Turcja · V wiek
Palace of Blachernae zajmuje 553. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 16. wśród 128 obiektów w Turcji. Data powstania: ok. 500, wcześniejsza niż u 97% datowanych obiektów atlasu, jeden z 37 obiektów atlasu powstałych w V wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 7830 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 92% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 24 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Stambuł, 3 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Turcja.
Pałac Blachernae (gr. τὸ ἐν Βλαχέρναις Παλάτιον) był cesarską bizantyjską rezydencją w dzielnicy Blachernae, położonej w północno-zachodniej części Konstantynopola (dziś dzielnica Ayvansaray w stambulskiej dzielnicy Fatih, w Turcji). Teren pałacu jest dziś w większości zabudowany, a jedynymi dostępnymi źródłami wiedzy o jego wyglądzie są źródła literackie.
Pałac Blachernae zbudowano na północnych stokach szóstego wzgórza miasta około roku 500. Samo wzgórze zostało częściowo przekształcone, zwłaszcza w późniejszych czasach, a utworzono szereg tarasów podtrzymujących poszczególne budynki kompleksu pałacowego.
Chociaż główną rezydencją cesarską w IV–XI wieku był Wielki Pałac na wschodnim krańcu miasta, pałac Blachernae był czasami wykorzystywany i jest poświadczony w protokołach ceremonialnych zawartych w X-wiecznym dziele De Ceremoniis, czyli Wyjaśnieniu porządku pałacowego, w rozdziałach I.27, I.34, II.9, II.12, autorstwa cesarza Konstantyna VII Porfirogenety (pan. 913–959). W owym czasie obejmował on kilka budowli: salę (triklinos) Anastazjusza, czyli Anastasiakos (Τρίκλινος Ἀναστασιακός), nazwaną na cześć cesarza Anastazjusza I (pan. 491–518), który ją zbudował, salę Oceanu, czyli Okeanos (Τρίκλινος Ὠκεανός), portyk Józefa, czyli Iosephiakos (Πόρτικας Ἰωσηφιακός), oraz salę Dunaju, czyli Danoubios (Τρίκλινος Δανουβιός).
Ta ostatnia łączyła się przez szereg schodów z pobliskim sanktuarium greckiego kościoła prawosławnego Matki Bożej Blachernitissy.
To właśnie tam pod koniec XI wieku cesarz Aleksy I Komnen (pan. 1081–1118) przeniósł swoją główną rezydencję, a on sam oraz jego wnuk Manuel I Komnen (pan. 1143–1180) prowadzili tam wielkie prace, umacniając teren pałacu i wznosząc nowe sale. Manuelowi I przypisuje się w szczególności budowę rozbudowanego zewnętrznego muru oraz kilku wspaniałych nowych sal, takich jak Sala Ireny (nazwana na cześć cesarzowej Ireny Węgierskiej) oraz Polytimos Oikos („Cenna Sala”).
Podczas drugiej krucjaty była to rezydencja, w której cesarz Manuel przyjął Ludwika VII Francuskiego i jego żonę, Eleonorę Akwitańską. W tym czasie kompleks pałacowy zaczęto nazywać „Nowym Pałacem”. Spośród ówczesnych budowli do dziś przetrwało jedynie tak zwane Więzienie Anemasa, stanowiące część podbudowy pałacu.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Palace of Blachernae” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →