Orangeriepaleis

Het Orangeriepaleis (Duits: Orangerieschloss of Neue Orangerie) liet Friedrich Wilhelm IV van 1851 tot 1864 op de Bornstedter Höhenzug aan de noordrand van Park Sanssouci in Potsdam bouwen.

Het slot was voorheen bestemd voor gasten van de koninklijke familie.

Tekst overgenomen uit “Orangeriepaleis” op Wikipedia, CC BY-SA 4.0.

Meer uit de Engelstalige Wikipedia

De bouw van de Orangerie begon met een plan voor een hoofdstraat of triomfstraat. Deze zou beginnen bij de triomfboog, ten oosten van Sanssouci Park, en eindigen bij het Belvedere op de Klausberg. Het hoogteverschil zou worden overbrugd met viaducten.

Met verwijzing naar de noordzijde van de Bildergalerie en de Neue Kammern uit de tijd van Frederik de Grote, tekende Frederik Willem IV meer nieuwe gebouwen uit, die zijn twee kilometer lange Via Triumphalis zouden sieren.

Vanwege de politieke onrust van die tijd (Maartrevolutie) en gebrek aan financiering, kwam het gigantische project nooit tot stand. Alleen de Orangerie en het Triumphtor werden ooit gerealiseerd.

De bouw van de Orangerie begon naar ontwerpen van de architecten Friedrich August Stüler, Friedrich Ludwig Persius en Ludwig Ferdinand Hesse.

Het gebouw, met zijn 300 meter lange front, werd gebouwd in de stijl van de Italiaanse renaissance, naar het voorbeeld van de Villa Medici in Rome en de Uffizi in Florence.

Het middengebouw met zijn twee torens is het eigenlijke paleis. Dit gebouw is verbonden met de 103 meter lange en 16 meter brede Plantenhal, met aan de zuidzijde ramen die bijna van plafond tot vloer reiken. In de westelijke hal is het originele vloerkanaalverwarmingssysteem nog aanwezig en functioneel. In de nissen langs de tuinzijde van het bijgebouw bevinden zich allegorische figuren van de maanden en seizoenen. In het hoekgebouw aan het einde van de Orangeriehal bevonden zich de koninklijke appartementen en de bedienden­vertrekken.

Voor het peristylium liet Elisabeth, de echtgenote van Frederik Willem IV, na diens dood in 1861 ter nagedachtenis een standbeeld van de koning oprichten.

Achter de portiek, in het middengebouw, ligt de meer dan twee verdiepingen hoge Raffaelzaal. Deze was gebaseerd op de Sala Regia in het Vaticaan. Door een groot dakraam in het hoge gewelfde plafond valt licht in de Museumzaal. Aan de met rode zijde beklede muren hangen meer dan vijftig kopieën van renaissanceschilderijen en fresco's. Frederik Willem IV erfde de werken van zijn vader, koning Frederik Willem III van Pruisen, en bracht ze hier bijeen.

Machinaal vertaald uit “Orangery Palace” op de Engelstalige Wikipedia, CC BY-SA 4.0.

Het Orangeriepaleis staat op plaats 903 van 8.134 in de bekendheidsranglijst van deze atlas en op plaats 70 van de 505 die de atlas in Duitsland in kaart brengt. Gebouwd in 1851, en daarmee ouder dan 8% van de gedateerde bouwwerken in de atlas — een van de 607 bouwwerken in de atlas die uit de 19e eeuw stammen. De Wikipedia-artikelen erover werden de afgelopen 60 dagen 4.740 keer geopend, meer dan 84% van de atlas. Binnen 25 km staan nog 14 andere bouwwerken uit de atlas. De dichtstbijzijnde dagtripgids is Berlijn, 27 km verderop. Zie hoe dat zich verhoudt in de kastelenstatistiek.

Bekijk op de interactieve kastelenkaart →

Lees het volledige verhaal op Wikipedia ↗