Spanje · 18e eeuw
Castillo de San José staat op plaats 4.399 van 9.040 in de bekendheidsranglijst van deze atlas en op plaats 182 van de 606 die de atlas in Spanje in kaart brengt. Gebouwd in 1779, en daarmee ouder dan 13% van de gedateerde bouwwerken in de atlas, een van de 685 bouwwerken in de atlas die uit de 18e eeuw stammen. Binnen 25 km staan nog 1 andere bouwwerken uit de atlas. Zie hoe dat zich verhoudt in de kastelenstatistiek.
Castillo de San José is een 18e-eeuws vestingwerk in Arrecife op het Spaanse eiland Lanzarote. Het werd in de periode 1776-1779 aangelegd in opdracht van Karel III van Spanje. Het bevindt zich op de steile kust op een halfeiland, Cueva de Inés.
In 1974 werd Castillo de San José door de kunstenaar César Manrique omgevormd tot een museum (Museo Internacional de Arte Contemporáneo). Het heeft een restaurant met een panoramazicht over de zee en een grote zaal voor concerten. De galerie herbergt werken van diverse Spaanse kunstenaars, waaronder die van Joan Miró en Manolo Millares, en van César Manrique zelf.
Tekst overgenomen uit “Castillo de San José” op Wikipedia, CC BY-SA 4.0.
Meer uit de Engelstalige Wikipedia
Gebouwd tussen 1776 en 1779, moest het fort een verdedigingsbolwerk bieden tegen piratenaanvallen en tegelijk als openbaar werk werkgelegenheid bieden in een tijd van hongersnood en armoede op het eiland. Het werd algemeen bekend als het Fort van de Honger (Fortaleza del hambre). De hongersnood werd veroorzaakt door verschillende factoren, waaronder droogteperioden en de eerdere uitbarsting van de Timanfaya tussen 1730 en 1736, die het grootste deel van de productieve landbouwgebieden op het eiland verwoestte. Karel III van Spanje, die begaan was met het lot van de eilandbewoners, gaf opdracht tot de bouw van de vesting.
Gelegen op een klif boven de haven van Naos, heeft het D-vormige fort halfronde muren gericht op zee. Aan landzijde wordt de achterste muur beschermd door twee kleine torentjes, met een gracht die met een ophaalbrug wordt overgestoken en toegang geeft tot de hoofdpoort. De vesting is opgetrokken uit metselwerk en gehouwen blokken van vulkanische oorsprong. Het interieur, bestaande uit tongewelfde ruimten, werd voornamelijk gebruikt als kruitmagazijn.
In de jaren 1970 werd de vesting gerenoveerd en het interieur herontworpen door de nabij geboren kunstenaar César Manrique, om er een museum voor moderne kunst in te vestigen. Het museum opende in 1976 zijn deuren voor het publiek als het Internationaal Museum voor Hedendaagse Kunst (Spaans: Museo Internacional de Arte Contemporaneo, afgekort MIAC).
De tentoonstelling omvat voornamelijk werken uit de periode 1950-1980, met de nadruk op diverse abstracte kunstvormen, zoals moderne beeldhouwkunst, kinetische kunst en geometrische abstractie. De werken zijn voornamelijk van Spaanse kunstenaars, waaronder Antoni Tàpies, Eusebio Sempere en de groep El Paso; een deel is ook gewijd aan de Canarische kunstenaar Pancho Lasso.
De binnenplaats wordt eveneens gebruikt als tentoonstellingsruimte voor beelden en ontwerpen in de open lucht.
Onder het museum werd het bijgebouw van het fort gerenoveerd en omgebouwd tot restaurant, verbonden met het museum via een wenteltrap. Met gebogen ramen van vloer tot plafond biedt de eetzaal panoramisch uitzicht over de haven en de kades eronder.
Machinaal vertaald uit “Castillo de San José” op de Engelstalige Wikipedia, CC BY-SA 4.0.
Bekijk op de interactieve kastelenkaart →