Château de Lourmarin

Château de Lourmarin to przebudowany zamek położony w miejscowości Lourmarin, w departamencie Vaucluse, w regionie Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże, we Francji.

Pierwotnie XII-wieczna forteca, przekształcona w XV wieku przez Foulquesa d'Agoulta, szambelana króla Rene I Andegaweńskiego. Po 1526 roku zamek należał do Ludwika d'Agoult-Montauban i jego żony Blanki de Lévis-Ventadour, a nowa dobudówka uczyniła budynek pierwszą renesansową budowlą w regionie Prowansji.

Później zamek stał się rezydencją rodziny Créqui-Lesdiguières, panów zamku La Tour d'Aigues. Mimo posiadania zamku nigdy w nim nie zamieszkali, a stan ten trwał aż do początku rewolucji francuskiej.

Po rewolucji, mimo dwóch kolejnych właścicieli, zamek stopniowo popadał w ruinę.

Ostatecznie w 1920 roku Robert Laurent-Vibert, producent kosmetyków, kupił zrujnowany zamek i zatrudnił architekta Henriego Pacona do jego odbudowy. W 1925 roku Laurent-Vibert zginął w wypadku samochodowym. W testamencie przekazał zamek Académie des Sciences, Agriculture, Arts et Belles Lettres pod warunkiem przekształcenia go w fundację wspierającą młodych artystów.

Zamek był wykorzystywany do zdjęć plenerowych w filmie Juliena Duviviera z 1939 roku Koniec dnia.

Tłumaczenie maszynowe artykułu „Château de Lourmarin” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Château de Lourmarin zajmuje 3698. miejsce na 7044 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 293. wśród 456 obiektów we Francji. Powstał w 1526 i jest starszy niż 42% datowanych obiektów atlasu — jeden z 687 obiektów atlasu powstałych w XVI wieku. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Francja.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗