Italië · 12e eeuw
Castello ducale di Agliè staat op plaats 2.188 van 9.040 in de bekendheidsranglijst van deze atlas en op plaats 161 van de 555 die de atlas in Italië in kaart brengt. Gebouwd in ca. 1150, en daarmee ouder dan 80% van de gedateerde bouwwerken in de atlas, een van de 763 bouwwerken in de atlas die uit de 12e eeuw stammen. De Wikipedia-artikelen erover werden de afgelopen 60 dagen 2.355 keer geopend, meer dan 73% van de atlas. Binnen 25 km staan nog 8 andere bouwwerken uit de atlas. De dichtstbijzijnde dagtripgids is Turijn, 32 km verderop. Zie hoe dat zich verhoudt in de kastelenstatistiek.
Agliè Castle (Italiaans: Castello ducale di Agliè; Piëmontees: Castel ducal d'Ajé) is een kasteel in Agliè, Piëmont, Italië.
Het kasteel is sinds 1997 UNESCO-Werelderfgoed, als onderdeel van de Residenties van het Koninklijk Huis van Savoye.
In de 16e eeuw had de vesting nog een middeleeuws aanzien, met een centrale donjon, een binnenplaats omgeven door landelijke gebouwen en een tuin, alles omsloten door een stevige verdedigingsmuur en een gracht. In 1667 gaf graaf Filippo van San Martino, die als raadsman had gediend voor Christina van Frankrijk, de koninklijke architect Amedeo di Castellamonte de opdracht om de tuinzijde van de gevel, het complex van de kapel van San Massimo, de twee galerijen en de binnenplaats opnieuw te ontwerpen. Bij zijn dood werd het project onderbroken, maar het kasteel had toen al twee binnenplaatsen (één binnenplaats en één gericht op het dorp Agliè) en een oostgevel waarvan de twee torens waren omgevormd tot kleine paviljoens.
In 1764 verkochten de graven van San Martino het bezit aan het Huis Savoye. Het kasteel werd zo opgenomen in het bezit van prins Benedetto, hertog van Chablais. De architect Ignazio Renato Birago di Borgaro kreeg de opdracht voor de renovatie, waaronder de aanleg van ruime appartementen binnen en de bouw van een parochiekerk die via een tweeverdiepingsgalerij met het kasteel zou worden verbonden.
In het begin van de 19e eeuw, tijdens de bezetting door Napoleon, werd het kasteel van Agliè omgevormd tot toevluchtsoord voor armen, en werd het omliggende park verkocht aan particuliere eigenaars en herbestemd voor landbouw.
Vanaf 1823 werd het gebouw weer opgenomen onder de bezittingen van het Huis Savoye. Tijdens de regering van Karel Felix van Sardinië werd een aanzienlijke en kostbare interieurrenovatie uitgevoerd, samen met een volledige vernieuwing van de inrichting. De renovatie werd toevertrouwd aan de architect Michele Borda di Saluzzo.
Gedurende de jaren 1830 en 1840 werden verdere werken uitgevoerd, waaronder de aanleg van een groot meer en een kleinere vijver, die de Italiaanse tuin ingrijpend omvormden tot een romantisch landschap, onder leiding van de Duitse architect Xavier Kurten.
Machinaal vertaald uit “Agliè Castle” op de Engelstalige Wikipedia, CC BY-SA 4.0.
Bekijk op de interactieve kastelenkaart →