Szkocja · XII wiek
Pałac Linlithgow zajmuje 294. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 9. wśród 225 obiektów w Szkocji. Data powstania: ok. 1150, wcześniejsza niż u 80% datowanych obiektów atlasu, jeden z 763 obiektów atlasu powstałych w XII wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 13 512 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 96% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 13 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Edynburg, 26 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Szkocja.
Pałac Linlithgow (ang. Linlithgow Palace) – była rezydencja królów Szkocji położona w miasteczku Linlithgow na terenie hrabstwa West Lothian.
Pierwsze wzmianki o stojącym w tym miejscu gmachu należącym do szkockiej rodziny królewskiej pochodzą z XII wieku. Później teren ten dostał się w ręce angielskie, zaś Edward I nakazał przebudować rezydencję w warownię zwaną the Peel, która miała zabezpieczać szlak między zamkami w Edynburgu i Stirling.
Po powrocie w ręce Szkotów, w 1424 miasteczko wraz z pałacem zostało częściowo zniszczone przez pożar. Król Jakub I rozpoczął odbudowę pałacu, który miał ponownie stać się rezydencją królewską. Za czasów panowania Jakuba III oraz Jakuba IV obiekt był rozbudowywany. Pałac był miejscem narodzin dwojga szkockich monarchów: Jakuba V w 1512 roku oraz Marii I Stuart w 1542 roku. Po zawarciu przez Szkocję unii z Anglią, pałac znacznie stracił na znaczeniu. Spośród wszystkich monarchów panujących jednocześnie nad oboma krajami, Karol I jest jedynym, który według zachowanych źródeł spędził w pałacu choć jedną noc. Z czasem obiekt popadł w ruinę. W roku 1745 pałac ostatecznie spłonął. W XIX wieku podjęto pierwsze prace konserwatorskie.
Obecnie pałac zarządzany jest przez szkocką agencję rządową Historic Scotland.
Tekst pochodzi z artykułu „Pałac Linlithgow” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →