Het Loo

Het Loo – dawny pałac królewski, położony na północ od Apeldoorn w Holandii, znany dzięki barokowym ogrodom.

Barokowy pałac został zbudowany w latach 1685–1692 przez architektów Jacoba Romana oraz Daniela Marota. Służył niderlandzkiemu stadhouderowi Wilhelmowi III, późniejszemu królowi Anglii. Do 1975 był używany przez holenderską rodzinę królewską jako letnia rezydencja. Był wzorem dla innych budowli tego typu, np. pałacu Nordkirchen w Westfalii. Obecnie w pałacu znajduje się muzeum domu królewskiego.

Tekst pochodzi z artykułu „Het Loo” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Więcej z angielskiej Wikipedii

Symetryczna budowla w stylu holenderskiego baroku została zaprojektowana przez Jacoba Romana i Johana van Swietena. Zbudowano ją w latach 1684–1686 dla namiestnika-króla Wilhelma III i jego małżonki Marii II Angielskiej. Ogród zaprojektował Claude Desgots.

Gdy starsza linia domu Orańsko-Nassauskiego wygasła wraz ze śmiercią Wilhelma III w 1702 roku, w swym testamencie zostawił on wszystkie swoje posiadłości w Niderlandach kuzynowi Janowi Wilhelmowi Friso z domu Nassau-Dietz. Jednak Fryderyk I Pruski rościł sobie do nich prawa, gdyż również wywodził się od książąt Orańskich, a domy Orańsko-Nassauski i Hohenzollernów zawarły kilka pokoleń wcześniej umowę spadkową. Dlatego większość starszych posiadłości, choć nie Het Loo, faktycznie przejęli Hohenzollernowie, którzy nigdy w nich nie mieszkali. Syn Jana Wilhelma Friso, Wilhelm IV, książę Orański, ostatecznie objął Het Loo i pałac Soestdijk, a także Huis ten Bosch pod Hagą. Jego wdowa odkupiła później od Fryderyka Wilhelma I Pruskiego w 1732 roku kilka starszych posiadłości w Hadze i jej okolicy.

Het Loo był bardzo ceniony przez króla Wilhelma I, który pozostał jego właścicielem także po abdykacji jesienią 1840 roku. Kilka lat wcześniej król pozwolił na przywrócenie na terenie pałacu dawnej praktyki sokolnictwa. Jego wnukowie, Wilhelm III i Aleksander, stali się entuzjastycznymi członkami Królewskiego Klubu Sokolniczego Loo, z których ten drugi pełnił funkcję prezesa od 1840 roku aż do swej śmierci w 1848 roku. Sezon sokolniczy przyciągał co wiosnę do Het Loo tłum miłośników polowań, w tym brytyjskich arystokratów, jak 7. książę Leeds. Zatrzymywali się w hotelach w Apeldoorn i odbywali swe spotkania w Het Oude Loo w pobliżu pałacu.

Po śmierci księcia Aleksandra w 1848 roku klub szybko podupadł. Zlikwidowano go w 1855 roku. Król Wilhelm III starał się przez pewien czas jeszcze utrzymać przy życiu praktykę sokolnictwa, opłacając sokolnika z prywatnych środków. Podobnie jak jego dziadek, kochał Het Loo i chętnie spędzał tam wiele czasu jako ziemianin. Wilhelm III, cierpiący na dolegliwości nerek, spędził w Het Loo swe ostatnie miesiące i zmarł tam w listopadzie 1890 roku.

Tłumaczenie maszynowe artykułu „Het Loo Palace” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Het Loo zajmuje 386. miejsce na 8134 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 3. wśród 201 obiektów w Holandii. Data powstania — 1686, wcześniejsza niż u 24% datowanych obiektów atlasu — jeden z 626 obiektów atlasu powstałych w XVII wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 15 861 razy w ciągu ostatnich 60 dni — więcej niż 96% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 4 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Apeldoorn, 3 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Holandia.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗