Anglia · IV wiek p.n.e.
Old Sarum zajmuje 564. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 42. wśród 360 obiektów w Anglii. Data powstania: ok. 400 p.n.e., wcześniejsza niż u 99% datowanych obiektów atlasu, jeden z 15 obiektów atlasu powstałych w IV wieku p.n.e. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 13 183 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 96% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 5 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Southampton, 35 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Anglia.
Old Sarum w hrabstwie Wiltshire, w południowo-zachodniej Anglii, to zrujnowane i opuszczone miejsce najwcześniejszego osadnictwa Salisbury. Położone na wzgórzu około dwóch mil (trzech kilometrów) na północ od współczesnego Salisbury, w pobliżu drogi A345, osiedle to figuruje w niektórych z najstarszych zapisów w kraju. Jest własnością English Heritage i udostępnione jest zwiedzającym.
Wielkie kręgi kamienne Stonehenge i Avebury znajdują się w pobliżu Old Sarum, a ślady prehistorycznego osadnictwa na tym miejscu odkryto już z okresu około 3000 roku p.n.e. Około 400 roku p.n.e., w epoce żelaza, wzniesiono grodzisko kontrolujące skrzyżowanie dwóch szlaków handlowych i rzekę Avon. Miejsce to było zamieszkane nadal w okresie rzymskim, gdy szlaki przekształcono w drogi. Sasi zajęli brytyjski gród w VI wieku, a później wykorzystywali go jako twierdzę przeciw wikingom. Normanowie zbudowali zamek typu motte-and-bailey, kamienny mur obronny i katedrę Old Sarum. W zamku Old Sarum wzniesiono pałac królewski dla Henryka I, wykorzystywany później przez monarchów z dynastii Plantagenetów.
Ten rozkwit osady trwał około 300 lat, aż spory między szeryfem Wiltshire, opiekunem zamku, a biskupem Salisbury z katedry doprowadziły ostatecznie do przeniesienia kościoła na pobliską równinę. Gdy Nowe Salisbury wyrosło wokół placu budowy nowej katedry na początku XIII wieku, budynki w Old Sarum rozbierano na kamień, a stare miasto podupadało. Jego od dawna zaniedbany zamek porzucił Edward II w 1322 roku, a Henryk VIII sprzedał go w 1514 roku.
Chociaż osada była faktycznie niezamieszkana już w XVII wieku, jej właściciele ziemscy mieli nadal reprezentację parlamentarną aż do XIX wieku, co uczyniło ją jednym z najbardziej osławionych „zgniłych okręgów wyborczych” istniejących przed ustawą reformatorską z 1832 roku. Old Sarum służyło jako „kieszonkowy okręg” rodziny Pittów.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Old Sarum” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →