Włochy · XII wiek
Agliè Castle zajmuje 2188. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 161. wśród 555 obiektów we Włoszech. Data powstania: ok. 1150, wcześniejsza niż u 80% datowanych obiektów atlasu, jeden z 763 obiektów atlasu powstałych w XII wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 2355 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 73% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 8 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Turyn, 32 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Włochy.
Zamek Agliè (wł. Castello ducale di Agliè, piem. Castel ducal d'Ajé) to zamek położony w Agliè, w Piemoncie, we Włoszech.
Zamek jest wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO od 1997 roku jako część rezydencji Sabaudzkiego Domu Królewskiego.
W XVI wieku forteca zachowywała jeszcze średniowieczny wygląd, z centralną wieżą główną, dziedzińcem otoczonym budynkami gospodarczymi i ogrodem, całość otoczona solidnym murem obronnym i fosą. W 1667 roku hrabia Filippo di San Martino, który służył jako doradca Krystyny Francuskiej, zlecił architektowi królewskiemu Amedeo di Castellamonte przebudowę fasady od strony ogrodu, kompleksu kaplicy San Massimo, dwóch galerii i dziedzińca. Po jego śmierci projekt przerwano, lecz zamek miał już dwa dziedzińce (jeden wewnętrzny i jeden zwrócony ku wsi Agliè) oraz wschodnią fasadę, w której dwie wieże przekształcono w małe pawilony.
W 1764 roku hrabiowie di San Martino sprzedali posiadłość Domowi Sabaudzkiemu. Zamek włączono wówczas do majątku księcia Benedetta, księcia Chablais. Renowację powierzono architektowi Ignazio Renato Birago di Borgaro, obejmowała ona utworzenie przestronnych apartamentów wewnątrz oraz budowę kościoła parafialnego, połączonego z zamkiem dwupiętrową galerią.
Na początku XIX wieku, podczas okupacji napoleońskiej, zamek Agliè przekształcono w schronienie dla ubogich, a otaczający park sprzedano prywatnym właścicielom i przeznaczono na uprawy rolne.
Poczynając od 1823 roku budynek przywrócono do posiadłości Domu Sabaudzkiego. Za panowania Karola Feliksa Sardyńskiego przeprowadzono znaczącą i kosztowną renowację wnętrz, wraz z pełną wymianą wyposażenia. Renowację powierzono architektowi Michele Bordzie di Saluzzo.
W latach 30. i 40. XIX wieku wykonano dalsze prace, w tym utworzenie dużego jeziora i mniejszego stawu, które dramatycznie przekształciły ogród w stylu włoskim w romantyczny krajobraz pod kierunkiem niemieckiego architekta Xaviera Kurtena.
Śmierć wdowy po Karolu Feliksie, Marii Krystyny Neapolitańsko-Sycylijskiej, w 1849 roku, oznaczała przekazanie zamku Karolowi Albertowi Sardyńskiemu, ponieważ Karol Feliks i Maria Krystyna nie mieli bezpośrednich spadkobierców.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Agliè Castle” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →