Włochy · XIX wiek
Zamek Miramare zajmuje 104. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 10. wśród 555 obiektów we Włoszech. Data powstania: 1860, wcześniejsza niż u 7% datowanych obiektów atlasu, jeden z 705 obiektów atlasu powstałych w XIX wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 37 074 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 99% obiektów atlasu. Według Wikidanych w 2022 roku obiekt odwiedziło około 250 000 osób. W promieniu 25 km stoi 7 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Udine, 55 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Włochy.
Zamek Miramare (wł. Castello di Miramare, niem. Schloss Miramar, słoweń. Grad Miramar) – XIX-wieczna rezydencja pałacowa położona na cyplu Grignano nad Zatoką Triesteńską, około 10 km na północny zachód od centrum Triestu. Została wzniesiona w latach 1856–1860 dla arcyksięcia Ferdynanda Maksymiliana Habsburga, późniejszego cesarza Meksyku, oraz jego żony Charlotty Belgijskiej. Projekt budowli opracował austriacki inżynier i architekt Carl Junker.
Budynek wykonano z jasnego kamienia istryjskiego i ukształtowano w stylu eklektycznym, łączącym elementy architektury średniowiecznej, gotyckiej i renesansowej. Otacza go park o powierzchni około 22 ha, utworzony na pierwotnie niemal pozbawionym roślinności skalistym cyplu. W pałacu zachowały się oryginalne elementy wyposażenia, dekoracje i dzieła sztuki związane z Maksymilianem i Charlottą, a także apartamenty urządzone w latach 30. XX wieku dla Amadeusza Sabaudzkiego-Aosty.
Od 1955 roku w rezydencji działa muzeum historyczne. Współcześnie zamek, park i zabudowania pomocnicze tworzą państwową instytucję kultury Museo storico e il Parco del Castello di Miramare, podlegającą włoskiemu Ministerstwu Kultury i posiadającą autonomię organizacyjną od 2016 roku.
Tekst pochodzi z artykułu „Zamek Miramare” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →