Akropol ateński

Akropol ateński (nw.gr. Ακρόπολη Αθηνών, od akropolis = górne miasto) – akropol w Atenach, położony na wapiennym wzgórzu o wysokości względnej 70 m (prawie 157 m n.p.m.), zamieszkany w neolicie, w okresie mykeńskim znajdował się tu pałac z megaronem, od VI w. p.n.e. miejsce kultu Ateny. Świątynie zbudowane w okresie archaicznym zostały zniszczone podczas wojen perskich. Podczas odbudowy zainicjowanej przez Peryklesa powstał tu kompleks świątyń: Partenon, Erechtejon, Apteros, sanktuarium Artemidy Brauronia i Propyleje. Zniszczone rzeźby, elementy starszych budowli zostały użyte przy poszerzaniu tarasu w kierunku południowym (odnaleziono je podczas prac archeologicznych rozpoczętych w latach 70. XVIII wieku, w tzw. „rumowisku perskim”). Perykles odbudowę Akropolu powierzył Fidiaszowi, a w pracach uczestniczyli architekci: Iktinos, Mnesikles i Kallikrates. W 1987 roku akropol ateński został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Tekst pochodzi z artykułu „Akropol ateński” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Akropol ateński zajmuje 2. miejsce na 7051 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 1. wśród 119 obiektów w Grecji. Powstał w 500 p.n.e. i jest starszy niż 99% datowanych obiektów atlasu — jeden z 6 obiektów atlasu powstałych w V wieku p.n.e. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Grecja.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗