Pałac Aniczkowski

Pałac Aniczkowski (ros. Аничков дворец) – pałac w Petersburgu przy Newskim Prospekcie, nad Fontanką. Historycznie jedna z rezydencji rodziny carskiej. Wzniesiony w stylu barokowym, był od tego czasu wielokrotnie przebudowywany w nowszych stylach klasycystycznym (elewacje) i eklektycznym (wnętrze).

Tekst pochodzi z artykułu „Pałac Aniczkowski” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Więcej z angielskiej Wikipedii

Pałac, usytuowany na działce należącej wcześniej do Antonio de Vieiry (1682?–1745), wziął swą nazwę od pobliskiego Mostu Aniczkowskiego nad Fontanką. Zaprojektowany dla cesarzowej Elżbiety Rosyjskiej (panującej w latach 1741–1762) w olśniewającym stylu barokowym, pałac stał się znany jako najbardziej okazała prywatna rezydencja epoki Elżbiety Pietrowny. Niektórzy wskazują architektów Bartolomeo Rastrellego i Michaiła Ziemcowa jako autorów projektu, choć nie zostało to jeszcze potwierdzone. Główna fasada wychodzi na rzekę i pierwotnie połączona była z nią kanałem.

Prace budowlane trwały trzynaście lat; gdy ukończono je w 1754 roku, cesarzowa Elżbieta podarowała pałac swojemu faworytowi (i prawdopodobnie mężowi), hrabiemu Aleksiejowi Razumowskiemu. Po jego śmierci w 1771 roku pałac powrócił do korony, jednak Katarzyna Wielka (panująca w latach 1762–1796) podarowała go w 1776 roku swojemu własnemu faworytowi, księciu Potiomkinowi. Architekt Iwan Starow otrzymał zlecenie gruntownej przebudowy pałacu w modnym wówczas stylu neoklasycystycznym, przeprowadzonej w latach 1778–1779. Równocześnie angielski architekt ogrodowy, William Hould, założył regularny park.

Po śmierci Potiomkina (1791) pałac powrócił do korony i zaadaptowano go na potrzeby Gabinetu Jej Cesarskiej Mości.

Ostatnie duże rozbudowy strukturalne miały miejsce za panowania (1801–1825) cesarza Aleksandra I, kiedy Quarenghi wzniósł Gabinet Cesarski wzdłuż Newskiego Prospektu. Ta ostatnia budowla powstała w surowym stylu neoklasycystycznym i wielu uważa, że nie współgra z pierwotnym dziełem Rastrellego. Trzy lata później Aleksander I podarował pałac swej siostrze, wielkiej księżnej Helenie Pawłownie – która później, przez małżeństwo, została wielką księżną meklembursko-schwerińską. W 1816 roku Carlo Rossi przedstawił swój projekt przebudowy pałacu, jednak nie został on zrealizowany. Od tego czasu nad budowlą pracowało kilku architektów, a jej wnętrza były nieustannie odnawiane.

Po ślubie w 1866 roku przyszły car Aleksander III wraz z żoną, Marią Fiodorowną, uczynili z Pałacu Aniczkowskiego swoją petersburską rezydencję, co zapewniło mu przebudowę fasady w rozmaitych stylach historycznych.

Tłumaczenie maszynowe artykułu „Anichkov Palace” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Pałac Aniczkowski zajmuje 436. miejsce na 8134 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 22. wśród 145 obiektów w Rosji. Data powstania — 1754, wcześniejsza niż u 17% datowanych obiektów atlasu — jeden z 556 obiektów atlasu powstałych w XVIII wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 11 095 razy w ciągu ostatnich 60 dni — więcej niż 94% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 29 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Petersburg, 2 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Rosja.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗