Włochy · I wiek
CastelBrando zajmuje 4009. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 303. wśród 555 obiektów we Włoszech. Data powstania: 46, wcześniejsza niż u 98% datowanych obiektów atlasu, jeden z 33 obiektów atlasu powstałych w I wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 1700 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 65% obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Wenecja, 61 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Włochy.
Castel Brando – średniowieczny zamek położony na skałach wapiennych-dolomicie na wysokości 370 m n.p.m., z okien roztacza się widok na wioski Cison di Valmarino i Valmareno w północnych Włoszech.
Tekst pochodzi z artykułu „CastelBrando” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Więcej z angielskiej Wikipedii
CastelBrando zbudowano pierwotnie w czasach rzymskich jako fortecę obronną, mającą chronić ważne szlaki łączności między północnymi Włochami a krajami po drugiej stronie Alp. Pierwotnie stacjonował tu garnizon chroniący teren między rzekami Piave i Livenza, ułatwiając bezpieczną budowę przedalpejskiego odcinka Via Claudia Augusta, ważnej rzymskiej drogi łączącej dolinę Padu z Recją (dzisiejszą Austrią). Pierwotny castrum, pochodzący z 46 roku n.e., jest widoczny do dziś. Podczas niedawnych wykopalisk archeologicznych odkryto w obrębie castrum piec chlebowy o średnicy 3 m, pochodzący z tego samego okresu. Odkryto również pierwotne łaźnie rzymskie, jak i oryginalne rury akweduktu, którym doprowadzano wodę z trzech pobliskich naturalnych źródeł. Źródła te wciąż zasilają zamek w wodę.
W okresie wędrówek ludów forteca stała się ważnym punktem obronnym przed najazdami barbarzyńców. Na przestrzeni wieków zamek był wielokrotnie rozbudowywany i odnawiany. W XIII wieku, gdy należał do rodu Da Camino, mieszkającego tam w latach 1233–1335, zamek znacząco rozbudowano. Dodano wówczas otaczające zamek okazałe blanki w stylu gwelfsko-gibelińskim oraz zbudowano centralną wieżę. Gherardo III da Camino, wielki włoski pan feudalny i wódz wojskowy, urodził się w zamku w 1240 roku.
Własność zamku przeszła następnie na Republikę Wenecką, która nadała lenno zamku najpierw Marinowi Falierowi, a potem kondotierom Giovanniemu Brandolino i Erasmowi da Narni, zwanemu „Gattamelata”. Po upadku Republiki Weneckiej w 1797 roku zamek przeszedł na potomków Giovanniego Brandolino i stał się własnością hrabiów Brandolini, starożytnego rodu z Forlì.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „CastelBrando” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →