Niemcy · XIX wiek
Nowa Oranżeria (Sanssouci) zajmuje 876. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 69. wśród 714 obiektów w Niemczech. Data powstania: 1851, wcześniejsza niż u 7% datowanych obiektów atlasu, jeden z 705 obiektów atlasu powstałych w XIX wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 4740 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 86% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 16 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Berlin, 27 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Niemcy.
Nowa Oranżeria (niem. Orangerieschloss, Neue Orangerie) – neorenesansowy budynek łączący funkcję oranżerii i mieszkalnego pałacu, znajdujący się w Poczdamie, w północnej części parku Sanssouci. Jest ostatnim i zarazem największym budynkiem pałacowym wybudowanym w parku Sanssouci. Powstał na zlecenie i w oparciu o szkice Fryderyka Wilhelma IV w latach 1851–1864 według projektu architektów Ludwiga Persiusa, Friedricha Augusta Stülera i Ludwiga Ferdinanda Hessego.
Nowa Oranżeria należy do grupy pałaców i zespołów parkowych w Poczdamie i Berlinie wpisanych w 1990 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Obecnie gmach jest własnością Fundacji Pruskie Pałace i Ogrody Berlina-Brandenburgii (niem. Stiftung Preußische Schlösser und Gärten Berlin-Brandenburg).
Tekst pochodzi z artykułu „Nowa Oranżeria (Sanssouci)” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Więcej z angielskiej Wikipedii
Budowa Oranżerii rozpoczęła się od planu wielkiej alei triumfalnej. Miała zaczynać się przy łuku triumfalnym, na wschód od parku Sanssouci, i kończyć przy Belvederze na Klausbergu. Różnicę wysokości miały wyrównywać wiadukty.
Nawiązując do północnej strony Galerii Obrazów i Nowych Komnat z czasów Fryderyka Wielkiego, Fryderyk Wilhelm IV naszkicował kolejne nowe budowle, które miały ozdobić jego liczącą dwa kilometry Via Triumphalis.
Z powodu niepokojów politycznych tamtego okresu (Rewolucja Marcowa) i braku funduszy ogromny projekt nigdy nie został zrealizowany. Powstały jedynie Pałac Oranżeria i Triumphtor.
Budowę Pałacu Oranżeria rozpoczęto według projektów architektów Friedricha Augusta Stülera, Friedricha Ludwiga Persiusa i Ludwiga Ferdinanda Hessego.
Budynek o 300-metrowej fasadzie wzniesiono w stylu włoskiego renesansu, wzorując się na Villa Medici w Rzymie i Uffizi we Florencji.
Budynek centralny z bliźniaczymi wieżami to właściwy pałac. Łączy się on z liczącą 103 metry długości i 16 metrów szerokości Salą Roślin, z niemal sięgającymi od podłogi do sufitu oknami po stronie południowej. W zachodniej sali zachował się i wciąż działa oryginalny system ogrzewania podłogowego kanałowego. We wnękach wzdłuż strony ogrodowej skrzydła zamkowego znajdują się alegoryczne figury miesięcy i pór roku. W budynku narożnym na końcu Sali Oranżerii mieściły się apartamenty królewskie i pomieszczenia dla służby.
Przed portykiem Elżbieta, żona Fryderyka Wilhelma IV, kazała wznieść posąg króla ku jego pamięci po jego śmierci w 1861 roku.
Za portykiem, w budynku centralnym, znajduje się liczący ponad dwie kondygnacje wysokości Salon Rafaela. Wzorowano go na Sala Regia w Watykanie. Przez duży świetlik w wysokim, zachmurzonym suficie światło pada do Sali Muzealnej. Na obitych czerwonym jedwabiem ścianach wisi ponad pięćdziesiąt kopii renesansowych obrazów i fresków. Fryderyk Wilhelm IV odziedziczył te dzieła po ojcu, królu Prus Fryderyku Wilhelmie III, i zgromadził je w tym miejscu.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Orangery Palace” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →