Tachara

Tachara, czyli Château Tachar, znany również jako Pałac Dariusza Wielkiego, był budowlą wzniesioną wyłącznie dla Dariusza I w Persepolis, w Iranie. Znajduje się 70 km na północny wschód od dzisiejszego miasta Sziraz, w prowincji Fars.

Budowla pochodzi z okresu Imperium Achemenidzkiego (550–330 p.n.e.). Przypisuje się ją Dariuszowi I, jednak tylko niewielka jej część została ukończona za jego panowania. Dokończono ją po śmierci Dariusza I w 486 roku p.n.e., za sprawą jego syna i następcy, Kserksesa I, który nazwał ją w języku staroperskim taçara, co tłumaczy się jako „pałac zimowy”.

W IV wieku p.n.e., po podboju Persji Achemenidzkiej w 330 roku p.n.e., Aleksander Wielki pozwolił swoim wojskom splądrować Persepolis. Ten pałac był jedną z niewielu budowli, które uniknęły zniszczenia podczas spalenia kompleksu przez armię Aleksandra Wielkiego.

Tachara stoi tyłem do Apadany i jest zorientowana na południe. Zajmująca 1160 metrów kwadratowych (12 500 stóp kwadratowych), jest najmniejszą z pałacowych budowli na tarasie Persepolis.

Jako najstarsza z pałacowych budowli tarasu, została zbudowana z najwyższej jakości szarego kamienia.

Główna sala ma zaledwie 15,15 m × 15,42 m (49,7 × 50,6 stopy), z trzema rzędami po cztery kolumny. Kompletne okno o wymiarach 2,65 m × 2,65 m × 1,70 m (8,7 × 8,7 × 5,6 stopy) wyrzeźbiono z jednego bloku kamienia, ważącego 18 ton. Framuga drzwi wykonana została z trzech oddzielnych monolitów i ważyła 75 ton.

Podobnie jak wiele innych części Persepolis, Tachara posiada reliefy przedstawiające dostojników niosących daniny. Znajdują się tam rzeźbione postacie włóczników niosących duże prostokątne tarcze wiklinowe, służących lub sług z ręcznikami i flakonami perfum, a także królewskiego bohatera zabijającego lwy i potwory. Przy głównym wejściu znajduje się również płaskorzeźba przedstawiająca Dariusza I w koronie krenelażowej, pokrytej blachami złota.

Tachara połączona jest z dziedzińcem południowym podwójnymi, odwróconymi schodami. Później, za panowania Artakserksesa III, dobudowano nowe schody na północny zachód od Tachary, połączone z główną salą przez nowe wejście. Na ścianach tych schodów znajdują się rzeźbione przedstawienia postaci, takich jak słudzy, służący i żołnierze ubrani w stroje medyjskie i perskie, a także delegacje niosące dary, otaczające wyrzeźbione inskrypcje.

Tłumaczenie maszynowe artykułu „Tachara” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Tachara zajmuje 1022. miejsce na 8134 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 13. wśród 170 obiektów w Iranie. Data powstania — ok. 440 p.n.e., wcześniejsza niż u 99% datowanych obiektów atlasu — jeden z 10 obiektów atlasu powstałych w V wieku p.n.e. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 4838 razy w ciągu ostatnich 60 dni — więcej niż 84% obiektów atlasu. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Iran.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗