Polska · XIV wiek
Zamek w Wiśniczu zajmuje 2861. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 100. wśród 397 obiektów w Polsce. Data powstania: ok. 1375, wcześniejsza niż u 53% datowanych obiektów atlasu, jeden z 758 obiektów atlasu powstałych w XIV wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 3221 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 79% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 7 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Nowy Sącz, 36 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Polska.
Zamek w Wiśniczu – zabytkowy zamek we wsi Stary Wiśnicz.
Obiekt położony na zalesionym wzgórzu nad rzeką Leksandrówką, wzniesiony przez Jana Kmitę herbu Szreniawa w drugiej połowie XIV w. Po raz pierwszy istnienie zamku („castrum”) poświadczają rachunki żup bocheńskich z 1396.
Wczesnobarokowy korpus zamku z elementami renesansowymi zbudowano na planie czworoboku z wewnętrznym dziedzińcem. Zwieńczono go czterema basztami w narożach. Od północno-wschodniej strony dobudowano kaplicę z kryptą grobową Lubomirskich, a od południowo-wschodniej wolno stojącą tzw. Kmitówkę. Na drugim piętrze, przy Sali Rycerskiej mieści się galeria widokowa. Budowla otoczona jest fortyfikacjami bastionowymi na pięcioboku z bramą wjazdową w formie łuku triumfalnego z 1621.
Miejsce związane z polską tradycją sztuki kulinarnej. Od XVII w. popularne wśród szlachty stało się tzw. zebranie potraw w Compendium kuchmistrza księcia Lubomirskiego Stanisława Czernieckiego spisane na zamku w Wiśniczu i wydane w Krakowie w 1682, które do XIX w. doczeka się dwudziestu wydań. Gdy w Polsce pojawiły się po raz pierwszy ziemniaki po zwycięskiej odsieczy wiedeńskiej w 1683, darowane Sobieskiemu przez cesarza Leopolda I z ogrodów cesarskich w Wiedniu, Czerniecki opracował dla dworu pierwsze potrawy z tertofelli, smażone i pieczone, jak nazywano wówczas kartofle lub ziemniaki.
Tekst pochodzi z artykułu „Zamek w Wiśniczu” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →