Francja · XVII wiek
Château de Maisons zajmuje 935. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 78. wśród 787 obiektów we Francji. Data powstania: ok. 1650, wcześniejsza niż u 25% datowanych obiektów atlasu, jeden z 710 obiektów atlasu powstałych w XVII wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 5410 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 87% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 45 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Paryż, 18 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Francja.
Château de Maisons (obecnie Château de Maisons-Laffitte [ʃato də mɛzɔ̃ lafit]), zaprojektowany przez Françoisa Mansarta w latach 1630–1651, jest doskonałym przykładem francuskiej architektury barokowej i punktem odniesienia w historii architektury francuskiej. Pałac znajduje się w Maisons-Laffitte, na północno-zachodnich przedmieściach Paryża, w departamencie Yvelines, w regionie Île-de-France.
Rodzina Longueil, od dawna związana z paryskim Parlamentem, posiadała część seigneurie Maisons od 1460 roku, a od 1602 roku posiadała ją w całości. Od 1630 roku i przez kolejne dekady René de Longueil, pierwszy prezydent Cour des aides, a następnie président à mortier paryskiego Parlamentu, przeznaczył majątek odziedziczony przez swoją żonę Madeleine Boulenc de Crévecœur (zmarłą w 1636 roku) na budowę wspaniałego pałacu. Do 1649 roku mógł już spędzać letnie miesiące w nowym domu, lecz prace przy zabudowaniach gospodarczych trwały nadal po tej dacie. Ludwik XIV odwiedził Maisons w kwietniu 1651 roku.
Przypisanie autorstwa François Mansartowi było wśród współczesnych powszechnie znane. Charles Perrault odnotował tę renomę: „Zamek Maisons, którego wszystkie budynki i wszystkie ogrody były jego [Mansarta] dziełem, ma tak niezwykłe piękno, że nie ma cudzoziemca ciekawego świata, który by go nie odwiedził, jako jednej z najpiękniejszych rzeczy, jakie mamy we Francji”.
Mimo to jedynym zachowanym dokumentem wymieniającym nazwisko Mansarta jest zapis płatności 20 000 liwrów od Longueila w 1657 roku, najwyraźniej związanej z ostatecznym ukończeniem pałacu. Pamflet zatytułowany La Mansarade oskarżał architekta o to, że po ukończeniu budowy pierwszego piętra zorientował się, iż popełnił błąd w planach, i kazał zburzyć wszystko, co dotąd zbudowano, by zacząć od nowa.
Perrault podkreśla, że architekt miał w zwyczaju wielokrotnie przebudowywać pewne części swoich budowli w poszukiwaniu doskonałości.
Po śmierci René de Longueila w 1677 roku pałac przeszedł na jego spadkobierców aż do 1732 roku, a następnie kolejno na markizę de Belleforière, a potem na markiza de Soyécourt. W 1777 roku stał się własnością brata króla Ludwika XVI, Karola Filipa, hrabiego Artois, który przeprowadził istotne przekształcenia wnętrz pod kierunkiem swojego architekta domowego, François-Josepha Bélangera. Prace te przerwano w 1782 roku z braku funduszy.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Château de Maisons” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →