Ukraina · XVI wiek
Izmail Fortress zajmuje 3376. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 57. wśród 195 obiektów na Ukrainie. Data powstania: 1592, wcześniejsza niż u 32% datowanych obiektów atlasu, jeden z 887 obiektów atlasu powstałych w XVI wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 3068 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 78% obiektów atlasu. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Ukraina.
Twierdza Izmaił była osmańską warownią w najbardziej wysuniętej na południe części dzisiejszej Ukrainy, w pobliżu granicy z Rumunią i nad odnogą delty Dunaju.
W XVI wieku Izmaił wzmiankowano jako osmańsko-turecką twierdzę; w 1569 roku sułtan Selim II osiedlił tu Nogajów. W 1761 roku ustanowiono tu katedrę metropolity Daniela z Braiły, zarządzającą cerkwiami we wszystkich tureckich „rajach”. W 1632 roku Izmaił splądrowali Kozacy.
Wielokrotnie atakowali go Rosjanie. Do kampanii 1790 roku Turcy, pod kierownictwem francuskiego inżyniera André-Josepha Lafitte-Clavé oraz Niemca Richtera, przekształcili Izmaił w potężną twierdzę. W trakcie wojny rosyjsko-tureckiej (1787–1792) zdobył ją A. Suworow-Rymnikski po krwawym szturmie, poprzedzonym dzień wcześniej bombardowaniem z 600 dział (zob. oblężenie Izmaiła). Na mocy traktatu bukareszteńskiego (1812) Izmaił przyłączono do Rosji; w latach 30. XIX wieku do miasta napłynęli nowi osadnicy z różnych stron: Grecy, Bułgarzy, uchodźcy z pozostałej części Rosji, a także staroobrzędowcy. Na mocy traktatu paryskiego (1856) miasto przekazano Wołoszczyźnie. Po wojnie rosyjsko-tureckiej (1877–1878) ponownie znalazło się pod kontrolą rosyjską 26 kwietnia [14 kwietnia st.st.] 1877 roku, lecz z twierdzy pozostały już tylko ruiny.
Twierdza Izmaiła leży na lewym brzegu Dunaju; jej obecny obwód rozciąga się na ponad 2500 sążni; posiada 14 bastionów, z których tylko jeden, od strony Dunaju, pokryty jest kamieniem, pozostałe są ziemne, 2 baterie ustawione wzdłuż Dunaju do działania poziomego, od strony pola otoczona jest glacis, 4 mury z kamiennymi więzieniami: te od północy nazywane są chocimskimi (Chocim), inne od północy – benderskimi (Bendery), trzecie, od wschodu – kilijskimi, a czwarte, w stronę Dunaju – stambulskimi; 10 małych drewnianych bram do fosy, 3 mosty zwodzone, 5 bram zaporowych na otwartej ścieżce i 10 przejść.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Izmail Fortress” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →