Izrael · I wiek p.n.e.
Twierdza Antonia zajmuje 516. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 5. wśród 23 obiektów w Izraelu. Data powstania: 37 p.n.e., wcześniejsza niż u 98% datowanych obiektów atlasu, jeden z 16 obiektów atlasu powstałych w I wieku p.n.e. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 8486 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 92% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 6 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Jerozolima, 1 km stąd. Jest jednym z 105 obiektów na mapie regionalnej „Lewant”. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Izrael.
Twierdza Antonia (hebr. מצודת אנטוניה, Mecudat Antonija) – zespół konstrukcji obronnych wybudowanych przez Heroda w 31 p.n.e. na krańcu wschodniej części murów okalających Jerozolimę, w miejscu wcześniejszych umocnień machabejskich. Miała za zadanie bronić dostępu do Świątyni Jerozolimskiej oraz wzmacniać obronę murów od strony północnej, najbardziej narażonej na ewentualnie szturmy. Wyglądem przypominała wieżę, na której rogach ustawiono cztery inne. Trzy z nich miały 25 m wysokości, a czwarta – 35 m. Jej fundamenty znajdowały się na stromej skale wysokiej również na 25 m. W czasach Jezusa służyła jako koszary dla rzymskich żołnierzy. Nazwa ma ścisły związek z patronem Heroda – Markiem Antoniuszem. Została zniszczona przez wojska Tytusa podczas oblężenia Jerozolimy w roku 70. Istnieją przypuszczenia, iż na jej terenie podczas święta Paschy mógł przebywać Poncjusz Piłat.
Tekst pochodzi z artykułu „Twierdza Antonia” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Więcej z angielskiej Wikipedii
Herod (panował w latach 37 – ok. 4 p.n.e.) zbudował twierdzę, by chronić Świątynię.
Nazwał ją na cześć swojego patrona Marka Antoniusza (83–30 p.n.e.).
Twierdza była jedną z ostatnich twierdz Żydów podczas oblężenia Jerozolimy (70 n.e.), gdy zniszczono Drugą Świątynię.
Data budowy jest sporna, ponieważ nazwa sugeruje, że Herod wzniósł Antonię jeszcze przed klęską Marka Antoniusza w starciu z Oktawianem w latach 31–30 p.n.e. i samobójstwem Marka Antoniusza w 30 p.n.e. Herod słynął jako zręczny dyplomata i pragmatyk, który zawsze stawał po stronie zwycięzcy i „człowieka rządzącego” Rzymem. Trudno jest pogodzić tę datę z przypuszczalną datą budowy Świątyni Herodiańskiej.
Tradycyjnie chrześcijanie od wieków wierzyli, że w okolicach twierdzy Antonia znajdowało się praetorium Poncjusza Piłata, gdzie Jezus był sądzony za zdradę stanu. Opierało się to na założeniu, że obszar rzymskich płyt kamiennych odkryty pod Kościołem Skazania i Klasztorem Sióstr Syjonu był „brukiem”, który Ewangelia Jana 19:13 opisuje jako miejsce procesu Jezusa.
Pierre Benoit, były profesor studiów nowotestamentowych w École Biblique, ponownie przeanalizował wyniki wszystkich wcześniejszych badań północno-zachodniego stoku Haram, badań archeologicznych miejsc należących do katolików w tym rejonie (Klasztor Sióstr Syjonu, Klasztor Biczowania i Klasztor św. Anny Białych Ojców), a także wykopalisk na północ od Basenu Struthion, i opublikował w 1971 roku swoje wnioski: badania archeologiczne wskazują, że około stulecia po przypuszczalnym czasie śmierci Jezusa obszar ten odbudowano jako wschodnie z dwóch forum należących do nowego miasta zapoczątkowanego przez Hadriana około 130 roku n.e., Aelia Capitolina, i możliwe jest, że po zniszczeniu twierdzy Antonia podczas oblężenia w 70 roku n.e. jej płyty brukowe ponownie wykorzystano na forum Hadriana.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Antonia Fortress” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →