Ukraina · XV wiek
Zamek w Nagórzance zajmuje 6865. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 99. wśród 195 obiektów na Ukrainie. Data powstania: ok. 1475, wcześniejsza niż u 44% datowanych obiektów atlasu, jeden z 556 obiektów atlasu powstałych w XV wieku. W promieniu 25 km stoi 10 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Kamieniec Podolski, 68 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Ukraina.
Zamek w Nagórzance (w literaturze także jako: zamek w Jagielnicy) – zamek wybudowany pod koniec XV w. jako drewniany, znajduje się na wzniesieniu w małej miejscowości Nagórzanka obok Jagielnicy.
Tekst pochodzi z artykułu „Zamek w Nagórzance” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Więcej z angielskiej Wikipedii
Twierdzę przebudowano w cegle na przełomie XVI/XVII wieku przez Stanisława Lanckorońskiego, wojewodę ruskiego i hetmana wielkiego koronnego. W 1648 roku zamek oparł się najazdowi kozackiemu, lecz w 1655 roku zdobyto go po kilku dniach oblężenia w wyniku zdrady. W 1672 roku, w wyniku utraty przez Polskę wschodnich ziem na rzecz Imperium Osmańskiego po kapitulacji polskiej twierdzy w Kamieńcu Podolskim, doszło do ewakuacji załogi twierdzy, którą następnie właściciel Hieronim Lanckoroński przekazał Turkom, po czym stała się ona siedzibą Ibrahima Szejtana. Zamek odbił chorąży Sieniawski we wrześniu 1673 roku, a w styczniu 1674 roku Hieronim Lanckoroński wyruszył z niego przeciw Turkom pod dowództwem wojewody Jana Potockiego.
Ponownie zajęli go Turcy w 1680 roku, lecz w 1683 roku został trwale odbity przez Polaków dzięki kampanii podolskiej hetmana Andrzeja Potockiego. Oficjalnie zamek wrócił do Polski w 1699 roku na mocy traktatu karłowickiego, a po odbudowie ze zniszczeń wojennych ponownie stał się rezydencją Lanckorońskich.
W 1817 roku Antoni Lanckoroński sprzedał zamek rządowi austriackiemu, który urządził w nim dużą fabrykę tytoniu. Działała ona z przerwami do lat 90. XX wieku. Od 2000 roku zamek jest własnością prywatną.
Zamek zbudowano na wysokim i stromym wzgórzu, trudnym do zdobycia, a jego umiejętna fortyfikacja bastionowa czyniła go twierdzą nie do zdobycia. Zamek obejmował budynki mieszkalne i gospodarcze, był broniony od południa przez dwa bastiony, a wejście prowadziło przez bramę poprzedzoną mostem nad głęboką fosą. Na bramie zamkowej zachował się kamienny herb rodu Lanckorońskich.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Yahilnytsia Castle” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →