Zamek Książęcy w Oleśnicy

Zamek Książęcy w Oleśnicy, znany jako Zamek Książąt Oleśnickich, Zamek w Oleśnicy (niem. Kronprinzliches Schloss, Piastenschloss zu Oels) – zamek w Oleśnicy z XIII w., wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa dolnośląskiego.

Zabytkowa renesansowa budowla wzniesiona w miejscu gotyckiej warowni z XIII w. Siedziba książąt oleśnickich do XIX w.

Gród obronny Piastów Oleśnickich wzmiankowany był pierwszy raz 1239 roku, natomiast pierwszy zapis o zamku pochodzi z 1292 roku. Budowę zainicjował prawdopodobnie Konrad I oleśnicki, ale okres świetności zamku przypada na potomków czeskiego króla Jerzego z Podiebradów, którzy objęli w posiadanie księstwo oleśnickie po wygaśnięciu miejscowej linii Piastów. Pierwszym z właścicieli był Henryk I Starszy z Podiebradów, a po jego śmierci jego synowie: Albrecht, Jerzy I i Karol I. Syn ostatniego – Jan z Podiebradów, rozpoczął wielką przebudowę zamku i zbudował tak zwany zamek przedni, zwany również Pałacem Wdów. Karol II Podiebradowicz nadał zamkowi dzisiejszą bryłę. Zbudował skrzydło wschodnie, renesansowe krużganki, a także skrzydło południowe. Kolejne rozbudowy i przebudowy uczyniły z niego renesansową rezydencję. Po wygaśnięciu linii Podiebradów księstwo oleśnickie przejęli Wirtembergowie będący właścicielami zamku do 1792 roku, a następnie Welfowie do 1884 roku. Pod koniec XIX wieku zamek stał się lennem tronowym Hohenzollernów, którzy przeprowadzili gruntowną renowację zamku, będącego letnią rezydencją rodziny do 1945 roku.

Tekst pochodzi z artykułu „Zamek Książęcy w Oleśnicy” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Zamek Książęcy w Oleśnicy zajmuje 2659. miejsce na 3812 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 82. wśród 165 obiektów w Polsce. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Polska.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗