Baltit Fort

Baltit Fort (Urdu: قلعہ بلتت) is een paleisachtig fort in de Hunzavallei, bij de stad Karimabad, in de regio Gilgit-Baltistan in het noorden van Pakistan. Het staat sinds 2004 op de UNESCO-werelderfgoedlijst (tentative list).

Restauratiewerkzaamheden in het laatste decennium van de 20e eeuw wezen uit dat de kernstructuren, waaronder de defensieve stenen en houten toren, dateren uit de 8e eeuw n.Chr. De architectuur van het fort weerspiegelt Tibetaanse invloeden. In de 16e eeuw trouwde Ayasho II, de Mir van Hunza, met Shah Khatun, een prinses uit Skardu en kleindochter van Ali Sher Khan Anchan. Zijn schoonvader Abdal Khan stuurde ambachtslieden die het fort herbouwden. Abdal Khan zond ook een kanon als bruidsschat, dat de datering 1539 n.Chr. draagt.

De Mirs van Hunza verlieten het fort in 1945 en verhuisden naar een nieuw paleis lager op de helling. Het fort begon te vervallen, wat de bezorgdheid deed ontstaan dat het mogelijk tot ruïne zou vervallen. Na een onderzoek door de Royal Geographical Society van Londen werd een restauratieprogramma opgezet, ondersteund door het Aga Khan Trust for Culture Historic Cities Support Programme. Het programma werd in 1996 voltooid en het fort is nu een museum, beheerd door de Baltit Heritage Trust.

Machinaal vertaald uit “Baltit Fort” op de Engelstalige Wikipedia, CC BY-SA 4.0.

Baltit Fort staat op plaats 1.980 van 8.134 in de bekendheidsranglijst van deze atlas en op plaats 7 van de 32 die de atlas in Pakistan in kaart brengt. Gebouwd in ca. 750, en daarmee ouder dan 95% van de gedateerde bouwwerken in de atlas — een van de 41 bouwwerken in de atlas die uit de 8e eeuw stammen. De Wikipedia-artikelen erover werden de afgelopen 60 dagen 1.931 keer geopend, meer dan 66% van de atlas. Binnen 25 km staan nog 1 andere bouwwerken uit de atlas. Zie hoe dat zich verhoudt in de kastelenstatistiek.

Bekijk op de interactieve kastelenkaart →

Lees het volledige verhaal op Wikipedia ↗