Gruzja · I wiek
Forteca Gonio (gruz.: გონიოს ციხე, dawna nazwa: Apsaros lub Apsaruntos) – rzymska fortyfikacja umiejscowiona przy ujściu rzeki Czoroch do Morza Czarnego w rejonie Adżaria w Gruzji, 15 km na południe od Batumi, 4 km na północ od granicy tureckiej.
Najstarsze zapiski odnoszące się do tego miejsca znajdują się u Pliniusza Sekundusa (pierwsze stulecie naszej ery). W II wieku było to dobrze umocnione rzymskie miasto ówczesnej kolonii Kolchidy, po czym znalazło się pod wpływami bizantyńskimi. W XIV w. o nazwie "Gonio" po raz pierwszy wzmiankował Michel Panaretos. W 1547 r. forteca została zdobyta przez Turków osmańskich, którzy utrzymywali ją do 1878 r, kiedy to na podstawie traktatu w San Stefano, Adżaria stała się częścią Rosyjskiego Imperium. Miasto słynęło też z teatru i hipodromu.
Legenda głosi, że na terenie fortecy znajduje się grób świętego Macieja, jednego z dwunastu apostołów. Rząd gruziński zabrania jednak prowadzenia wykopalisk w pobliżu cmentarza. Archeologiczne prace przeprowadzone w pobliżu fundamentów fortecy, dotyczą głównie czasów rzymskich.
Tekst pochodzi z artykułu „Gonio” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Więcej z angielskiej Wikipedii
Najstarsza wzmianka o twierdzy pochodzi od Pliniusza Starszego z Historii naturalnej (I wiek n.e.). Wzmianka o starożytnej nazwie tego miejsca pojawia się także w Wojnach mitrydatejskich Appiana (II wiek n.e.). W II wieku n.e. było to dobrze ufortyfikowane rzymskie miasto w Kolchidzie. Miasto znane było również ze swojego teatru i hipodromu. Prokopiusz, piszący w VI wieku, wspomina o pozostałościach jego budynków publicznych jako dowodzie, że było ono niegdyś miejscem o pewnym znaczeniu.
Później znalazło się pod wpływem bizantyńskim. Nazwa „Gonio” po raz pierwszy poświadczona jest u Michała Panaretosa w XIV wieku. Ponadto istniała tam krótkotrwała genueńska faktoria handlowa. W 1547 roku Gonio zostało zajęte przez Imperium Osmańskie, które utrzymywało je do 1878 roku, kiedy to na mocy traktatu z San Stefano Adżaria weszła w skład Imperium Rosyjskiego. Jesienią 1647 roku, według Evliyi Çelebiego, Gonio zostało zdobyte przez kozacką flotę 70 czajek, lecz szybko odzyskane przez Ghazi Sidi Ahmeda, władcę sandżaku Tortum, z siłą 1000 Turków i 3000 „Mingrelczyków”.
Uważa się, że wewnątrz twierdzy Gonio znajduje się grób świętego Macieja, jednego z dwunastu apostołów. Jest to niemożliwe do zweryfikowania, ponieważ rząd Gruzji zakazuje obecnie prowadzenia wykopalisk w pobliżu domniemanego grobu. Inne badania archeologiczne są jednak prowadzone na terenie twierdzy i koncentrują się na warstwach rzymskich.
Gonio przeżywa obecnie boom turystyczny. Większość turystów przybywa z Tbilisi w miesiącach letnich, by korzystać z plaż uważanych ogólnie za czystsze niż plaże Batumi (położonego 15 km na północ).
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Gonio (fortress)” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Gonio zajmuje 569. miejsce na 9079 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 3. wśród 48 obiektów w Gruzji. Data powstania — ok. 50, wcześniejsza niż u 98% datowanych obiektów atlasu — jeden z 33 obiektów atlasu powstałych w I wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 6442 razy w ciągu ostatnich 60 dni — więcej niż 89% obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Batumi, 10 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Gruzja.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →