Fort Oswego

Fort Oswego był osiemnastowieczną placówką handlową w regionie Wielkich Jezior w Ameryce Północnej, która stała się miejscem bitwy między siłami francuskimi a brytyjskimi w 1756 roku, podczas północnoamerykańskiej fazy wojny siedmioletniej, znanej jako wojna francusko-indiańska. Fort założono w 1727 roku na rozkaz gubernatora Nowego Jorku Williama Burneta, obok blokhauzu z 1722 roku, który pierwotnie był stacją etapową dla francuskich kupców. Drewniany fort palisadowy ustanowił brytyjską obecność nad Wielkimi Jeziorami.

W 1756 roku garnizon fortu, złożony z żołnierzy brytyjskiej armii z 50. i 51. pułku piechoty, został oblężony przez połączone siły francuskie i rdzennych Amerykanów. Garnizon, po poniesieniu 150 ofiar, skapitulował. Francuzi wzięli do niewoli 1700 żołnierzy i cywilów oraz zniszczyli sam fort. Miejsce to znajduje się dziś na terenie miasta Oswego w stanie Nowy Jork. Francuzi nazywali fort Fort Chouaguen.

Tłumaczenie maszynowe artykułu „Fort Oswego” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Fort Oswego zajmuje 3310. miejsce na 8134 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 65. wśród 103 obiektów w Stanach Zjednoczonych. Data powstania — 1727, wcześniejsza niż u 20% datowanych obiektów atlasu — jeden z 556 obiektów atlasu powstałych w XVIII wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 1501 razy w ciągu ostatnich 60 dni — więcej niż 59% obiektów atlasu. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Stany Zjednoczone.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗