Twierdza Bobrujsk

Twierdza Bobrujsk – wzniesiona w 1810 r. jako jeden z obiektów nowej linii obronnej na zachodniej granicy Cesarstwa Rosyjskiego.

Wstępny projekt umocnień opracował inż. wojsk. Teodor Narbutt, a wersję ostateczną – inż. wojsk. Carl Opperman. Zbudowano ziemno-drewnianą cytadelę o narysie półowalu, z sześcioma bastionami i dwoma półbastionami oraz trzema murowanymi bramami. Na południe od cytadeli wzniesiono ziemne Umocnienie Górskie.

W okresie lipiec-wrzesień 1812 r. twierdza była blokowana przez korpus polski pod dowództwem gen. Jana H. Dąbrowskiego. W latach 1819–1825 przeprowadzono modernizację umocnień (projekt gen. ppor. Carla Oppermana). Przekształcono narys cytadeli na poligonalny, w miejscu Umocnienia Górskiego wzniesiono poligonalne, ziemno-murowane Umocnienie „Fryderyk Wilhelm”, a na zachód od niego – murowaną wieżę artyleryjską „Hrabia Opperman”. Na północ od cytadeli powstały murowano-ziemne lunety „A” i „B”. W latach 60. XIX w. twierdza zaczęła tracić znaczenie. W 1886 r. przemianowano ją na twierdzę–skład, a w 1897 r. formalnie skasowano.

Text adapted from “Twierdza Bobrujsk” on Wikipedia, CC BY-SA 4.0.

Twierdza Bobrujsk zajmuje 2393. miejsce na 3813 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 13. wśród 17 obiektów na Białorusi. Powstał w 1810 i jest starszy niż 13% datowanych obiektów atlasu — jeden z 270 obiektów atlasu powstałych w XIX wiek. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Białoruś.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗