Zamek Sigmaringen

Zamek Sigmaringen (niem. Schloss Sigmaringen) – dawna rezydencja książęcego rodu Hohenzollern-Sigmaringen, katolickiej gałęzi dynastii Hohenzollernów w Sigmaringen (Badenia-Wirtembergia).

Pierwsze wzmianki o zamku pochodzą z 1077, pierwszy zamek powstał w tym miejscu w XI wieku. W roku 1535 po śmierci ostatniego męskiego potomka poprzednich właścicieli zamku, został on nadany przez króla jako lenno Karolowi I von Hohenzollernowi, a sześć lat później stał się formalnie własnością tego książęcego rodu. Pożary i zniszczenia wojenne w następnych wiekach oraz kolejne odbudowy i przebudowy miały wpływ na dzisiejszy kształt zamku.

W czasie wojny trzydziestoletniej oblegany przez wojska szwedzkie, spłonęła wówczas wschodnia część zamku. W 1893 zamek spłonął, a odbudowę prowadził monachijski architekt Emanuel von Seidl, który nie dbał o wierność oryginałowi. Karol Antoni Hohenzollern-Sigmaringen (1811–1885), ostatni władca Księstwa Hohenzollern-Sigmaringen, przekształcił zamek w miejsce spotkań europejskiej arystokracji.

Text adapted from “Zamek Sigmaringen” on Wikipedia, CC BY-SA 4.0.

Zamek Sigmaringen zajmuje 388. miejsce na 3813 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 30. wśród 256 obiektów w Niemczech. Powstał w 1650 i jest starszy niż 29% datowanych obiektów atlasu — jeden z 292 obiektów atlasu powstałych w XVII wiek. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Niemcy.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗