Złota klatka (część haremu)

Złota klatka (tur. kafes) – rodzaj luksusowego więzienia przeznaczony dla męskich potomków sułtana, niedziedziczących tronu ze względu na wiek, zapoczątkowany przez sułtana Ahmeda, który odmówił wydania rozkazu zabicia swojego młodszego brata Mustafy.

Były to znajdujące się w najdalszej części haremu apartamenty; dostęp do nich mieli jedynie nieliczni: głównie matka lub niania, a także kilkoro niemych sług, ale nikt, kto był zamknięty w złotej klatce, nie mógł pod żadnym pozorem wychodzić na zewnątrz. Wejście do apartamentów było zamurowane, a jedzenie, napoje i opium, traktowane jako remedium na beznadzieję owej egzystencji podawano przez zakratowane okno. W dodatku, aby móc komunikować się z głuchoniemymi niewolnikami, którzy mogli przebywać w apartamentach, więzień musiał nauczyć się podstaw języka migowego. Kobiety, które miały tam wstęp, nie mogły współżyć z książętami z obawy o to, że spłodziliby oni kolejnych pretendentów do sułtańskiego tronu.

Tekst pochodzi z artykułu „Złota klatka (część haremu)” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Złota klatka (część haremu) zajmuje 369. miejsce na 8134 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 9. wśród 129 obiektów w Turcji. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 11 946 razy w ciągu ostatnich 60 dni — więcej niż 94% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 25 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Stambuł, 2 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Turcja.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗