Domus Aurea

Złoty Dom Nerona (łac. Domus Aurea) – rzymski pałac cesarza Nerona zlokalizowany pomiędzy wzgórzami Palatynu i Eskwilinu.

Prace budowlane zostały rozpoczęte w 64 r. i były prowadzone do roku 68. Przerwano je po śmierci cesarza. Z uwagi na dużą niepopularność tej inwestycji wśród mieszkańców Rzymu – wysokie koszty związane między innymi z szokującym współczesnych przepychem wystroju, przedsięwzięcie nigdy nie zostało ukończone. Do naszych czasów przetrwały starożytne opisy i pozostałości odkryte podczas prac wykopaliskowych prowadzonych w okresie renesansu. Odkrywcy z XVI wieku sądzili, że natrafili na naturalne groty i nazwali je Grotte di Roma. Pozostałości budowli zostały odnalezione pod innymi budowlami ze starożytności i średniowiecza.

Dom Nerona został zaprojektowany przez architektów Sewerusa i Celera. Kompleks wzorowany był na zabudowie miejskiej willi i zajmował obszar około 100 ha. Wzdłuż elewacji o łącznej długości około 1,50 km zbudowano portyki. Prowadziły one do trapezoidalnego westybulu, w którym umieszczono ogromnych rozmiarów posąg Nerona (colossus Neronis), który za panowania Wespazjana, po dodaniu promienistej korony, został przerobiony na posąg Sola (colossus Solis). Za nim znajdowała się sala o złoconym sklepieniu. W części wschodniej odkryto oktagonalną salę nakrytą kopułą. Wśród licznych pomieszczeń umieszczono nimfajony z wodą słoną i słodką, sale o skomplikowanej konstrukcji i zróżnicowanym kształcie. Wraz z budową Złotego Domu przebudowano także Via Sacra, dodając do niej dwustronną kolumnadę. Droga ta dochodziła do pałacu, a jej część została w niego włączona.

W odkrytych salach odnaleziono liczne stiukowe dekoracje, malowidła w stylu podobnym do dekoracji odkrytych w Pompejach. Były ich dwa rodzaje:

niewielkie obrazy pejzażowe, namalowane na gładkich ścianach ozdobione delikatnym ornamentem; część obrazów, nawiązujących do modnego wcześniej stylu egiptyzującego, przedstawiała kompozycje pełne fantastycznych stworów; malowidła te zostały nazwane „groteskami” od rzymskich grot (w czasach późniejszych określenie groteska nabrało nieco innego znaczenia); malarstwo iluzjonistyczne w formie głębokich prześwitów, powiększających optycznie wnętrza. Przedstawiano na nich perspektywicznie elementy architektury.

Dekoracje Złotego Domu zostały wzbogacone złoceniami i inkrustacją z pasty szklanej oraz sztukaterią.

Tekst pochodzi z artykułu „Domus Aurea” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Domus Aurea zajmuje 121. miejsce na 8134 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 11. wśród 487 obiektów we Włoszech. Data powstania — 64, wcześniejsza niż u 98% datowanych obiektów atlasu — jeden z 21 obiektów atlasu powstałych w I wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 34 534 razy w ciągu ostatnich 60 dni — więcej niż 99% obiektów atlasu. Według Wikidanych w 2022 roku obiekt odwiedziło około 61 000 osób. W promieniu 25 km stoi 70 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Rzym, 1 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Włochy.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗