Akropol ateński

Akropol ateński (nw.gr. Ακρόπολη Αθηνών, od akropolis = górne miasto) – akropol w Atenach, położony na wapiennym wzgórzu o wysokości względnej 70 m (prawie 157 m n.p.m.), zamieszkany w neolicie, w okresie mykeńskim znajdował się tu pałac z megaronem, od VI w. p.n.e. miejsce kultu Ateny.

Świątynie zbudowane w okresie archaicznym zostały zniszczone podczas wojen perskich. Podczas odbudowy zainicjowanej przez Peryklesa powstał tu kompleks świątyń: Partenon, Erechtejon, Apteros, sanktuarium Artemidy Brauronia i Propyleje. Zniszczone rzeźby, elementy starszych budowli zostały użyte przy poszerzaniu tarasu w kierunku południowym (odnaleziono je podczas prac archeologicznych rozpoczętych w latach 70. XVIII wieku, w tzw. „rumowisku perskim”). Perykles odbudowę Akropolu powierzył Fidiaszowi, a w pracach uczestniczyli architekci: Iktinos, Mnesikles i Kallikrates.

W 1987 roku akropol ateński został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Tekst pochodzi z artykułu „Akropol ateński” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Akropol ateński zajmuje 5. miejsce na 8134 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 2. wśród 134 obiektów w Grecji. Data powstania — ok. 500 p.n.e., wcześniejsza niż u 99% datowanych obiektów atlasu — jeden z 10 obiektów atlasu powstałych w V wieku p.n.e. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 164 313 razy w ciągu ostatnich 60 dni — więcej niż 99% obiektów atlasu. Według Wikidanych w 2024 roku obiekt odwiedziło około 4 560 000 osób. W promieniu 25 km stoi 5 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Ateny, 1 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Grecja.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗