Włochy · XV wiek
Palazzo Ducale (Urbino) zajmuje 608. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 45. wśród 555 obiektów we Włoszech. Data powstania: 1472, wcześniejsza niż u 45% datowanych obiektów atlasu, jeden z 556 obiektów atlasu powstałych w XV wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 7323 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 91% obiektów atlasu. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Włochy.
Palazzo Ducale (pl. „pałac książęcy”) – renesansowa budowla we włoskim mieście Urbino w regionie administracyjnym Marche. Jeden z najważniejszych pomników wczesnego renesansu we Włoszech został umieszczony na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Mieści się przy Placu Księcia Federica.
Tekst pochodzi z artykułu „Palazzo Ducale (Urbino)” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Więcej z angielskiej Wikipedii
Budowę Pałacu Książęcego rozpoczęto dla księcia Federica III da Montefeltro około połowy XV wieku, na zlecenie florentyńczyka Maso di Bartolomeo. Nowa budowla obejmowała istniejący wcześniej Pałac Jole. Skalisty, wystający fragment wzgórza był nie do zdobycia w oblężeniu, lecz stanowił problem przy wykuwaniu fundamentów pałacu. Dlatego zatrudniono wybitnego budowniczego twierdz, Luciana Lauranę z Dalmacji, by zbudował podbudowę; Laurana opuścił jednak Urbino, zanim rozpoczęto prace nad częścią mieszkalną pałacu. Po odejściu Laurany, projektant lub projektanci Pałacu Książęcego nie są znani z pewnością. Wiodący architekt dojrzałego renesansu, Donato Bramante, pochodził z Urbino i mógł pracować przy dokończeniu pałacu.
Pałac Książęcy znany jest jako miejsce rozmów, które Baldassare Castiglione przedstawia jako mające miejsce w Sali Czuwań w 1507 roku, w swojej Księdze dworzanina.
Pałac był użytkowany jako budynek rządowy aż do XX wieku, mieszcząc archiwa miejskie i biura oraz publiczne zbiory antycznych inskrypcji i rzeźb (Galleria Nazionale delle Marche, patrz niżej). Zakończone w 1985 roku prace restauracyjne udostępniły zwiedzającym rozległą sieć podziemi.
Pałac Książęcy zawierał kilka pomieszczeń odzwierciedlających oddanie Federica studiom klasycznym i humanistycznym oraz służących jego codziennej rutynie, obejmującej odwiedziny w pałacowym lararium i lekturę literatury greckiej. Te uczone i wyraźnie pogańskie akcenty były nietypowe dla średniowiecznego palazzo.
Centralnym elementem tego planu jest studiolo (niewielki gabinet do kontemplacji), pomieszczenie o wymiarach zaledwie 3,60 x 3,35 m, zwrócone tyłem do miasta Urbino, a przodem ku wiejskim posiadłościom księcia. Jego pięknie wykonana intarsja drewniana, otaczająca użytkownika pomieszczenia iluzjonistycznymi półkami, ławkami i uchylonymi drzwiami z kraty trompe-l'œil, prezentująca symboliczne przedmioty reprezentujące sztuki wyzwolone wyłaniające się ze ścian, jest najsłynniejszym przykładem tego włoskiego rzemiosła intarsjatorskiego.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Ducal Palace, Urbino” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →