Zamek Miramare

Zamek Miramare (wł. Castello di Miramare, niem. Schloss Miramar, słoweń. Grad Miramar) – XIX-wieczna rezydencja pałacowa położona na cyplu Grignano nad Zatoką Triesteńską, około 10 km na północny zachód od centrum Triestu. Została wzniesiona w latach 1856–1860 dla arcyksięcia Ferdynanda Maksymiliana Habsburga, późniejszego cesarza Meksyku, oraz jego żony Charlotty Belgijskiej. Projekt budowli opracował austriacki inżynier i architekt Carl Junker.

Budynek wykonano z jasnego kamienia istryjskiego i ukształtowano w stylu eklektycznym, łączącym elementy architektury średniowiecznej, gotyckiej i renesansowej. Otacza go park o powierzchni około 22 ha, utworzony na pierwotnie niemal pozbawionym roślinności skalistym cyplu. W pałacu zachowały się oryginalne elementy wyposażenia, dekoracje i dzieła sztuki związane z Maksymilianem i Charlottą, a także apartamenty urządzone w latach 30. XX wieku dla Amadeusza Sabaudzkiego-Aosty.

Od 1955 roku w rezydencji działa muzeum historyczne. Współcześnie zamek, park i zabudowania pomocnicze tworzą państwową instytucję kultury Museo storico e il Parco del Castello di Miramare, podlegającą włoskiemu Ministerstwu Kultury i posiadającą autonomię organizacyjną od 2016 roku.

Text adapted from “Zamek Miramare” on Wikipedia, CC BY-SA 4.0.

Zamek Miramare zajmuje 168. miejsce na 3813 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 10. wśród 294 obiektów we Włoszech. Powstał w 1860 i jest starszy niż 8% datowanych obiektów atlasu — jeden z 270 obiektów atlasu powstałych w XIX wiek. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Włochy.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗