Polska · XIX wiek
Fort Winiary zajmuje 3645. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 132. wśród 397 obiektów w Polsce. Data powstania: 1839, wcześniejsza niż u 9% datowanych obiektów atlasu, jeden z 705 obiektów atlasu powstałych w XIX wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 2273 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 72% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 5 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Poznań, 1 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Polska.
Fort Winiary (nazywany potocznie Cytadelą) – centralny fort w strukturze poligonalnych umocnień Twierdzy Poznań (niem. Festung Posen) położony na Wzgórzu Winiarskim w Poznaniu. Był największym fortem artyleryjskim w Europie. W 2008 uznany został przez prezydenta RP, w ramach historycznego zespołu miasta Poznania, jako pomnik historii.
Tekst pochodzi z artykułu „Fort Winiary” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Więcej z angielskiej Wikipedii
Fort Winiary zbudowano po raz pierwszy pod panowaniem pruskim w XIX wieku. Był głównym fortem tego systemu i jednym z pierwszych wzniesionych elementów. Szczegółowe plany zatwierdzono 21 lutego 1829 roku, a wkrótce zaczęto stosować nazwę "Fort Winiary", ponieważ fort znajdował się na wzgórzu, gdzie istniały niegdyś dwie wioski o nazwie Winiary (nazwa nawiązywała do uprawy winorośli, prowadzonej niegdyś w tym miejscu). Fort z czasem zaczęto potocznie nazywać poznańską cytadelą.
Dnia 10 października 1829 roku wydano rozkaz ograniczający budownictwo cywilne na pasie przed planowanym fortem. W maju i czerwcu 1830 roku wioski Winiary oraz pobliski folwark Bonin ewakuowano, a mieszkańców przesiedlono na obszar na północny zachód (Neu Winiary). Jest to dzielnica znana dziś jako Winiary, część poznańskiego Jeżycu (znajduje się tam także osiedle o nazwie Bonin).
Fort posiadał główny reduit (Kernwerk) po stronie południowej (miejskiej), flankowany przez cztery reduty (Reduta I i Reduta II na zachodzie; Reduta IV i Reduta III na wschodzie). Na wschodnim i zachodnim krańcu znajdowały się Rawelin I i Rawelin IV. Północna strona fortu składała się (od zachodu na wschód) z Bastionu I, Rawelinu II, Bastionu II, Rawelinu III oraz Bastionu III. Pierwsza i trzecia reduta zostały ukończone jako pierwsze, w 1830 roku, a główny reduit ukończono w 1832 roku. W 1834 roku stacjonowały tam trzy bataliony piechoty. Trzeci i czwarty rawelin ukończono w 1838 i 1839 roku, kończąc budowę fortu.
Dnia 15 października 1856 roku bastiony przemianowano na Bastion Johann, Bastion Leopold i Bastion Ludwig, zgodnie z imionami głównego architekta Festung Posen i samego fortu, Johanna Leopolda Ludwiga Brese (późniejszego von Brese-Winiary).
W latach 1865–1873 wykonano prace mające wzmocnić magazyny prochu fortu (Kriegs-Pulver-Magazin nr 1 i nr 2). Na początku lat 90. XIX wieku wewnątrz fortu zbudowano laboratorium artyleryjskie (Spezial-Kriegs-Laboratorium).
W 1903 roku dodano stację telegraficzną. Fort dodatkowo wzmocniono w 1910 roku.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Fort Winiary” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →