Duncannon Fort

Fort Duncannon to fort gwiaździsty i pomnik narodowy położony w hrabstwie Wexford, w Irlandii.

Fort Duncannon zajmuje strategiczne położenie na półwyspie we wschodniej części Waterford Harbour, dając dostęp do irlandzkich Trzech Sióstr: rzek Barrow, Nore i Suir.

Fort na tym miejscu wznieśli Normanowie w XII wieku, mógł też istnieć wcześniejszy fort ziemny wzniesiony przez celtyckich Irlandczyków. Obecny fort gwiaździsty wzniesiono w latach 1587–1588 z polecenia królowej Elżbiety I, by bronić Waterford przed ewentualną inwazją hiszpańskiej Wielkiej Armady.

Fort Duncannon był świadkiem poważnych działań wojennych podczas wojen irlandzkiej konfederacji. Dowodzony przez rojalistycznego gubernatora Laurence'a Esmonde'a, 1. barona Esmonde, został oblężony i zdobyty przez siły irlandzkiej konfederacji katolickiej pod dowództwem Thomasa Prestona, 1. wicehrabiego Tara, w styczniu–marcu 1645 roku – po raz pierwszy w Irlandii użyto wówczas moździerzy. Oliverowi Cromwellowi nie udało się odbić Duncannon w 1649 roku, ale fort poddał się w 1650 roku po blokadzie prowadzonej przez Henry'ego Iretona.

W 1690 roku fort gościł dwóch królów. Po bitwie nad Boyne, widząc niewielkie szanse na kontynuację kampanii, król Jakub II uciekł do Duncannon i 3 lipca odpłynął stamtąd do Kinsale, zanim udał się na wygnanie do Francji. Później tego samego roku, we wrześniu 1690 roku, w forcie zatrzymał się król Wilhelm III, gdy zła pogoda opóźniła jego powrót do Anglii. Miejsce, z którego wypłynęła łódź Jakuba, nosi nazwę „King James' Hole”.

Latarnię morską wzniesiono w 1774 roku i pozostaje ona w użyciu do dziś.

Fort w Duncannon (dowodzony przez Williama Fawcetta) był jednym z niewielu miejsc w hrabstwie Wexford, które nie znalazły się pod kontrolą Zjednoczonych Irlandczyków (buntowników) podczas powstania z 1798 roku; fort i miasto stały się w ten sposób schronieniem dla uciekających lojalistów i żołnierzy w południowym Wexford, a fort służył także jako więzienie i miejsce egzekucji buntowników, dzięki czemu zyskał złą sławę jako miejsce egzekucji „Croppy Boy”, opisane w pieśni „The Croppy Boy”. Siły wysłane z fortu w celu obrony miasta Wexford zostały pokonane w bitwie pod Three Rocks.

Duncannon nadal pełnił funkcję fortu Armii Brytyjskiej, po czym przekazano go Irlandzkiej Armii Narodowej, ale spłonął w 1922 roku podczas irlandzkiej wojny domowej.

Tłumaczenie maszynowe artykułu „Duncannon Fort” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Duncannon Fort zajmuje 5690. miejsce na 8134 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 111. wśród 173 obiektów w Irlandii. Data powstania — 1587, wcześniejsza niż u 35% datowanych obiektów atlasu — jeden z 755 obiektów atlasu powstałych w XVI wieku. W promieniu 25 km stoi 4 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Waterford, 13 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Irlandia.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗