Rosja · XVIII wiek
Catherine Palace zajmuje 124. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 4. wśród 145 obiektów w Rosji. Data powstania: 1717, wcześniejsza niż u 20% datowanych obiektów atlasu, jeden z 685 obiektów atlasu powstałych w XVIII wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 17 761 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 97% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 18 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Petersburg, 26 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Rosja.
Pałac Katarzyński (ros. Екатерининский дворец, transkr. Jekaterininskij dworiec, wymowa: [jɪkətʲɪˈrʲinʲɪnskʲɪj dvɐˈrʲets]) to pałac w stylu rokoko w Carskim Siole (Puszkinie), położony 30 kilometrów na południe od Sankt Petersburga, w Rosji. Był letnią rezydencją carów rosyjskich. Pałac wchodzi w skład obiektu Światowego Dziedzictwa Sankt Petersburg i związane z nim zespoły zabytków.
Po wojnie północnej Rosja odzyskała majątek zwany Saari Mojs (miejsce wyniesione) lub Sarskaja Myza, położony na wzgórzu o wysokości 65 m. W 1710 roku Piotr Wielki podarował posiadłość swojej żonie Katarzynie I; wieś nosiła początkowo nazwę Sarskoje Sioło, a następnie ostatecznie Carskoje Sioło (Wieś Carska). W 1723 roku Kamienny Pałac Katarzyny I, zaprojektowany przez Johanna Friedricha Braunsteina i wzniesiony przez Johanna Fersterego, zastąpił pierwotny drewniany dom. Był to dwukondygnacyjny, szesnastopokojowy budynek, w którym komnaty państwowe wykończono polerowanym alabastrem, a na piętrze umieszczono gobeliny. W południowo-wschodniej części posiadłości znajdował się ogród zaprojektowany przez Jana Roosena, z tarasami, kamiennymi schodami, parterami, altanami krytymi kratownicą oraz stawami, natomiast po przeciwnej stronie posiadłości mieściła się menażeria.
Za panowania córki Piotra Wielkiego, cesarzowej Elżbiety, Michaił Ziemcow zaprojektował nowy pałac, a prace rozpoczęto w 1744 roku. W 1745 roku uczeń Ziemcowa, Andriej Kwasow, wspólnie z Sawwą Czewakinskim, rozbudował pałac do długości 300 m. Obejmowało to Dom Środkowy, dwa boczne skrzydła, kaplicę oraz Salę Konserwatorium, połączone czterema galeriami z wiszącymi ogrodami. Następnie w 1751 roku Bartolomeo Rastrelli podjął się gruntownej przebudowy, integrując kilka budynków i nadając pałacowi charakterystyczne śnieżnobiałe kolumny, błękitne ściany, złocone sztukaterie, kopuły kaplicy i rzeźby wymagające niemal 100 kg złota.
Wnętrza Rastrellego utrzymane były w stylu barokowym. Wśród wybitnych artystów pracujących nad wystrojem byli rzeźbiarz Johann Franz Dunker, mistrz złotnik Leprince oraz malarz wnętrz Giuseppe Valeriani. Do innych godnych uwagi pomieszczeń należały Sala Chińska z porcelaną i panelami z laki koromandelskiej, Sala Portretowa, Galeria Świetlna oraz Bursztynowa Komnata z bursztynowymi panelami Andreasa Schlütera, przy czym z Wielką Salą, mierzącą 860 metrów kwadratowych, połączono 5 przedpokoi.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Catherine Palace” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →