Hiszpania · XV wiek
Castillo de Belmonte zajmuje 1652. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 59. wśród 606 obiektów w Hiszpanii. Data powstania: 1456, wcześniejsza niż u 46% datowanych obiektów atlasu, jeden z 556 obiektów atlasu powstałych w XV wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 3811 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 82% obiektów atlasu. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Hiszpania.
Castillo de Belmonte to średniowieczny zamek na wzgórzu San Cristobal, tuż za wsią Belmonte, w południowo-zachodniej części prowincji Cuenca w Hiszpanii. Uznano go za zabytek historyczny w ramach Narodowego Skarbu Artystycznego dekretem z 3 czerwca 1931 roku, a obecnie jest Bien de Interés Cultural.
Zbudowano go w drugiej połowie XV wieku na rozkaz Don Juana Pacheco, pierwszego markiza de Villena, w okresie zamieszek i wewnętrznych walk w Królestwie Kastylii - Pacheco chciał więc umocnić swoje terytorium i wznieść wokół niego fortyfikacje, zanim dojdzie do poważniejszych problemów. Prawdopodobnie zatrudnił jako architekta Juana Guasa, który już wcześniej pracował dla niego przy klasztorze Santa María del Parral. Budowę rozpoczęto w 1456 roku, lecz w chwili śmierci Pacheco pozostała ona niedokończona. Jego syn Diego Lopez de Pacheco częściowo kontynuował dzieło ojca, jednak w większości zaniedbał twierdzę.
Twierdza była praktycznie opuszczona między XVII a XVIII wiekiem i na początku XIX wieku znajdowała się w stanie mniej więcej ruiny. Dziedziczka rodu Villena, Eugenia de Guzman, znana lepiej jako cesarzowa Eugenia de Montijo, wraz ze swoim architektem Alejandrem Suredą rozpoczęła w 1857 roku projekt restauracji, zachowując oryginalny styl na zewnątrz, ale unowocześniając wnętrza zgodnie z ówczesną modą - na przykład Sureda użył cegieł w wewnętrznych galeriach wychodzących na dziedziniec. Montijo wydała na projekt ponad 500 000 peset, zanim zakończył się on upadkiem Drugiego Cesarstwa Francuskiego w 1870 roku.
Zamek był następnie przez kilka lat wykorzystywany jako francuski klasztor dominikański. Po odejściu dominikanów, praprawnuk cesarzowej, książę Peñarandy Hernando Fitz-James Stuart e Falco, kontynuował renowację, a nawet zamieszkał w zamku. Później służył jako więzienie dla Partido Judicial de Belmonte oraz jako akademia Onésimo Redondo dla frankistowskiego „Frente de Juventudes”. Popadł w zapomnienie i ponownie zaczął niszczeć, zanim w 1931 roku uznano go za zabytek kultury. Obecnie należy do potomków siostry cesarzowej, Marii Franciski de Sales Portocarrero. Latem 2010 roku został ponownie odrestaurowany i otwarty dla zwiedzających.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Castle of Belmonte (Cuenca)” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →