Palazzo Cellammare

Palazzo Cellamare, znany też jako Cellammare, to monumentalny pałac położony przy via Chiaia 139, w dzielnicy San Ferdinando w Neapolu, we Włoszech. Wejście znajduje się w pobliżu kościoła Santa Caterina a Chiaia.

Pałac wzniesiono w XVI wieku dla Giovanniego Francesca Carafy, księcia Stigliano i członka rodu Carafa. Syn Giovanniego Francesca, Pier Luigi Carafa, zlecił później Ferdinandowi Manlio dostosowanie pałacu do typowych cech ówczesnej epoki.

Podczas powstania Masaniella w 1647 roku pałac został splądrowany przez tłum, a w 1689 roku stał się własnością państwa.

W XVIII wieku nabył go książę Cellamare, Antonio del Giudice, który zatrudnił Ferdinanda Fugę do zaprojektowania kaplicy w latach 1726–1727. Później stał się rezydencją hiszpańskiego Michele Imperialiego Simeany, księcia Montena i Francavilla (zm. 1782), przyjaciela Casanovy i zapalonego kolekcjonera rzeźb. Pałac przez pewien czas nosił nazwę Palazzo Francavilla. Dalsze przebudowy powierzono architektowi Francescowi Antoniowi Picchiattiemu.

W pałacu zachowały się freski na sufitach autorstwa Giacoma del Po, Pietra Bardellina, Giacinta Diana i Fedele Fischettiego. Z dawnych rozległych ogrodów niewiele pozostało.

Tłumaczenie maszynowe artykułu „Palazzo Cellammare, Naples” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Palazzo Cellammare zajmuje 2758. miejsce na 8134 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 223. wśród 487 obiektów we Włoszech. Data powstania — ok. 1550, wcześniejsza niż u 39% datowanych obiektów atlasu — jeden z 755 obiektów atlasu powstałych w XVI wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 1170 razy w ciągu ostatnich 60 dni — więcej niż 53% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 25 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Neapol, 1 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Włochy.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗