Włochy · XV wiek
Pałac Medyceuszy zajmuje 250. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 18. wśród 555 obiektów we Włoszech. Data powstania: ok. 1500, wcześniejsza niż u 42% datowanych obiektów atlasu, jeden z 556 obiektów atlasu powstałych w XV wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 16 543 razy w ciągu ostatnich 60 dni, więcej niż 97% obiektów atlasu. Według Wikidanych w 2022 roku obiekt odwiedziło około 190 000 osób. W promieniu 25 km stoi 19 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Florencja, 1 km stąd. Jest jednym z 42 obiektów na mapie regionalnej „Toskania”. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Włochy.
Pałac Medyceuszy (wł. Palazzo Medici-Riccardi) – pałac we Florencji, zbudowany w latach 1444–1462 dla Cosimo de' Medici na podstawie projektu Michelozza. W 1517 zostały dodane okna po obu stronach wejścia, zaprojektowane przez Michała Anioła.
Był domem rodowym Medyceuszy do 1540, kiedy Cosimo I Medici przeniósł się do pałacu Vecchio. Jego skromna fasada, wykończona ciosanym kamieniem, wywarła wpływ na projekty innych, późniejszych, pałaców florenckich. Wewnątrz udostępniona są dla zwiedzających dwa pomieszczenia:
kaplica Trzech Króli (wł. Cappella dei Magi), w której znajduje się trzy-częściowy fresk Benozzo Gozzoliego.
sala di Luca Giordano, nazwana od autora fresków z 1683 roku przedstawiających apoteozę rodu Medyceuszów.
Ponadto wewnątrz pałacu można podziwiać wiele rzeźb w tym Orfeusza Bandinellego.
W budynku mieści się również Biblioteca Riccardiana,założona w XVI wieku, a udostępniona w 1715. W zbiorach znajduje się wiele cennych rękopisów, w tym Boska komedia Dantego.
Tekst pochodzi z artykułu „Pałac Medyceuszy” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Więcej z angielskiej Wikipedii
Pałac zaprojektował Michelozzo di Bartolomeo dla Kosmy de' Medici, głowy bankowego rodu Medyceuszy, a wzniesiono go w latach 1444–1484. Znany był z kamiennego kamieniarstwa, obejmującego elementy architektoniczne takie jak boniowanie i ciosane kamienie. Zastosowany tu trójdzielny podział elewacji wyraża renesansowego ducha racjonalności, porządku i klasycyzmu w ludzkiej skali. Ten trójdzielny podział podkreślają poziome gzymsy kordonowe, dzielące budynek na kondygnacje o malejącej wysokości. Przejście od boniowanego muru parteru do delikatniej wykończonego kamieniarstwa trzeciego piętra sprawia, że budynek wydaje się coraz lżejszy i wyższy w miarę jak wzrok wędruje ku masywnemu gzymsowi wieńczącemu i wyraźnie zamykającemu bryłę budynku.
Michelozzo w swym projekcie pałacu inspirował się zarówno zasadami klasycznej architektury rzymskiej, jak i wpływami Brunelleschiego. W okresie renesansowego odrodzenia kultury klasycznej elementy starożytnego Rzymu były często powielane w architekturze, zarówno w budowlach, jak i w malarstwie. W Palazzo Medici Riccardi boniowanie muru oraz gzyms miały swoje precedensy w praktyce rzymskiej, jednak w całości budowla wygląda wyraźnie florencko, w odróżnieniu od jakiejkolwiek znanej budowli rzymskiej.
Podobnie architekt wczesnego renesansu Brunelleschi stosował techniki rzymskie i wywarł wpływ na Michelozza. Otwarty dziedziniec z kolumnadą, znajdujący się w centrum planu pałacu, ma swe korzenie w klasztornych krużgankach, które wywodzą się z rzymskich perystyli. Niegdyś otwarta narożna loggia oraz fronty sklepowe wychodzące na ulicę zostały zamurowane w XVI wieku. Zastąpiono je nietypowymi „klęczącymi oknami” Michała Anioła na parterze (finestre inginocchiate), z przesadzonymi wolutowymi konsolami pozornie podpierającymi parapet, oprawionymi w edikulę z frontonem – motyw powtórzony w jego nowym głównym wejściu. Nowe okna wstawiono w to, co wygląda na zamurowane wypełnienie pierwotnego łukowego otworu – manierystyczny środek wyrazu, po który wielokrotnie sięgał Michał Anioł i inni.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Palazzo Medici Riccardi” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →