Ukraina · XV wiek
Zamek w Podhajcach zajmuje 7499. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 109. wśród 195 obiektów na Ukrainie. Data powstania: ok. 1450, wcześniejsza niż u 46% datowanych obiektów atlasu, jeden z 556 obiektów atlasu powstałych w XV wieku. W promieniu 25 km stoi 5 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Iwano-Frankiwsk, 50 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Ukraina.
Zamek w Podhajcach – zamek wybudowany w Podhajcach nad rzeką Koropiec.
Tekst pochodzi z artykułu „Zamek w Podhajcach” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Więcej z angielskiej Wikipedii
Jako miejsce pod zamek wybrano sztucznie usypaną wyspę, oblewaną od wschodu wodami rzeki Koropiec, lewobrzeżnego dopływu Dniestru, a od zachodu i północy wodami rzeki Mużyliwka, dopływu Koropca. Fundamenty cytadeli sięgały rzeki od zachodu i schodziły w jej koryto, oddzielając zamek od zabudowań miasta, znajdujących się na zachód od niego. Zamek leżał tuż poniżej podhajeckiego stawu.
Najprawdopodobniej zamek zbudował Buczacki w XV wieku. Był on rozbudowywany przez kolejnych właścicieli, zwłaszcza przez Stanisława Golskiego na początku XVII wieku. W latach 1650–1657 właściciel Stanisław „Rewera” Potocki umocnił miasto i zamek. W 1655 roku miasto i zamek zdobyły połączone wojska rosyjskie i kozackie. W 1663 roku na zamku przebywał król Polski Jan II Kazimierz Waza. Podczas bitwy pod Podhajcami w 1667 roku Jan III Sobieski, późniejszy król Polski, przygotowując wcześniej przewidziane pole bitwy, obsadził piechotą dwa raweliny położone na północ od fortyfikacji podhajeckich. W 1675 roku Ibrahim Pasza, dowodzący armią turecką, oblegał miasto i zamek, które zdobył 11 września, a następnie spustoszył, niszcząc zamek i uprowadzając mieszkańców wraz z załogą twierdzy i jej dowódcą Makowieckim.
W 1698 roku Feliks Kazimierz Potocki, wojewoda krakowski i hetman polny koronny, ścigany przez około 14 000 Tatarów, oparł się o mury tamtejszego zamku 8 września podczas bitwy pod Podhajcami. Po czterogodzinnej bitwie nastąpił odwrót wojsk tatarskich. Było to ostatnie polskie zwycięstwo nad Tatarami w wojnie z Turcją.
Do XVIII wieku zamek nie był już zamieszkiwany i popadł w ruinę. W XIX wieku urządzono w nim browar i gorzelnię, które działały do II wojny światowej. W 1970 roku ostatecznie zniszczono pozostałości zamku, które istniały do tego czasu. Dziś zamek nie istnieje. W jego miejscu stoi fabryka konserw.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Pidhaitsi Castle” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →