Polska · XIII wiek
Zamek Królewski w Poznaniu zajmuje 1312. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 39. wśród 397 obiektów w Polsce. Data powstania: 1249, wcześniejsza niż u 71% datowanych obiektów atlasu, jeden z 1091 obiektów atlasu powstałych w XIII wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 4508 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 85% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 5 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Poznań, 1 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Polska.
Zamek Królewski w Poznaniu – rezydencja królewska w Poznaniu, wzniesiona prawdopodobnie w XIII w. przez Przemysła II, następnie wielokrotnie rozbudowywana. Zamek był świadkiem wielu wydarzeń historycznych. W 1493 r. złożył tu królowi Polski hołd lenny wielki mistrz krzyżacki Hans von Tieffen. Zamek został częściowo zniszczony w czasie wojny północnej, popadł w ruinę. Odbudowany szczątkowo pod koniec XVIII w. Ponownie zniszczony w 1945, odbudowany częściowo w latach 1959–1964, następnie zrekonstruowany w latach 2010–2013 według projektu Witolda Milewskiego.
Tekst pochodzi z artykułu „Zamek Królewski w Poznaniu” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Więcej z angielskiej Wikipedii
Budowę zamku prawdopodobnie rozpoczął Przemysł I w 1249 roku na wzgórzu, nazwanym później Górą Zamkową (łac. mons castrenis), znanym dziś lepiej jako Góra Przemysława. Pierwszą budowlą była mieszkalna wieża wzniesiona z cegły, z wewnętrzną studnią, a resztę wzgórza otaczał wał z palisadą. Pod koniec XIII wieku niewielka rezydencja książęca została włączona w system murów miejskich.
Syn Przemysła I, Przemysł II, licząc na zjednoczenie Polski pod swoim panowaniem, postanowił zbudować większy zamek, bardziej godny króla. W 1295 roku Przemysł został koronowany na króla Polski, jednak rok później zginął zamordowany. Zamek nie został ukończony. Prace rozpoczęte przez Przemysła kontynuowała gałąź Piastów głogowskich, rządząca wówczas Wielkopolską, i ukończono je przed 1337 rokiem. Zamek służył jako rezydencja księcia Kazimierza, ówczesnego namiestnika Wielkopolski.
W 1337 roku Zamek Królewski w Poznaniu był największym zamkiem w Królestwie Polskim, wzorowanym na pałacu Henryka I Brodatego w Legnicy. Zamek składał się z wieży wzniesionej przez Przemysła I oraz ogromnego budynku (63,0 m × 17,5 m) o trzech kondygnacjach i piwnicy. Nie jest pewne, czy charakterystyczny, czteroczęściowy dach zamku istniał już w tamtym czasie.
Piwnice pełniły funkcję więzień oraz służyły do przechowywania win, a na parterze znajdowały się pomieszczenia z paleniskami. Obie te kondygnacje przykryte były sklepieniami. Dwie wyższe kondygnacje miały prawdopodobnie drewniane stropy. Na krawędziach pierwszego piętra znajdowały się komnaty reprezentacyjne, a między nimi pomieszczenia mieszkalne. Całe drugie piętro zajmowała sala mogąca pomieścić 2000 gości. Na południowym krańcu dużego budynku stała wieża obronna. Od czasów panowania Władysława I Łokietka zamek służył jako rezydencja starosty generalnego Wielkopolski. Później tylko jeden król, Władysław II Jagiełło, zlecił drobne prace przy zamku.
Podczas pożaru Poznania w 1536 roku zamek również spłonął. Odbudował go w stylu renesansowym namiestnik Wielkopolski, Andrzej II Górka. W kolejnych latach najstarszą część zamku przekształcono w kuchnię.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Royal Castle, Poznań” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →