Servantikar

Sarvandikar (orm. Սարվանդիքար), zapisywany też jako Sarvanda k'ar (tur. Savranda). Był frankijskim zamkiem Savranda i oficjalnie znany jest dziś jako Savranda Kalesi. Miejsce to średniowieczny zamek w dawnym ormiańskim Królestwie Cylicji, położony w tureckiej prowincji Osmaniye, około 115 kilometrów na wschód od Adany.

Sarvandik'ar lub Sarvandakar (orm. Սարվանդաքար) w starym języku ormiańskim oznacza „skalisty płaskowyż”. Osadnicy tureccy nazywali tę fortecę Savranda.

Savranda została zbudowana w celu strzeżenia południowego krańca przełęczy Aman (zwanej też Bramami Syryjskimi). Forteca posiada dwa oddzielne przedzamcza, silnie ufortyfikowane wieżami i solidnymi murami obwodowymi wzdłuż flanki wschodniej i południowej, chronione od północy i zachodu przez strome, skaliste urwiska. Choć zdarzały się krótkie okresy okupacji bizantyjskiej, zamek jest przede wszystkim budowlą ormiańską, wzniesioną na zlecenie jej frankijskich panów. Pierwsza szczegółowa ocena historyczna i archeologiczna, obejmująca opracowany plan całego kompleksu, została ukończona w 1979 roku przez R. W. Edwardsa.

Kompleks ten charakteryzuje się nieregularnym planem, starannie dostosowanym do wychodni skalnej, a także okrągłymi wieżami, załamanym wejściem oraz piękną boniowaną kamieniarką. Ponadto niewielka kaplica została wbudowana w mur obwodowy tuż na południe od budynku bramnego. W 1977 roku rząd turecki rozpoczął budowę zapory i elektrowni wodnej na południowym krańcu przełęczy. Zanim zniszczono średniowieczną wieś leżącą poniżej zamku, opublikowano jej krótki opis.

Zamek Savranda wzmiankowano w 1069 roku, gdy oddział Seldżuków przemierzał okolice Amanu w pobliżu zamku i jego bizantyjskiego garnizonu. Podczas pierwszej krucjaty wojska Tankreda, księcia Galilei, zajęły fortecę, a w latach 1101–1102 więziono w niej Rajmunda z Saint-Gilles. W 1135 roku baron rubenidzki Lewon I zdobył fort. Rok później sam Lewon dostał się do niewoli Franków i został uwolniony dopiero po zapłaceniu znacznego okupu, obejmującego również Savrandę. Po podobnych wymianach własności między 1172 a 1185 rokiem zamek stał się trwałym posiadaniem ormiańskim barona Smbata z rodu Hethumidów i jego spadkobierców od lat 90. XII wieku do 1298 roku. Wówczas mamelucy tymczasowo zajęli Savrandę, a w 1337 roku powrócili, by na stałe zakończyć ormiańskie zwierzchnictwo.

Tłumaczenie maszynowe artykułu „Sarvandikar” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Servantikar zajmuje 4432. miejsce na 8134 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 60. wśród 129 obiektów w Turcji. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Gaziantep, 82 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Turcja.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗