Zamek kalmarski

Zamek kalmarski (szw. Kalmar slott) – warownia położona w średniowiecznej części szwedzkiego miasta Kalmar, na samym brzegu Cieśniny Kalmarskiej.

Historia budowy zamku sięga XII wieku, kiedy to wybudowano ufortyfikowaną wieżę obronną i obserwacyjną. W latach 80. XIII wieku król Szwecji Magnus I Birgersson rozbudował fortyfikacje i wieża obserwacyjna stała się częścią zamku. W następnych latach twierdza była wielokrotnie przebudowywana. 20 lipca 1397 roku na zamku zawarto akt Unii kalmarskiej pomiędzy władcami Szwecji, Danii i Norwegii.

Największe zmiany forteca przeszła w XVI wieku, kiedy to królowie z dynastii Wazów (Gustaw I i jego dwaj synowie: Eryk XIV i Jan III) przebudowali średniowieczną warownię w zamek godny siedziby królewskiej. Forteca była wielokrotnie oblegana. W roku 1598 król Polski Zygmunt III Waza zdobył zamek, a następnie, przez rok, wojska polskie (pod wodzą Władysława Bekiesza) broniły twierdzy przed atakami oddziałów Karola Sudermańskiego. Najtrudniejszą bitwą o zamek była ta z roku 1611, kiedy podczas wojny kalmarskiej Szwedzi przegrali walki na otwartym polu, ale obrońcy zamku, choć pozostawieni bez wsparcia, nie poddali się. Wiele krwi przelano także podczas wojny skańskiej, ale był to ostatni tak krwawy konflikt w dziejach zamku.

Text adapted from “Zamek kalmarski” on Wikipedia, CC BY-SA 4.0.

Zamek kalmarski zajmuje 528. miejsce na 3813 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 7. wśród 85 obiektów w Szwecji. Powstał w 1200 i jest starszy niż 80% datowanych obiektów atlasu — jeden z 227 obiektów atlasu powstałych w XII wiek. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Szwecja.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗