Włochy · XVI wiek
Palazzo Marino zajmuje 2139. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 156. wśród 555 obiektów we Włoszech. Data powstania: 1557, wcześniejsza niż u 36% datowanych obiektów atlasu, jeden z 887 obiektów atlasu powstałych w XVI wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 2478 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 74% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 18 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Mediolan, 1 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Włochy.
Palazzo Marino to szesnastowieczny pałac położony przy Piazza della Scala, w centrum Mediolanu, we Włoszech. Od 9 września 1861 roku pełni funkcję ratusza miasta. Graniczy z Piazza San Fedele, Piazza della Scala, Via Case Rotte i Via Tommaso Marino.
Budowę pałacu zlecił Tommaso Marino, bogaty szesnastowieczny genueński bankier i kupiec. W 1781 roku stał się własnością państwa.
Pałac wzniesiono w latach 1557–1563 dla Tommasa Marino. Zaprojektował go architekt Galeazzo Alessi z Perugii. Jego główna fasada zwrócona była pierwotnie ku Piazza San Fedele, gdyż Piazza della Scala stanowiła wówczas gęstwinę średniowiecznych domów. Budowę spowalniał niekiedy opór mieszkańców, którzy zachowywali bardzo konserwatywne podejście do architektury centrum Mediolanu.
Wielu rzeźbiarzy z Fabbrica del Duomo brało udział w dekoracji pałacu. Na dziedzińcu wzniesiono rzeźby przedstawiające Prace Herkulesa oraz Metamorfozy. Sufit głównej sali (znanej dziś jako „Salone dell'Alessi”) zdobiły freski i sztukaterie przedstawiające Zaślubiny Amora i Psyche autorstwa Andrei Seminiego i Ottavia Seminiego.
Cztery narożniki sufitu ozdobiono ponadto obrazami Aurelia Bussa przedstawiającymi alegorie czterech pór roku. Ściany zdobiły dalsze freski oraz płaskorzeźby o tematyce mitologicznej, takie jak Muzy, Bachus, Apollo i Merkury autorstwa Ottavia Seminiego. Płaskorzeźby przedstawiają historię Perseusza.
Gdy Marino zmarł, pozostawiając rodzinę w bankructwie, pałac stał się własnością państwa, lecz w 1632 roku sprzedano go innemu bankierowi, Carlowi Omodeiemu. Ród Omodei nigdy nie zamieszkał w pałacu, który zachował swą pierwotną nazwę „Marino” i był wynajmowany kolejnym znanym mediolańczykom.
W 1781 roku pałac ponownie wykupiło państwo (znaczącą rolę w przekonaniu władz do jego zakupu odegrał znamienity mediolański uczony Pietro Verri) i stał się siedzibą urzędów administracyjnych i skarbowych. Następnie odrestaurowano go pod nadzorem architekta Giuseppe Piermariniego, odpowiedzialnego za odnowienie całej okolicy.
W 1848 roku, po Pięciu Dniach Mediolanu, pałac tymczasowo pełnił funkcję siedziby nowego rządu Lombardii. Ostatecznie 19 września 1861 roku wybrano go na ratusz Mediolanu.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Palazzo Marino” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →