Polska · XVIII wiek
Pałac Branickich w Warszawie (ul. Miodowa) zajmuje 2456. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 85. wśród 397 obiektów w Polsce. Data powstania: 1740, wcześniejsza niż u 18% datowanych obiektów atlasu, jeden z 685 obiektów atlasu powstałych w XVIII wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 1317 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 58% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 46 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Warszawa, 2 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Polska.
Pałac Branickich – zabytkowy pałac znajdujący się w Warszawie przy ulicy Miodowej 6, w dzielnicy Śródmieście. Oficyny pałacu są przypisane do ulicy Podwale (nr 3 i 5).
Wybudowany w bezpośrednim sąsiedztwie Zamku Królewskiego, należał do najbogatszych rezydencji magnackich w stolicy.
Tekst pochodzi z artykułu „Pałac Branickich w Warszawie (ul. Miodowa)” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Więcej z angielskiej Wikipedii
Pałac jest jednym z trzech obiektów o tej samej nazwie w Warszawie. Ten Pałac Branickich znajduje się przy ulicy Miodowej (pozostałe znajdują się przy ulicy Nowy Świat i na Alei Na Skarpie).
Pierwotny budynek, stojący w miejscu, gdzie znajduje się obecny pałac, był XVII-wieczną rezydencją rodziny Sapiehów i został sprzedany na początku XVIII wieku Stefanowi Mikołajowi Branickiemu. Począwszy od 1740 roku Johann Sigmund Deybel zastąpił rezydencję obecnym pałacem dla syna Stefana, hetmana wielkiego koronnego Jana Klemensa Branickiego. W budowie brali też udział Jan Henryk Klemm (1743), Jakub Fontana (1750) oraz rzeźbiarz Jan Chryzostom Redler.
Rokokowy pałac inspirowany był pałacami francuskimi. Układ przybrał kształt podkowy, z centralną częścią corps de logis i dwoma bocznymi skrzydłami. Budynek został cofnięty od ulicy przez cour d'honneur, symetryczny, wydzielony w ten sposób dziedziniec, na który przybywali honorowi goście. Fasady odznaczały się wyważoną dekoracją rokokową i oknami dachowymi. Główne wejście ozdobiono portykiem czterech kolumn z rzeźbami na szczycie. Wnętrza zdobili w stylu rokokowym Johann Sigmund Deybel i Jakub Fontana. Później do skrzydła południowego od tyłu dobudowano pawilon zwany „Buduarem”.
Pałac Branickich nazywano wcześniej Pałacem Krakowskiej, ponieważ po śmierci Branickiego majątek odziedziczyła jego piękna żona Izabela Poniatowska (1771), siostra króla Stanisława Augusta Poniatowskiego (Izabela była córką Stanisława Poniatowskiego, kasztelana krakowskiego). Prowadziła w pałacu salon i zasłynęła jako mecenaska i osoba gromadząca artystów, intelektualistów i mężów stanu w epoce polskiego oświecenia.
Wkrótce potem, w 1804 roku, Pałac Branickich sprzedano generałowi Józefowi Niemojewskiemu. Nowy właściciel udoskonalił pałac – w latach 1804–1808 architekt Fryderyk Albert Lessel dobudował do zespołu pałacowego dwa boczne budynki gospodarcze. Od 1817 roku w pałacu mieszkał Stanisław Sołtyk.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Branicki Palace, Warsaw” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →