Zamek Hochosterwitz

Zamek Hochosterwitz (niem. Burg Hochosterwitz, słoweń. Grad Ostrovica) – zamek w Austrii, uważany za jeden z najbardziej imponujących średniowiecznych zamków. Znajduje się na 175-metrowej dolomitowej skale niedaleko miejscowości St. Georgen am Längsee, na wschód od miasta Sankt Veit an der Glan w Karyntii. Strategiczne położenie zamku pozwala obserwatorowi zachować pełną kontrolę nad doliną. Widoczność z wieży zamku w pogodne dni sięga około 30 km.

Charakterystyczną cechą architektoniczną fortyfikacji jest 620-metrowa droga, prowadząca przez 14. bram obronnych. Dzięki takiemu zabezpieczeniu drogi do zamku, twierdza Hochosterwitz nigdy nie została zdobyta. Istnieje alternatywna droga, tzw. "ścieżka głupców" (Narrensteig) prowadząca poprzez strome zbocza, jednak została ona zamknięta dla zwiedzających ze względu na zbyt duże zagrożenie upadkiem z urwiska.

1 sierpnia 1994 r. zamek zgłoszony został jako kandydat do wpisania na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Tekst pochodzi z artykułu „Zamek Hochosterwitz” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Więcej z angielskiej Wikipedii

Hochosterwitz leży na wysokości 664 metrów (2178 stóp) nad poziomem morza, na krawędzi historycznej równiny Zollfeld na północ od Magdalensberg, około 7 km (4,3 mili) na wschód od Sankt Veit. Przy dobrej pogodzie widać go z odległości nawet 30 km (19 mil).

Skała była miejscem osadnictwa już od epoki brązu i po raz pierwszy wzmiankowano ją w akcie z 860 roku, wystawionym przez Ludwika Niemieckiego, króla Francji Wschodniej, przekazującym kilka jego posiadłości w dawnym księstwie Karantania Archidiecezji Salzburskiej. Nazywano ją wówczas Astarwiza. Sugerowano celtyckie, słowiańskie i germańskie pochodzenie tej nazwy. Pozostawała własnością Salzburga aż do XI wieku, kiedy arcybiskup Gebhard z Salzburga scedował zamek na rzecz potomków hrabiego Zygfryda ze Spanheim w zamian za ich wsparcie podczas sporu o inwestyturę. Po tym, jak wnuk Zygfryda, Henryk IV, został w 1122 roku księciem Karyntii, władcy ze Spanheim zdołali strząsnąć zwierzchnictwo Salzburga.

Później nadali lenno rodowi ministeriałów Osterwitz, prawdopodobnie bocznej linii dynastii Spanheim. W 1209 roku niejaki Herman z Osterwitz, sprawujący dziedziczny urząd podczaszego na dworze książęcym w Sankt Veit, towarzyszył księciu Karyntii Bernhardowi podczas koronacji cesarza Ottona IV w Rzymie.

W swojej książce Change austriacko-amerykański psycholog Paul Watzlawick (1921–2007) opowiada popularną legendę o oblężeniu zamku przez wojska hrabiny Małgorzaty Tyrolskiej (Margarethe Maultasch). Według legendy, spisanej po raz pierwszy przez średniowiecznego kronikarza Jakoba Unresta, a później przez Jacoba Grimma, Małgorzata, oszukana przez austriacki dom Habsburgów co do jej roszczeń spadkowych do Karyntii po śmierci ojca w 1335 roku, najechała księstwo; jej siły zostały jednak zwiedzione i wycofały się, gdy garnizon Hochosterwitz zarżnął swojego ostatniego wołu, wypełnił go zbożem i przerzucił przez mur, udając, że wciąż ma tak wielkie zapasy prowiantu, że można je wykorzystywać jako pociski.

Tłumaczenie maszynowe artykułu „Hochosterwitz Castle” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Zamek Hochosterwitz zajmuje 331. miejsce na 8134 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 9. wśród 201 obiektów w Austrii. Data powstania — 860, wcześniejsza niż u 94% datowanych obiektów atlasu — jeden z 65 obiektów atlasu powstałych w IX wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 10 954 razy w ciągu ostatnich 60 dni — więcej niż 93% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 18 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Klagenfurt, 19 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Austria.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗