Zamek Burghausen

Zamek Burghausen (niem. Burg zu Burghausen) – zamek leżący nad starym miastem Burghausen. Jego długość wynosi 1043 m, co czyni go najdłuższym założeniem obronnym tego typu w Europie.

Większa część budynków i ogólny wygląd pochodzą z lat 1393–1505, kiedy zamek był rezydencją dolnobawarskiej linii Wittelsbachów.

Od 1485 zamek był rezydencją polskiej księżniczki Jadwigi Jagiellonki (zm. 1502), córki króla Kazimierza IV Jagiellończyka i żony księcia bawarskiego Jerzego Bogatego (zm. 1503).

Gdy zamek przestał służyć jako książęca rezydencja, został przekazany miastu Burghausen. Do 1802 mieścił się w nim książęcy urząd podatkowy. Wiązał się z tym status miasta stołecznego. Zamek w okresie tym był przebudowywany. W latach 1763–1891 był wykorzystywany jako siedziba garnizonu wojskowego, co spowodowało jego kolejne przebudowy.

Obecnie zamek i otaczający go teren to jedna z nielicznych w Europie ostoi ibisów grzywiastych.

Tekst pochodzi z artykułu „Zamek Burghausen” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Więcej z angielskiej Wikipedii

Zamek zalicza się zatem także do największych pałaców na świecie.

Wzgórze zamkowe było zasiedlone już w epoce brązu. Zamek (założony przed 1025 rokiem) przeszedł na Wittelsbachów po śmierci ostatniego hrabiego Burghausen, Gebharda II, w 1168 roku. W 1180 roku zostali oni książętami Bawarii, a zamek rozbudowano za panowania księcia Ottona I Wittelsbacha.

Wraz z pierwszym podziałem Bawarii w 1255 roku zamek Burghausen stał się drugą rezydencją książąt Dolnej Bawarii, przy czym główną rezydencją pozostawał Landshut. Prace nad głównym zamkiem rozpoczęto w 1255 roku za panowania księcia Henryka XIII (1253–1290). W 1331 roku Burghausen wraz z zamkiem przeszedł na Ottona IV, księcia Dolnej Bawarii.

Za panowania książąt Bawarii-Landshut (1392–1503) fortyfikacje rozbudowano wokół całego wzgórza zamkowego. Począwszy od Małgorzaty Austriackiej, deportowanej żony despotycznego księcia Henryka XVI (1393–1450), zamek stał się rezydencją małżonek i wdów po książętach, a także twierdzą przechowującą skarby książęce. W 1447 roku Ludwik VII, książę Bawarii, zmarł w zamku jako więzień Henryka. Za panowania księcia Georga Bawarskiego (1479–1503) prace ukończono, a zamek Burghausen stał się najsilniejszą twierdzą regionu.

Po ponownym zjednoczeniu Bawarii w 1505 roku, w wyniku wojny sukcesyjnej o Landshut, zamek zyskał znaczenie militarne i ze względu na zagrożenie ze strony Imperium Osmańskiego został zmodernizowany. Podczas wojny trzydziestoletniej Gustaw Horn był więziony w zamku od 1634 do 1641 roku. Po traktacie cieszyńskim z 1779 roku zamek Burghausen stał się zamkiem granicznym. Podczas wojen napoleońskich zamek uległ pewnym zniszczeniom. „Wieża Liebenweina” była zajmowana przez malarza Maximiliana Liebenweina od 1899 roku aż do jego śmierci. Ozdobił on wnętrze w stylu secesyjnym.

Gotycki zamek obejmuje główny zamek z dziedzińcem wewnętrznym oraz pięć dziedzińców zewnętrznych.

Najbardziej wysunięty punkt Hauptburg (głównego zamku) to Palas z prywatnymi komnatami książęcymi. Dziś mieści się tam Muzeum Zamkowe, w tym filia Bawarskiej Państwowej Kolekcji Obrazów.

Tłumaczenie maszynowe artykułu „Burghausen Castle” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Zamek Burghausen zajmuje 508. miejsce na 8134 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 44. wśród 505 obiektów w Niemczech. Data powstania — 1051, wcześniejsza niż u 90% datowanych obiektów atlasu — jeden z 325 obiektów atlasu powstałych w XI wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 14 084 razy w ciągu ostatnich 60 dni — więcej niż 95% obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Salzburg, 43 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Niemcy.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗