review, which the Spanish footer says out loud.

30 lipca 2026 — The little word English was missing too

• A day after German and Dutch got their articles, an audit caught English dropping its own: pages said “Castles in Czech Republic” and “in United States”. Seven of the atlas’s countries carry “the” in English — the Czech Republic, the Netherlands, the United States, the Philippines, the Dominican Republic, the United Arab Emirates and the Democratic Republic of the Congo, with “on” for the Isle of Man — and every title, heading, question and cross-link now says so. Three German lines had slipped through the same net (“Nr. 4 in Schweiz” on ranking cards and two FAQ answers); they use the German article table now, and a build test keeps every language honest at once.
• The categories then got the same treatment: 76 landmarks were filed under a chip their own sources contradict. 32 castles are now palaces — Rosenborg, Chapultepec, the Innsbruck Hofburg, Floors and a cluster of Hungarian mansions, all named “Castle” in English only because English has no word for a slott — the sources being the English lead’s own defining noun and, new today, Wikidata’s one-line description. 44 more are now ruins, largely on the Polish and Dutch Wikipedia leads, which state plainly (“– ruiny zamku”, “is de ruïne van”) what the English article never gets around to; Masada, Erebuni and Seoul’s two Baekje earthen fortresses joined by hand. Fortified country houses stay castles — Hever’s moat and portcullis, Appleby’s Norman keep, Broughton, Picton — each now pinned with its reason, and restored sites whose foreign lead is stale (Kaunas, the re-roofed Palace of the Porphyrogenitus) stay standing.
• Two forts moved to the country they stand in, per the atlas’s rule that attribution follows the ground: Fort Du Bus, an 1828 Dutch colonial fort in West Papua, is now under Indonesia, and Fort Piscadera under Curaçao — beside the island’s other forts, which were there all along.
• A Ukrainian fortress had been wearing the title of its Spanish Wikipedia article, disambiguator and all: “Fortaleza de San Pedro (Óblast de Járkov, Ucrania)” is now Fortress of Saint Peter, the 1770 stronghold of the Ukrainian Line. Its address stays what it was — renames never move a URL here.
• The previous changelog entry linked the MCP endpoint as if it were a page; clicking it served a bare API error. It reads as /mcp now — an address for machines, set like one.

29 lipca 2026 — The little words German and Dutch were missing

• German and Dutch cannot drop the definite article the way this site did: it said “ist Chinesische Mauer” where a German reader expects die Chinesische Mauer. Which names take an article is not guessable — die Alhambra does, Schloss Neuschwanstein does not — so the atlas now reads it from the opening words of each landmark’s own German or Dutch Wikipedia article, where native editors wrote the name with its article in place. Where the article opens some other way, the name stays bare, exactly as before. Sentences that start with a landmark get the capitalised form: “Die Chinesische Mauer steht weltweit auf Platz 1.”
• The long ranking tables — all landmarks by fame, by age and the medieval list — now scroll properly on phones. Below tablet width the 5,793 rows lay out as compact blocks instead of a five-column table in a sideways scroller, and the browser skips the rows far off screen instead of drawing all of them at once.
• Every map landing and game page now ships a proper main heading for readers and crawlers that run no scripts — previously the heading only appeared once the interactive map loaded.

29 lipca 2026 — Cztery polskie strony przestają mówić po angielsku

• Cztery zestawienia — najstarsze zamki, najstarszy zamek każdego kraju, zamki średniowieczne i najsłynniejszy zamek każdego kraju — miały cały blok najczęstszych pytań po angielsku, razem z danymi strukturalnymi, które czytają wyszukiwarki. Niemiecki, japoński i niderlandzki miały swoje wersje; polskiego po prostu nie dopisano. Wszystkie 22 pytania i odpowiedzi są teraz po polsku.
• Przy okazji poprawiono dwie rzeczy w polskim tekście. Na stronach krajów zdanie o najsłynniejszym zamku podawało wiek w mianowniku — „powstał w VIII wiek" zamiast „w VIII wieku". Dotyczyło to 116 stron. A skrócone daty sprzed naszej ery zderzały się z kropką kończącą zdanie, dając „3000 p.n.e..": takich miejsc było 158 na 116 stronach, po polsku, niemiecku i niderlandzku.
• Poprawiono też fakty, które zdezaktualizowały się we wszystkich językach: na pierwszym miejscu rankingu stoi Wielki Mur Chiński, a nie pałac wersalski; w przeliczeniu na mieszkańca wśród krajów powyżej pięciu milionów prowadzi Słowacja, nie Szkocja; najstarszym datowanym obiektem atlasu jest Aniba w Egipcie, ok. 3000 p.n.e.
• Cały polski interfejs pozostaje tłumaczeniem maszynowym bez korekty native speakera — poprawki nadal mile widziane.

28 lipca 2026 — Atlas mówi po niderlandzku

• Każda strona tego atlasu istnieje teraz po niderlandzku pod adresem /nl/ — wszystkie 5793 strony obiektów, 138 stron krajów, 240 przewodników po miastach, wszystkie rankingi, statystyki, strona z danymi i codzienna gra. To piąty język obok angielskiego, niemieckiego, japońskiego i polskiego, i jest to pełne odbicie: nic nie spada po cichu na stronę angielską.
• Naprawdę niderlandzki jest sam obiekt wszędzie tam, gdzie niderlandzka Wikipedia ma artykuł — 1616 obiektów, 28% atlasu. Reszta zachowuje angielską nazwę i angielską opowieść, oznaczoną lang="en" i przypisaną angielskiej Wikipedii z nazwy. Ten fallback nigdy nie staje się opisem strony: gdy artykułu po niderlandzku nie ma, opis powstaje z danych — po niderlandzku.
• Przy okazji wyszły i zostały naprawione dla wszystkich dwa starsze błędy: stopnie rozpoznawalności na stronie rankingu miały zwiniętą instrukcję warunkową, przez którą czytelnicy polscy i japońscy dostawali etykietę angielską albo żadną, a polskim stronom miast urywał się koniec linijki „zobacz też” wraz z dwoma z trzech odnośników.

27 lipca 2026 — „Niektóre opisy są bardzo zdawkowe”

• Laura Jenny opisała tę mapę w serwisie Bright i miała jedno zastrzeżenie: „Al zijn sommige omschrijvingen wel heel summier: van ‚gebouwd tijdens de Spaanse inquisitie’ tot ‚kasteel’.” Niektóre opisy są bardzo zdawkowe — od „zbudowany w czasach hiszpańskiej inkwizycji” po zwyczajne „zamek”. Miała rację, a z zewnątrz nie było widać skali: 387 obiektów nie miało opisu w ogóle, a tysiące innych miały taki, który powtarzał to, co i tak stało obok. Dublin Castle mówił „Castle”. Wielki Pałac Kremlowski mówił „Palace”.
• Strony obiektów nigdy nie były problemem — od zawsze zaczynają się od artykułu z Wikipedii. Problemem była karta na mapie, która pokazywała jednozdaniowy opis z Wikidanych i nic więcej. Teraz karta sięga po pierwsze zdanie artykułu z Wikipedii, ilekroć ten opis jest zbyt ubogi: Houska to dziś „wczesnogotycki zamek w gminie Blatce w kraju libereckim”, a nie „Castle”. 3234 obiekty zyskały prawdziwe zdanie.
• Za ubogi uznajemy opis pusty, bardzo krótki albo taki, który podaje wyłącznie typ budowli i miejsce — „Palace in Vienna, Austria” nie mówi nic ponad to, co stoi w etykiecie kategorii i w linijce z krajem. Gdy Wikidane piszą coś własnego, zostaje: Alhambra zachowuje „Palace and fortress complex in Granada, Andalusia, Spain”.
• Druga uwaga z recenzji — że powiększanie bywa niewygodne — jest słuszna i wciąż otwarta.

27 lipca 2026 — Szwedzki dwór to nie zamek

• Szwecja miała na tej mapie 89 zamków i 19 pałaców. Wśród zamków był Tjolöholm, wiejska rezydencja w stylu Arts and Crafts ukończona w 1904 roku, i długi szereg skańskich dworów, których własne artykuły w angielskiej Wikipedii zaczynają się od słów „is a manor house”. 128 obiektów przeniosło się do kategorii Pałac, a Szwecja czyta się teraz jako 62 zamki wobec 46 pałaców.
• Przyczyną jest tłumaczenie. Szwedzkie slott, duńskie slot, niemieckie Schloss, czeskie zámek i francuskie château stają się w angielskim tytule tym samym „Castle”, bo angielszczyzna nie ma osobnego słowa na okazałą siedzibę, której nigdy nie ufortyfikowano. Ta mapa czytała nazwę, zanim przeczytała typ budowli — więc każda z nich trafiała tu jako zamek. Zdradziły ją własne tłumaczenia: niemieckie wydanie nazywa kategorię Pałac słowem Schloss, więc Hluboká na jednej stronie i Hluboká Castle na drugiej były tym samym budynkiem kłócącym się ze sobą.
• Rozstrzyga teraz pierwsze zdanie z Wikipedii, które ta strona i tak drukuje na każdej stronie obiektu — cytowała „Tjolöholm Castle is a country house” trzy linijki pod etykietą z napisem Zamek. Gdy to zdanie mówi manor house, country house, stately home albo mansion, budowla jest domem, w każdym kraju. Gdy mówi palace, château albo residence, samo słowo nie przesądza niczego — Windsor „is a royal residence”, a Chinon „is a château” — więc musi się z nim zgodzić niemiecka Wikipedia, która Burg i Schloss trzyma osobno.
• Poza Szwecją najmocniej dotyka to Francji, Niemiec i Czech. Brissac dołącza do Chambord, Chenonceau i Cheverny, od dawna prowadzonych jako châteaux; Moritzburg, Hluboká i Orlík idą za własnym językiem. Tak samo Castle Howard, Dunrobin i Balmoral — „Castle” w nazwie brytyjskiej rezydencji jest kwestią prestiżu, nie architektury. Przenosi się też Neuschwanstein, co będzie wyglądać dziwnie: to najczęściej czytana strona tego atlasu i najsłynniejszy zamek świata — i jest pałacem, historyzującym, rozpoczętym w 1869 roku, bez żadnej funkcji obronnej.
• Dom zbudowany po to, by wyglądać jak zamek, zamkiem zostaje. Peckforton to wiktoriańska rezydencja „built in the style of a medieval castle” — i o to właśnie w niej chodzi.
• Siedem kolejnych obiektów stało się ruinami — takich, których zdanie otwierające definiuje je jako pozostałości albo stanowisko archeologiczne, ani razu nie używając słowa ruina; wśród nich Leicester Castle i stanowisko Yoshinogari.
• Jednej granicy celowo nie ruszono. Zamek i twierdza są w angielszczyźnie niemal synonimami, a ten sam dowód wypchnąłby Caernarfon, Conwy i Harlech z kategorii Zamek tylko dlatego, że ich zdanie otwierające mówi akurat „fortification”. Tego rozróżnienia pierwsze zdanie z Wikipedii nie udźwignie, więc zostało jak było.

27 lipca 2026 — Brakowało Wielkiego Muru

• Chiny miały na tej mapie osiemnaście obiektów — mniej niż Luksemburg, trzy tysiące razy mniejszy. Teraz mają sto dwadzieścia, a wśród nich Wielki Mur Chiński. Jest to, i to z dużą przewagą, najczęściej czytany obiekt całego atlasu.
• Przyczyną nie były brakujące artykuły ani brakujące zdjęcia. Rzecz w tym, że Wikidane nie klasyfikują chińskich fortyfikacji jako zamków: przy progu przyjęcia tego atlasu cały kraj ma trzy obiekty tak otypowane. Ma za to mury miejskie 城墙, bramy 城门, przełęcze warowne 关, obronne domy klanowe 土楼 i 围屋, baterie 炮台 i tybetańskie 宗 — a każda z tych klas jest siostrą tych, których mapa szukała, nigdy podklasą. Wyszukiwanie przechodziło więc obok nich. Teraz mapa czyta wewnątrz Chin klasę nadrzędną, z której wszystkie się wywodzą: fortyfikację.
• Co to wnosi: Jiayuguan i Juyongguan, własne twierdze Wielkiego Muru, które Wikidane prowadzą jako przełęcze górskie. Badaling — jako osadę ludzką. Mutianyu — jako park. Simatai, Jinshanling, Jiankou i Huanghuacheng. Mury Xi’anu i Nankinu oraz zachowane bramy Pekinu. Stary Pałac Letni, spalony w 1860 i nigdy nieodbudowany, i Chengde, letnia stolica dynastii Qing — oba prowadzone jako ogrody. Opuszczone miasta Jedwabnego Szlaku: Jiaohe, Gaochang, Tongwan, Suoyang. Tulou z Fujianu i diaolou z Kaipingu. Forty Makau i Hongkongu.
• Brama Zhonghua w Nankinie zasługuje na osobną linijkę. Cztery dziedzińce w głąb, dwadzieścia siedem sklepionych komór mogących ukryć trzy tysiące żołnierzy — to najbardziej złożona brama miejska, jaką kiedykolwiek zbudowano — i w Wikidanych nie ma żadnej klasyfikacji. Nie ma w niej nic niszowego; po prostu nie miała typu, do którego wyszukiwanie mogłoby przylgnąć.
• Nie wszystko, co Wikidane nazywają fortyfikacją, należy do mapy zamków, a uczciwe wykluczenia warto wymienić: ogrodzenie wzdłuż granicy z Koreą Północną, schron przeciwatomowy pod Pekinem, tunel dowodzenia z czasów zimnej wojny, czynny klasztor i pojedynczy betonowy bunkier przy szanghajskiej ulicy — wszystko to z klasyfikacji fortyfikacje, i żadnego z nich tu nie ma.
• Poza Chinami ta sama aktualizacja podniosła kraje najsłabiej obsadzone — Iran, Ukrainę, Brazylię, Turcję — i dodała pierwsze obiekty w Sudanie, Demokratycznej Republice Konga i na Bahamach. Atlas liczy teraz 5793 obiekty w 138 krajach.
• To domyka wątek zaczęty na Hacker News, gdzie shevy-java naliczył w całych Chinach siedem zamków. Scalenie trzech zdublowanych stron krajów w lipcu podniosło to do siedemnastu i można było słusznie wątpić, czy reszta kiedykolwiek dojdzie. Przez cały czas chodziło o klasyfikację.

26 lipca 2026 — Atlas mówi po polsku

• Polski dołącza do angielskiego, niemieckiego i japońskiego jako pełne wydanie: mapa, każda strona zamku, wszystkie 131 krajów, 237 przewodników po miastach, rankingi, statystyki i dziennik zmian. Opisy zamków pochodzą z polskiej Wikipedii wszędzie tam, gdzie ma ona artykuł.
• Przełącznik języka pokazuje teraz flagę zamiast dwuliterowego kodu — ten był ciasny na telefonie i nieczytelny w Windows, gdzie flagi z emoji wyświetlają się jako czarne prostokąty; te są rysowane jako SVG w kodzie strony.
• W rankingach pojawiła się druga liczba. Obok miejsca na świecie każdy obiekt pokazuje teraz swoje miejsce we własnym kraju — na swojej stronie, na karcie po najechaniu, na stronach krajów i jako sortowalna kolumna w tabeli porównawczej. Jeden wspólny ranking, we wszystkich językach.

26 lipca 2026 — Fort Delaware, z wątku w komentarzach

• Czytelnik serwisu Neatorama, Cluck2, napisał, że atlasowi „brakuje danych nawet wtedy, gdy te dane są częścią zbioru, z którego rzekomo korzysta”, i wskazał Fort Delaware. Miał rację: w Wikidanych jest otypowany jako fort, ma zdjęcie i współrzędne, a jego artykuł czytany jest jakieś szesnaście tysięcy razy w roku — brakowało go tylko dlatego, że opisują go cztery wersje językowe Wikipedii, a atlas schodzi do ośmiu. Fort-więzienie z wojny secesyjnej na wyspie Pea Patch jest już na mapie, z datą 1859 — rokiem, w którym ukończono jego granitowe mury.
• Jego data też wymagała ręki, a poprawka jest ogólna: mechanizm odczytu roku wziął „ok. 1895” z jedynej daty we wstępie artykułu — bateria dział wzniesiona wewnątrz fortu w latach 90. XIX wieku. Rok zweryfikowany ręcznie usuwa teraz również „ok.”, co powinien był robić od początku.

26 lipca 2026 — Każda strona, do samego dołu, we własnym języku

• Ten dziennik zmian jest teraz po japońsku — wszystkie dwadzieścia dziewięć wpisów, nie tylko najnowsze — a japońska strona ma własne nagłówki i własny format daty. To widoczna połowa mniej widocznej poprawki: każda strona rankingu i listy wciąż drukowała nazwy zamków po angielsku w wydaniu niemieckim i japońskim. Ranking rozpoznawalności, listy najstarszych i średniowiecznych, strony krajów, wielka tabela porównawcza i wszystkie dane strukturalne za nimi czytają teraz 姫路城 albo Burg Himeji wszędzie tam, gdzie Wikipedia czytelnika ma dla obiektu nazwę — około siedemdziesięciu pięciu miejsc w generatorze stron sięgało wprost obok tłumaczenia. Wyszukiwarka nadal odpowiada na obie nazwy.
• 237 przewodników na jednodniowe wypady nosi japońskie nazwy miast — 京都市, ミュンヘン — a fragment kodu do osadzenia mapy mówi teraz językiem strony, która go skopiowała.
• A codzienna gra jest trójjęzyczna: 城当てゲーム i Burg raten dołączają do Guess the Castle — wskazówki, plansza, tekst do udostępnienia i nazwy zamków we własnym języku. Japoński gracz może wpisać 姫路 i zostanie zrozumiany; do tej pory dopasowanie nazw wyrzucało każdą niełacińską literę, zanim cokolwiek porównało.

26 lipca 2026 — Japonia, liczona tak, jak liczy ją Japonia

• Obiekt trafia do tego atlasu, gdy opisuje go osiem wersji językowych Wikipedii. To uczciwa reguła dla mapy świata i kiepski sędzia dla Japonii, gdzie zamek może być sławny od czterystu lat i mieć artykuł dokładnie w jednym języku. s.ogawa wskazał miarę, której Japonia naprawdę używa: to, co japoński czytelnik rozumie przez „zamek”, sięga tak daleko jak 日本100名城 i 続日本100名城 — sto zamków wybranych przez Japan Castle Foundation w 2006 roku i kolejne sto dodane w 2017. Obie listy są teraz samodzielnym źródłem, czytanym z kategorii japońskiej Wikipedii wraz z deklaracjami przynależności w Wikidanych, bo żadna z nich nie jest kompletna osobno. Doszły 74 obiekty, a Japonia urosła ze 155 do 229 — wśród nich Yonago, Naegi na granitowych głazach, Tatsuoka — jedyny obok Goryōkaku fort gwiaździsty w Japonii — Kaneda z 667 roku na Tsushimie, rowy okresu Yayoi w Yoshinogari i ajnuskie chashi półwyspu Nemuro, które są numerem jeden listy, bo listę numeruje się od północy.
• Luka miała dokładnie taki kształt, jaki opisał. Ucieszył się, że jest tu Benten Daiba z Hakodate — nie ma go na żadnej z list i potrafił wskazać ludzi, którzy by je zakwestionowali — podczas gdy Shinoridate i Katsuyama-date, dwie z Dwunastu Rezydencji południowego Hokkaido, które lista z 2017 roku jednak zawiera, brakowały obie. Atlas, który ma pozycję sporną, a nie ma dwóch kanonicznych, ma złą regułę, nie złe dane. Obie są już na mapie.
• Pod spodem japońska Wikipedia zasila teraz dane atlasu, a nie tylko jego tłumaczenia. Przegląd, który przyjmuje zamek udokumentowany po niemiecku albo czesku, ale nie po angielsku, idzie też przez wydanie japońskie i przez dwie klasy Wikidanych, do których żadne zapytanie zaczynające się od „zamku” nie mogłoby dotrzeć: zamek japoński i ruina zamku w Japonii są siostrami zamku, nie podklasami — ta sama martwa strefa ukrywała do lipca 38 cytadel. Gdy Wikidane nie miały współrzędnych, dawał je szablon mapy z japońskiego artykułu: tak umieszczono Arikoyamę, Kamahę, Hachimanyamę, Shōzui i Genbao. Gdy nie było zdjęcia, Sugiyama przyszła z tym z nagłówka swojego japońskiego artykułu. A Kaneyama w Mino siedziała na szczycie Naegi, czterdzieści kilometrów na wschód, z dokładnością do metra — właśnie kontrola kolizji przy każdym imporcie wychwytuje takie błędy; jej własny artykuł miał to dobrze.
• Dwóch pozycji z list wciąż tu nie ma: baterii Shinagawa w Zatoce Tokijskiej i zamku 河後森城 Kagomori w prefekturze Ehime. Każdy obiekt na tej mapie ma zdjęcie, a na Wikimedia Commons nie istnieje żadne wolne zdjęcie ani jednego, ani drugiego — tam się zatrzymują i tam ktokolwiek, kto je wgra, umieści je na mapie przy najbliższej aktualizacji. Trzy inne potrzebowały nazwy, której używa lista, a nie tej z Wikidanych: rezydencja rodu Ashikaga i rezydencja rodu Kitabatake są w Wikidanych zapisane jako stojąca dziś na nich świątynia i chram — chronione są ich fosy i wały ziemne, a atlas wymieniający miejsca kultu jako zamki jest dokładnie tym, czym ten być nie powinien — oraz zamek Ōno w Chikuzen, górska twierdza z VII wieku, dzieląca nazwę z zamkiem Ōno w Fukui, który już tu był.
• Jeszcze jedno, i to od tego wszystko się zaczęło: s.ogawa zapytał, czy na mapie są Dwanaście Załóg Dōnan — nie było. Jedenaście z dwunastu nie ma w ogóle wpisu w Wikidanych, więc jedenaście pinezek nie może istnieć — ale grupa wpis ma i jest teraz jedną pinezką: stoi w środku sześciu gmin, przez które załogi były rozciągnięte, od Hakodate po Kaminokuni. Jej ilustracją jest mapa rozmieszczenia dwunastu, własna mapa angielskiej Wikipedii, bo na Commons nie ma ich zdjęć poza Shinoridate, które ma własny wpis. Atlas liczy 3812 obiektów.
• Dla całej Japonii zmieniła się jedna reguła. Angielskie artykuły o japońskich zamkach podają stan zachowania w zdaniu, którego atlas nie umiał czytać — „Its ruins have been protected as a National Historic Site since 1932” — a 山城 będące kamiennymi podstawami i wałami jest ruiną według własnej reguły tego atlasu, niezależnie od tego, czym je zbudowano. To przeniosło dwanaście obiektów już obecnych na mapie, w tym Okę, Hachigatę, Tokushimę i Hachiōji, i rozstrzygnęło stan dziewiętnastu nowych. Dwa, które to zdanie by złapało, zostawiono: Gujō Hachiman i Sumoto mają dwudziestowieczny donżon, o którym ich angielskie artykuły milczą, a który widać na zdjęciach.

24 lipca 2026 — Co liczy się jako zamek — reguła, spisana

• Najczęściej powtarzane pytanie w wątku na Hacker News nigdy tak naprawdę nie dotyczyło brakującego zamku: brzmiało „jaka jest wasza definicja i dlaczego stosujecie ją tak niekonsekwentnie?”. Atlas nie miał odpowiedzi nigdzie na stronie. Teraz ma — strona O atlasie podaje regułę wprost. Zamek to ufortyfikowana siedziba, twierdza jest budowana dla załogi, a nie dla domu, pałac to okazała rezydencja bez poważnej funkcji obronnej — a ruina nie jest czwartym rodzajem budowli, tylko stanem, co jest uczciwą odpowiedzią na pytanie, czemu Bastylia i Fort Duquesne figurują jako ruiny, choć z żadnego nic nad ziemią nie zostało. Strona podaje też kolejność, w jakiej klasyfikator naprawdę pracuje — najpierw wstęp z Wikipedii, potem własna nazwa obiektu, potem typ z Wikidanych, na końcu angielski opis — i mówi, które słowa celowo pozostają dwuznaczne: château i Schloss w jednej dolinie znaczą zamek, a w następnej pałac. Dziękujemy użytkownikom Bedon292, relevant_stats, drstewart, dbspin, Svip, insane_dreamer i lo_zamoyski, którzy zadali to samo pytanie z różnych stron.
• Trzy północnoamerykańskie forty, które wątek wymienił, a których atlasowi wciąż brakowało. Fort Pitt Blockhouse — 1764, najstarszy budynek Pittsburgha i jedyny zachowany fragment Fortu Pitt; poprosił o niego ktoś, kto znalazł tylko Fort Duquesne i zauważył, że w jego miejscu nie ma żadnych ruin do obejrzenia. Fort Wayne w Detroit — trafienie w dziesiątkę: atlas pokazywał nieistniejący już Fort Detroit, ale nie fort gwiaździsty w dole rzeki, który wciąż stoi. I Fort Anne w Annapolis Royal, najstarszy kanadyjski National Historic Site. Wszystkie trzy leżały poniżej progu ośmiu języków — właśnie dlatego wypełnianie według rozpoznawalności nigdy do nich nie dotarło. Dziękujemy Brendinooo, garciansmith i yabones. Atlas liczy 3737 obiektów.
• A przyciski na panelu mapy i w codziennej grze naciskają się teraz jak te na każdej innej stronie: ich wypukła krawędź kurczy się, gdy przycisk się w nią zapada, zamiast zjeżdżać razem z nim.

24 lipca 2026 — Wydanie japońskie i czystszy krój pisma

• Atlas mówi teraz po japońsku. Każda strona — mapa, wszystkie ponad 3700 stron zamków, strony krajów i rankingów — ma wydanie japońskie, z nazwami i historiami zamków zaczerpniętymi z japońskiej Wikipedii tam, gdzie istnieją. Wszystkie 155 japońskich zamków, od Himeji po Osakę, czyta się po japońsku; obiekty bez japońskiego artykułu wracają do angielszczyzny. Dołącza do wydania niemieckiego — język przełączysz z mapy albo z nagłówka dowolnej strony.
• Nagłówki w całym serwisie zmieniły się z szeryfowego kroju ozdobnego na ten sam czysty bezszeryfowy, którym złożony jest tekst — jeden nowoczesny, czytelny krój wszędzie, pasujący do japońskiej gotyckiej odmiany, i o jeden font internetowy mniej do pobrania.
• Na telefonach przebudowano nagłówek mapy: tytuł, przełącznik języka i przełącznik jasny/ciemny stoją teraz jako zwarte kontrolki o równej wysokości, zamiast tłoczyć się w jednym pasku.

23 lipca 2026 — Zamki w twojej okolicy — przewodniki dla 237 miast

• Atlas odpowiada teraz na pytanie, które ludzie naprawdę zadają: jakie zamki są w mojej okolicy? 237 przewodników miejskich — od Londynu i Monachium po Kioto i Dżajpur — z każdym obiektem w promieniu 100 km od centrum: najbliższym, najsłynniejszym, najstarszym i całą resztą w pasach jednodniowych wypadów, każdy z odległością w linii prostej i kierunkiem. Miasta przygraniczne uczciwie pokazują cały swój okrąg — bazylejski sięga do trzech krajów.
• Wszystko jest wyliczone, nic nie jest pisane ręcznie: miasta pochodzą z Wikidanych (ludność, współrzędne, egzonimy), zamki z samego atlasu, a miasto kwalifikuje się, gdy ma co najmniej siedem obiektów w zasięgu jednodniowego wypadu — więc wraz z rozrostem atlasu nowe miasta zarabiają na swój przewodnik automatycznie. Przewodniki istnieją też po niemiecku, a każda strona kraju linkuje teraz przewodniki swoich miast.
• Jedno usunięcie, które uwidocznił nowy przewodnik po Monachium: Braunes Haus — wyburzona siedziba NSDAP, którą Wikidane typują jako pałac — zniknął, na mocy tej samej reguły, która usunęła miejsca pamięci Grafeneck i Hartheim.
• Czytelnik z Warszawy wychwycił, że atlas pokazuje dwa budynki, których nie ma. Pałac Saski i Pałac Brühla zostały wysadzone przez wojska niemieckie w grudniu 1944 — z Pałacu Saskiego stoi tylko fragment kolumnady osłaniający Grób Nieznanego Żołnierza — a oba były rysowane jako zwyczajne stojące pałace. Teraz są oznaczone jako ruiny, tak samo jak Bastylia i Tuileries. Odbudowa obu trwa i ma się zakończyć około 2030 roku; gdy staną, staną i ich pinezki. Dziękujemy użytkownikowi I claim sanctuary.
• Ten sam czytelnik zadał ostrzejsze pytanie — „brakuje nawet ogromnej Cytadeli Warszawskiej… ciekawe, jakie było zapytanie?”. Zapytanie właśnie było problemem. Atlas przeszukuje w Wikidanych klasy zamku, twierdzy, fortu, château i pałacu, a cytadela nie jest żadną z nich: to klasa siostrzana, nie podklasa, więc każdy obiekt opisany wyłącznie jako cytadela był niewidoczny, choćby najsłynniejszy. Z 93 cytadel spełniających próg atlasu brakowało 38. Ta dziura jest załatana, a była spora: Arg-e Bam, największa budowla z suszonej cegły na Ziemi; Citadelle Laferrière, największa twierdza obu Ameryk; cytadela w Irbilu na wzgórzu zamieszkanym od sześciu tysięcy lat; dwie wietnamskie cytadele z listy UNESCO w Tây Đô i Thăng Long; berlińska Cytadela Spandau; Naryn-Kala nad Derbentem; cytadele Namur, Kaitbaja, Ghazni, Fogaraszu i Erfurtu oraz Wieża Dawida przy Bramie Jafskiej w Jerozolimie. I wreszcie Cytadela Warszawska — obok Modlina, którego obecność czyniła tę lukę tak rażącą — razem z Twierdzą Przemyśl, wielkim obleganym punktem frontu wschodniego.
• Inny czytelnik zauważył, że atlas wymienia Schlosshotel w Kronbergu, ale nie sam zamek w Kronbergu. Zupełna racja — i uczciwe wyjaśnienie: obiekt potrzebuje ośmiu wersji językowych Wikipedii, a Burg Kronberg ma sześć, podczas gdy Schlosshotel u stóp wzgórza ma siedemnaście. Sława to nie to samo co znaczenie; zamek jest już na mapie. Dziękujemy użytkownikowi scorbet.
• Dwa rekordy przepisano też według tego, gdzie obiekt naprawdę stoi, a nie według pola kraju, które Wikidane stawiają najwyżej. Twierdza Ateret, zamek krzyżowców przy Brodzie Jakuba na Jordanie, figurowała pod Palestyną, bo wartość kraju wskazuje historyczny region tej nazwy, a nie jakiekolwiek współczesne państwo — ta sama pomyłka umieściła kiedyś zamek w „Królestwie Anglii”. Stoi w Górnej Galilei i jest teraz pod Izraelem, podobnie jak Wieża Dawida w murach jerozolimskiego Starego Miasta, obok oddalonej o 750 metrów Twierdzy Antonia.
• A jeden czytelnik przyznał, że pierwszą rzeczą, jaką zrobił, było sprawdzenie Fortu Chambly. Nie było go — leżał dokładnie na granicy rozpoznawalności i wypadł z końca zapytania. Już jest. Dziękujemy użytkownikowi Francois Dejeuner. Po 25 nowych obiektach atlas liczy 3733.
• Strona główna to teraz sama mapa — na każdym ekranie. Długa sekcja informacyjna, która stała pod nią (odnośniki, FAQ, opowieść o tym, jak to zbudowano), już się nie renderuje; telefony nigdy jej nie pokazywały, a teraz nikt nie przewija. Tekst zostaje w kodzie strony dla wyszukiwarek, a wszystko, do czego linkował, jest o jedno kliknięcie w panelu mapy: wszystkie zamki, ranking rozpoznawalności, jak to powstaje.
• Każdy przycisk jest teraz porządnym przyciskiem — i naciska się. Kontrolki na panelu mapy, w grze i w nagłówkach stron stały się pełne, w kolorze morskiej zieleni, z pogrubionym kremowym napisem, każdy na wypukłej krawędzi: najedź, a lekko opadnie, kliknij, a zapadnie się równo w swój cień. To dotykowy przycisk z siostrzanego atlasu TrainRouter, w naszej palecie — jeden język przycisków wszędzie.
• Strona przeglądania dostała wyszukiwarkę: wpisz nazwę albo kraj na stronie wszystkich zamków, a 3733 karty filtrują się w trakcie pisania — znaki diakrytyczne opcjonalnie, więc „chateau” znajduje Château de Chambord. Zwinięte sekcje otwierają się same podczas szukania i usuwają się z drogi, gdy nie mają trafień.
• Drugie przejście po datach powstania: 320 kolejnych obiektów nosi datę podaną przez własny artykuł w Wikipedii — 129 dokładnych („zbudowany między 1813 a 1821”), 191 przybliżonych („dwunastowieczny zamek”, pokazywane jako „ok.”). Mechanizm nauczył się nowych idiomów — zakresów lat, „lat 790.”, „wczesnego” i „późnego” wieku — i czyta teraz również wstępy niemieckie, które opatrzyły datą 116 obiektów bez artykułu angielskiego, w tym Masadę (ok. 37 p.n.e.), pałac w Akwizgranie (ok. 795) i zamek Eltz (ok. XII wieku). Datowane jest teraz 71% atlasu wobec 62% — a 1090 obiektów, których artykuły nie podają żadnej daty, uczciwie zostaje bez daty.

22 lipca 2026 — Zamek z monety 1 eurocenta — trzecia fala z wątku

• Najbardziej wstydliwy włoski brak został naprawiony: Castel del Monte — ośmioboczna korona Fryderyka II, obiekt UNESCO, zamek z włoskiej monety 1 eurocenta — był dla atlasu niewidoczny, bo Wikidane typują go dziś zestawem klas muzealnych, a nie zamkowych; żadne zapytanie o zamki nie mogło go znaleźć. Dołączają do niego krewni ze Stauffów: Castello Svevo w Bari, nadmorski zamek w Trani i normański zamek w Gioia del Colle, a także zamek w Lerici nad Zatoką Poetów i zamek Santa Severa — dokładnie ten obiekt, którego jeden z czytelników szukał w Wikidanych i zachodził w głowę. Dziękujemy _ZeD_, deppep, ipunchghosts i riffraff.
• Afryka urosła tam, gdzie czytelnik pokazał nam, że powinna: fort Lamu i wpisane na listę UNESCO kamienne zagrody Thimlich Ohinga dołączają w Kenii do Fort Jesus (Stary Fort na Zanzibarze i twierdza São Miguel w Luandzie już były na mapie). A Jordania zyskuje Macheront, twierdzę Heroda nad Morzem Martwym. Jedno uczciwe ograniczenie: somalijskie forty derwiszów w Taleh nie mają jeszcze użytecznego wpisu w Wikidanych — droga do środka wiedzie przez ich uzupełnienie. Dziękujemy uxhacker i aorth.
• Cytadela w Akce kryła się na widoku. Napisaliśmy najpierw, że nie ma użytecznego wpisu w Wikidanych — błędnie: Akka jest miastem-zamkiem, a jej cytadela figuruje pod naukową etykietą „komandoria joannitów w Saint-Jean-d’Acre” (niemiecka Wikipedia nazywa ją po prostu Zitadelle), której żadne wyszukiwanie po słowie cytadela nie znajdzie. Warownia miasta, którego Napoleon nie zdobył w 1799 roku, jest już na mapie. Dziękujemy dmblit.
• Forty Palmerstona już tu są: Fort Nelson na Portsdown Hill, trzy morskie forty cieśniny Solent — Spitbank, No Man’s Land i Horse Sand — Fort Brockhurst w Gosport oraz Crownhill Fort w Plymouth. Dziękujemy hermitcrab i CrzyLngPwd.
• Trzy kolejne na życzenie: Vanbrugh Castle, własna „Bastylia” dramatopisarza-architekta w Greenwich; Fort Vasquez, odbudowany fort handlu futrami z suszonej cegły w Kolorado; i Fort Knox — ten granitowy w Maine, pierwszy fort noszący tę słynną nazwę i, w przeciwieństwie do bazy w Kentucky, prawdziwa twierdza, którą da się zwiedzić. Dziękujemy philipwhiuk, Stealthisbook, modeless i the111.
• Jedno usunięcie: budynek Zgromadzenia Narodowego w Lublanie — czynny parlament z 1959 roku, który Wikidane typują jako „pałac” — zniknął, na mocy tej samej reguły, która usunęła Kapitol Karoliny Północnej. Atlas liczy 3709 obiektów. Dziękujemy ajsnigrutin.
• A karta pod kursorem przestała uciekać: dawniej podążała za wskaźnikiem, więc gonienie jej odnośników bywało pojedynkiem. Teraz kotwiczy się raz, przy kropce samego zamku, i stoi spokojnie, kiedy do niej sięgasz. Dziękujemy drcongo.

22 lipca 2026 — Przeglądanie ze zdjęciami — i 210 prawdziwszych ruin

• Strona wszystkich zamków i każda strona kraju są teraz przeglądarkami obrazów: każdy obiekt jako karta ze zdjęciem, wiekiem, miejscem w rankingu i jednozdaniową historią, najsłynniejsze na początku — w tym samym formacie co przeglądarka tras w siostrzanym atlasie.
• Wykrywanie ruin stało się precyzyjniejsze, w czterech przejściach — ostatnie sprawdziło typowanie ruin w samych Wikidanych dla każdego obiektu. Klasyfikator czyta teraz świeżo pobrane wstępy z Wikipedii — w tym z niemieckiej Wikipedii dla obiektów bez artykułu angielskiego — i rozpoznaje również obiekty zniszczone i uszkodzone: wstępy, które definiują miejsce przez jego pozostałości, opisują zniszczenie bez późniejszej odbudowy albo stan opuszczenia. 210 obiektów przeszło do Ruin (472 → 682); ostatnie przejście czytało stan wszędzie tam, gdzie wstęp go podaje — często w drugim albo trzecim zdaniu — plus ręczny audyt obiektów nieistniejących, jak Nonsuch i pałac Richmond, od słowackich i polskich zamków na wzgórzach po znikłe zamki niderlandzkie i madrycki Buen Retiro. Każdy wzorzec ma zabezpieczenie przed pułapką „zniszczony… a potem odbudowany”, a angielska Wikipedia pozostaje rozstrzygająca tam, gdzie istnieje — niemiecka nazywa „Burgruine” nawet tak dobrze zachowane bezdachowe zamki jak Caernarfon.

22 lipca 2026 — Atlas czyta Wikipedię w trzynastu językach — 1255 nowych obiektów

• Najcelniejsza krytyka w wątku na Hacker News trafiła dokładnie w sedno: wymóg artykułu w angielskiej Wikipedii trzymał całe regiony poza mapą — Burg udokumentowany tylko po niemiecku albo castello tylko po włosku nie mógł tu nigdy wejść. Atlas przegląda teraz dwanaście kolejnych wersji (niemiecką, francuską, włoską, hiszpańską, polską, czeską, słowacką, rumuńską, węgierską, portugalską, niderlandzką i grecką) obok angielskiej i liczy 3693 obiekty w 131 krajach. Każdy wpis nadal potrzebuje prawdziwego zdjęcia, artykułu w Wikipedii i dokładnych współrzędnych. Dziękujemy pmontra, superhuzza i Bedon292 za wskazanie przyczyny.
• Wszystkie regiony wymienione w wątku urosły: Włochy 179 → 288, Francja 183 → 276, Hiszpania 88 → 181 (Kastylia i León jak najbardziej wliczona), Polska 77 → 163, Niemcy 176 → 254, Szwajcaria 27 → 91, Austria 68 → 133, Portugalia 22 → 82, Holandia 22 → 76, Rumunia 19 → 74 i Węgry 13 → 64, a tuż za nimi Czechy, Słowacja i Grecja — Australia ma wreszcie swoją kropkę: Fort Denison w porcie Sydney. Dziękujemy ainiriand, mxfh, stefanka, AStrangeMorrow, notorandit, ipunchghosts, weezing, limaoscarjuliet, cozzyd, comrade1234, hurghada, metada5e, andsoitis i busymom0.
• 285 nowych pozycji jest udokumentowanych wyłącznie w wersji nieangielskiej i ich strony mówią to wprost: odnośnik do Wikipedii jest opisany językiem („po niemiecku”), a angielskojęzyczna połowa wskaźnika rozpoznawalności uczciwie liczy je jako zero — więc wchodzą jako perły do odkrycia. Wskazówki, jak dodać zamek, akceptują teraz artykuł w dowolnym większym języku.

22 lipca 2026 — Jedenaście obiektów, o które prosiliście z nazwy — i czystsze dane za nimi

• Na mapie są już: Akropol ateński (sama antyczna cytadela), Caisteal Maol na Skye, Boldt Castle w Tysiącu Wysp, Bishop Castle Jima Bishopa w Kolorado (usunięty ponownie 2026-08-08 — zob. wpis z tego dnia), Fort Point pod mostem Golden Gate, Dover Western Heights, Esslinger Burg i cztery rumuńskie warownie — twierdza w Aradzie, cytadela w Oradei, cytadela Râșnov i cytadela Rupea. Dziękujemy YeGoblynQueenne, 00deadbeef, etimberg, Stealthisbook, shagie, mr_toad, frm88 i rob74.
• Ogrody Hama-rikyū opuściły atlas: to ogród w Tokio — jego pałac spłonął w 1724 roku i nigdy go nie odbudowano. Dziękujemy throwaway2037.
• Rozpoznawalność zamku Elmina psuła luka w danych: nigdy nie pobrano jego czytelnictwa, więc najstarszy i największy europejski budynek w Afryce Subsaharyjskiej siedział o stopień niżej niż sąsiedni Cape Coast Castle. Poprawione — z około 74 000 czytelników rocznie i 35 wersjami językowymi Elmina stoi tam, gdzie powinna. Dziękujemy prmph.
• Chiny to teraz jedna strona kraju, nie trzy: „Chińska Republika Ludowa”, „Chiny” i „Tybet” miały osobne wpisy — dlatego mapa zdawała się nie pokazywać niemal żadnych chińskich obiektów. Wszystkie 17, od Zakazanego Miasta po Pałac Potala, mieszka teraz pod Chinami. Pałac Potockich we Lwowie, wpisany pod „Austro-Węgry”, stoi poprawnie pod Ukrainą. Dziękujemy shevy-java.

22 lipca 2026 — Daty przybliżone wchodzą do rankingów wieku, ze swoim „ok.”

• Do dziś obiekt datowany na „XIII wiek” był wykluczony z rankingu najstarszych zamków, żeby przybliżenie nigdy nie udawało daty dokładnej. To było uczciwe, ale zbyt ostrożne — po cichu ukrywało naprawdę starożytne miejsca. Daty przybliżone plasują się teraz wszędzie: najstarsze, średniowieczne, najstarsze w każdym kraju, statystyki i wielka tabela porównawcza — zawsze oznaczone „ok.” i sortowane po obiektach datowanych dokładnie na ten sam rok. Do list dołącza 145 obiektów datowanych w przybliżeniu.
• To samo przejście naprawiło niekonsekwencję: strony krajów już wcześniej używały lat przybliżonych w linijkach o „najstarszym obiekcie”, ale pokazywały je gołe, jakby były dokładne. Każdy rok pokazywany gdziekolwiek nosi teraz swoje „ok.”, gdy takim jest.

22 lipca 2026 — Szlify mapy z wątku: karty, w które da się kliknąć, i kolory do rozróżnienia

• Odnośniki na karcie były nieosiągalne — karta znikała w chwili, gdy kursor opuszczał kropkę. Teraz czeka: krótka chwila zwłoki, a karta trzyma się otwarta, dopóki wskaźnik jest nad nią, więc „Cała historia” i Wikipedia są o jedno najechanie i kliknięcie. Dziękujemy bwhiting2356.
• Ruiny są teraz wrzosowo-fioletowe. Dawny łupkowy błękit siedział przy rozmiarze kropki zbyt blisko zarówno kremu zamków, jak i morskiej zieleni pałaców — cztery kategorie wreszcie rozróżnia się na pierwszy rzut oka. A zdjęcia na kartach zachowują własne proporcje (do pewnego limitu) zamiast sztywnego kadru, który potrafił zasłonić sam zamek — Bamburgh nie znika już za swoją wydmą. Dziękujemy 00deadbeef.
• Kart nie ucina już krawędź mapy: karta wyższa niż ramka przewija się w jej wnętrzu i otwiera po tej stronie kropki, gdzie jest więcej miejsca — więc „Cała historia” i Wikipedia są zawsze w zasięgu.

22 lipca 2026 — Lata powstania dla setek kolejnych zamków

• Wikidane zostawiają około 40% atlasu bez roku powstania. Tam, gdzie wstęp artykułu w Wikipedii podaje, kiedy obiekt zbudowano, ten rok jest teraz wczytywany — datę zyskało 316 kolejnych zamków, co doprowadza atlas do mniej więcej trzech czwartych. Używamy wyłącznie daty, którą źródło faktycznie podaje; reszta zostaje bez daty, zamiast być zgadywana.
• Daty wiekowe albo zastrzeżone („trzynastowieczny zamek”, „około 1240”) noszą „ok.” i pozostają poza rankingami najstarszych zamków, żeby przybliżenie nigdy nie udawało daty dokładnej. Suwak lat na mapie obejmuje teraz większość atlasu, a otwarty zbiór danych zyskuje pole year_approx.

22 lipca 2026 — Więcej z wątku na Hacker News: pięć nowych zamków

• Pięć zamków, o których brak zgłosiliście, jest już na mapie: Hearst Castle w Kalifornii, Casa Loma w Toronto, Cytadela w Quebecu i Cytadela w Halifaksie oraz Larnach Castle — jedyny zamek Nowej Zelandii, dzięki któremu atlas obejmuje 130 krajów. Dziękujemy makeusgreat, guyzero, yabones i kinow.
• Zniknęły dwa wpisy, które zamkami nie są: Kapitol Karoliny Północnej (czynny budynek rządowy) i Palácio da Bolsa w Porto (dziewiętnastowieczna giełda, nigdy fortyfikacja). Dziękujemy allturtles i jcfariadias.
• Bastylia, Château de Saint-Cloud, Fort Detroit i Fort Duquesne — obiekty, które już nie stoją — figurują teraz jako ruiny (Fort Detroit był błędnie oznaczony jako stojąca twierdza). Dziękujemy dolmen, mr_toad, garciansmith i Brendinooo.
• Clarence House — czynna rezydencja królewska, a nie słynny pałac — opuścił najwyższy stopień rozpoznawalności; jego wynik opierał się na czytelnictwie doniesień o rodzinie królewskiej, a nie na randze architektonicznej. Dziękujemy jameshart.
• Przypomnienie, teraz wyraźniejsze na samej mapie: to wybrany atlas najbardziej znaczących zamków, a nie wyczerpująca lista — mapa mówi więc „znaczące obiekty”, a FAQ na stronie głównej wyjaśnia, jak dobierany jest zbiór i jak dodać zamek przez Wikidane. Dziękujemy mxfh.

22 lipca 2026 — Dotknięcia na telefonie naprawione — dziękujemy, Hacker News

• Na telefonie dotknięcie zamku otwiera teraz jego kartę i zostawia odnośniki działające. Odnośniki „Cała historia” i Wikipedia nie robiły wcześniej nic na komórce — dotknięcie było odczytywane jako najechanie i zamykało kartę, zamiast ją otworzyć. Zgłosili samfar90 i BasieP2.
• Tam, gdzie kropki tłoczą się razem, dotknięcie wybiera teraz najbliższy zamek, a nie ten, który akurat leżał na wierzchu — nie trzeba już przybliżać do maksimum, żeby trafić w ten właściwy. Dziękujemy prmph.

21 lipca 2026 — Zamki średniowieczne na własnej mapie

• Nowa strona: średniowieczne zamki świata — każdy obiekt atlasu z udokumentowanym rokiem powstania w średniowieczu, mniej więcej między 500 a 1500, najsłynniejsze najpierw, a potem pełna tabela chronologiczna. Stoi obok Najstarszych w centrum rankingów.
• To przekrój, którego zwykłe wyszukanie hasła „zamek” nigdy nie da: starożytne cytadele wypadają poniżej roku 500, a dziewiętnastowieczne pałace historyzmu — Neuschwanstein i jego naśladowcy — powyżej 1500, według roku powstania, a nie wyglądu. Daty pochodzą z Wikidanych (P571); obiektów bez daty nie dopisujemy na wyczucie.

20 lipca 2026 — Każda kategoria dostaje swój najstarszy obiekt

• Ranking najstarszych zamków koronuje teraz każdą kategorię osobno: dziesięć najstarszych zamków, twierdz, pałaców i ruin, każde w osobnej, zakotwiczonej sekcji — pałacom przewodzi Domus Aurea Nerona (64 n.e.), ruinom Zerzevan (ok. 400).
• Obok niej nowa strona: najstarszy zamek w każdym kraju — jeden mistrz narodowy na kraj, od najstarszego, z pełną tabelą alfabetyczną. Wiekowy bliźniak najsłynniejszego zamku w każdym kraju.
• Ranking rozpoznawalności dostał to samo: dziesięć najsłynniejszych zamków, twierdz, pałaców i ruin, każde z własną kotwicą. A wszystko mieszka teraz razem w jednym centrum — Rankingi, w menu — sześć widoków: sława i wiek; świat, kraj i kategoria.
• Sercem centrum jest jedna sortowalna tabela wszystkich 2435 obiektów — nazwa, kraj, kategoria, rok powstania, miejsce w rankingu, wersje językowe Wikipedii i roczna liczba czytelników. Kliknij dowolną kolumnę, by posortować po swojemu, kliknij ponownie, by odwrócić, i pisz, by filtrować po zamku albo kraju. Bez frameworka, bez śledzenia — dwukilobajtowy skrypt na skądinąd statycznym HTML-u.

19 lipca 2026 — Najstarsze zamki w rankingu — i 27 dat wyprostowanych

• Nowa strona: najstarsze zamki świata — każdy obiekt z udokumentowanym rokiem powstania, uszeregowany od najstarszego, od twierdzy Avranlo z epoki brązu i Erebuni z VIII wieku p.n.e. po czasy współczesne. Stoi obok Rankingu w menu.
• Budowa tej strony obnażyła 26 lat powstania w Wikidanych, które w rzeczywistości były datami remontu albo wpisu do rejestru zabytków — tangowski Pałac Daming podawał 2010, Chapultepec 1944, Sanok 2010. Wszystkie poprawiono na udokumentowany początek budowy, a twierdza Erebuni stoi teraz poprawnie pod Armenią, a nie pod dawno nieistniejącym królestwem Urartu — atlas obejmuje 129 krajów.
• Anglia, Szkocja, Walia i Irlandia Północna pokazują teraz wszędzie kody ENG/SCT/WLS/NIR zamiast flag emoji, które na Windowsie renderowały się jako zwykła czarna flaga.

19 lipca 2026 — Więcej powietrza — strony są teraz szersze

• Każda strona z treścią poszerzyła się z 928 px do 1280 px, tyle samo co w naszych najnowszych atlasach. Akapity zachowują czytelną szerokość — nowe miejsce wykorzystują siatki krajów, panele faktów, tabele rankingowe i zdjęcia zamków.

19 lipca 2026 — Ruina znaczy ruina — stan bije teraz typ

• Ciąg dalszy dzisiejszych poprawek etykiet: 142 kolejne obiekty, które sama Wikipedia definiuje jako ruiny, noszą teraz etykietę Ruina — Heidelberg („is a ruin… landmark of Heidelberg”), Poenari Włada Palownika, Alamut, katarskie Peyrepertuse, Tantallon i spora część wielkiej rodziny słowackich i czeskich zamków na wzgórzach (Čachtice, Trosky…). Ruin przybyło ze 119 do 261.
• Reguła czyta wstęp angielskiej Wikipedii każdego obiektu, z zabezpieczeniami: „built on the ruins of” się nie liczy, „semi-ruined” też nie, a obiekty odbudowane, których tekst nie wyłapie — Kokořín, Nassau, Kosava, Nyköpingshus — są przypięte ręcznie, żeby zostały zamkami.
• Atlas liczy teraz 1031 zamków, 427 twierdz, 716 pałaców i 261 ruin; filtr mapy, legenda, statystyki i otwarty zbiór danych idą za tym.

19 lipca 2026 — Twierdze znów są twierdzami — 83 etykiety poprawione

• Wikidane często typują twierdzę jako „zamek”, a atlas ufał temu typowaniu bardziej niż własnej nazwie obiektu — więc twierdza Kufstein nosiła etykietę zamku. Klasyfikator pozwala teraz wygrać jednoznacznej nazwie: 68 obiektów stało się twierdzami (od Hohensalzburga i cytadeli w Aleppo po Château d’If, twierdzę mimo słowa château, oraz moskiewski Kreml), a 15 pałacami (Hofburg, Scone Palace).
• Nazwy rządzą tylko tam, gdzie są jednoznaczne — francuskie château albo niemieckie Schloss może być zamkiem lub pałacem, więc tam nadal decydują typy budowli z Wikidanych, a ręcznie sprawdzone wyjątki obejmują osobliwości w rodzaju Senatu na Kremlu: pałacu wewnątrz twierdzy.
• Filtr kategorii na mapie, legenda, każda etykieta na stronach i otwarty zbiór danych idą za tym: atlas liczy teraz 1152 zamki, 441 twierdz, 723 pałace i 119 ruin.

19 lipca 2026 — Prośby czytelników: rosną Norwegia i Indie

• Cztery norweskie twierdze dołączyły do atlasu po tym, jak @42@snabelen.no zwrócił na Mastodonie uwagę, że ich brakuje — Kongsvinger, obwarowane stare miasto Fredrikstad, twierdza Tønsberg nad najstarszym miastem Norwegii i Oscarsborg, którego działa zatopiły krążownik Blücher w kwietniu 1940. Dziękujemy!
• Indie urosły z 71 do 80 obiektów po tym, jak @vibhurishi@social.linux.pizza zauważył, że kraj jest ubogo obsadzony; zamknęło to kilka rzucających się w oczy luk: Golkonda, delhijska Purana Qila, Kalindźar, Bidar, Ćitradurga, Warangal, City Palace w Dżajpurze, pałac Ujjayanta i drewniany pałac Padmanabhapuram — a fort Ranthambore owszem, był już na mapie.
• Ta sama aktualizacja danych przyniosła 22 kolejne ruiny zamków na świecie, a Cesarskie Miasto Huế figuruje teraz poprawnie pod Wietnamem. Atlas liczy 2435 obiektów w 130 krajach.

18 lipca 2026 — Zgadnij zamek — codzienna gra

• Atlas nauczył się grać: Zgadnij zamek pokazuje jedno zdjęcie zamku dziennie — z pięciuset najsłynniejszych — i daje sześć prób. Każde pudło oddala zdjęcie i odpowiada odległością oraz kierunkiem od twojego strzału do rozwiązania, bo każdy strzał jest prawdziwym zamkiem na mapie.
• Serie i statystyki mieszkają wyłącznie w twojej przeglądarce (bez konta, jak wszystko tutaj), a wynik kopiuje się jako siatka emoji bez spojlerów.
• Rozwiązanie prowadzi prosto na stronę zamku i do jego miejsca na nocnej mapie — gra jest drzwiami do atlasu, a nie objazdem wokół niego.

18 lipca 2026 — „Ink & Bone” — spokojniejszy, bardziej ludzki wygląd

• Cały serwis przeszedł z palety startowej (ciemny granat + bursztynowe złoto) na atrament, kość i patynę — bliżej dawnej mapy morskiej. Uczciwy powód: czytelnicy, których gust szanujemy, mówili, że stare kolory wyglądają na zrobione maszynowo. Matt Muir w Web Curios ujął to z największą klasą: pozbyć się „tego okropnego pomarańczowo-brązowego wyglądu”, zyskać „jakieś mgliste pozory człowieczeństwa”. Miał rację.
• Nowa ikona strony i karta do udostępniania w social mediach, wyrenderowane z żywego zbioru danych.
• Ta strona z dziennikiem zmian, z kanałem Atom pod adresem /changelog/feed.xml.
• Indeks wszystkich zamków przebudowano pod kątem przeglądania: siatka krajów z flagami zamiast ciągnącej się ściany odnośników, listy kategorii w kolumnach i linijka spisu treści na stronie.
• To samo dla zamków według krajów i schludniejsze rzędy akcji na stronach rankingów — a na samej mapie „Wszystkie 2400 zamków” to teraz porządny przycisk, więc atlas do przeglądania jest o jedno oczywiste kliknięcie.
• Krój ozdobny zmienił się z Cormorant Garamond na Fraunces — cieplejszy, bardziej nieregularny szeryfowy krój dawnego stylu — domykając przemianę zaczętą przez paletę: nagłówki na każdej stronie, łącznie z mapą, noszą go teraz.
• Nagłówek serwisu zyskał znak zamku, sygnet ustabilizował się na jednym kolorze, a strony z treścią poszerzyły się — proza zachowuje czytelną szerokość, a siatki i tabele nabierają oddechu.
• Etykiety krajów podają teraz świadomie dobrany kod kraju (z ENG, SCT, WLS i NIR włącznie) zamiast flag emoji, które renderowały się inaczej na każdej platformie — a Holandia odzyskała swoje brakujące NL.
• Panel mapy odchudził się z pięciu kontrolek do trzech przycisków — Przeglądaj, O atlasie i Zaskocz mnie — a atlas dostał porządną stronę informacyjną: czym jest, jak powstaje, kto go prowadzi. Rząd szybkiego skoku do regionów też zniknął; sama mapa jest wyborem regionu.
• Mapa ładuje się szybciej: dane o zamkach jadą teraz obok aplikacji, a nie w jej wnętrzu — pobranie kodu zmalało o połowę, dane i kod przychodzą równolegle, a każde jest buforowane osobno.

15 lipca 2026 — Uczciwe daty w mapie strony

• Mapa strony przedatowuje teraz stronę tylko wtedy, gdy jej treść naprawdę się zmieniła, zamiast stemplować każdą stronę przy każdym wdrożeniu — łaskawiej dla robotów, wierniej wobec słowa „lastmod”.

14 lipca 2026 — Wydanie niemieckie, ergonomia telefonu, poprawka danych

• Pełne lustro niemieckie pod adresem /de/ — interfejs mapy i wszystkie 2400 stron zamków, z treścią z niemieckiej Wikipedii tam, gdzie istnieje (około 84% obiektów).
• Porządna ergonomia dla iPhone’a i dotyku w całej mapie i na każdej stronie: marginesy bezpieczne, większe cele dotknięć.
• Poprawka danych: rok powstania fortu Jaigarh (1726 — Wikidane podawały −1000) oraz lista nadpisań, żeby przyszłe odświeżenia danych zachowywały sprawdzone poprawki.

13 lipca 2026 — Najsłynniejszy zamek w każdym kraju

• Nowa strona: jeden mistrz narodowy na kraj, uszeregowany według rozpoznawalności — pałac wersalski wychodzi na światowe pierwsze miejsce; 131 mistrzów rozciąga się w rankingu od miejsca 1. do 2120.

12 lipca 2026 — Statystyki, osadzanie i serwer MCP

• /statistics/ — statystyki zamków do cytowania, wyliczone ze zbioru danych: tabele ligowe krajów, liderzy gęstości i wskaźnika na mieszkańca, wieki powstania.
• Osadzalna wersja mapy bez interfejsu pod adresem /embed/, do umieszczenia na dowolnej stronie za darmo.
• Serwer MCP pod adresem /mcp, wpisany do oficjalnego rejestru MCP — asystenci AI mogą odpytywać atlas na żywo.
• Zbiór danych zdublowany na GitHubie, Hugging Face i Kaggle oraz opatrzony DOI w Zenodo, by dało się go cytować.
• Nieznane adresy zwracają teraz prawdziwy błąd 404 zamiast powłoki mapy.

11 lipca 2026 — Historie, rozpoznawalność i darmowe dane

• Każda strona zamku zyskała swoją historię — wstęp artykułu z Wikipedii, z przypisaniem źródła.
• Ranking rozpoznawalności wszystkich 2400 obiektów pod adresem /castles/ranked/, łączący zasięg w Wikipedii z rzeczywistym czytelnictwem.
• Strona z darmowym zbiorem danych pod adresem /data/ — GeoJSON i CSV, CC0.

10 lipca 2026 — 2400 obiektów w 131 krajach

• Atlas urósł z wielkości startowej do 2400 zamków, twierdz i pałaców — Japonia poprawiona, Wielka Brytania rozdzielona na cztery kraje składowe, doszła kategoria Ruiny (97).

9 lipca 2026 — Start

• Castlemap rusza: wielkie zamki, twierdze i pałace świata na jednej interaktywnej nocnej mapie, każdy ze zdjęciem, wiekiem powstania i własną stroną.