Palazzo Strozzi

Palazzo Strozzi – florencki, renesansowy pałac zaprojektowany przez Benedetta da Maiano i wybudowany w latach 1489–1538 na polecenie bankiera Filippa Strozziego Starszego z patrycjuszowskiej rodziny Strozzich.

W dolnej części elewacji znajduje się portal zamknięty szerokim łukiem, po jego bokach rząd prostokątnych okien. Wyżej, pomieszczenia dwóch pięter oświetlają dwudzielne okna w górnej części zamknięte łukami. Budynek wieńczy podwójny, ząbkowany gzyms zaprojektowany przez Simona del Pollaiolo, zwanym Il Cronaca. Płaszczyzny kamiennej, rustykalnej elewacji zdobi boniowanie.

Przez portal i znajdującą się za nim sień wchodzi się na prostokątny, wewnętrzny dziedziniec otoczony krużgankami usytuowanymi w trzech poziomach. Stanowią one układ komunikacyjny umożliwiającymi dostęp do poszczególnych pomieszczeń. Loggie pięter są zamknięte oknami.

Tekst pochodzi z artykułu „Palazzo Strozzi” w Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Więcej z angielskiej Wikipedii

Budowę pałacu rozpoczęto w 1489 roku pod kierunkiem Benedetta da Maiano, dla Filippa Strozziego Starszego, rywala rodu Medyceuszy, który powrócił do miasta w listopadzie 1466 roku i pragnął najwspanialszego pałacu, by potwierdzić trwałą pozycję swojej rodziny, a być może, co ważniejsze, złożyć polityczną deklarację własnego statusu. W latach 70. XV wieku nabyto i wyburzono wiele innych budynków, by zapewnić dość miejsca pod nową budowlę. Giuliano da Sangallo wykonał drewniany model projektu. Filippo Strozzi zmarł w 1491 roku, na długo przed ukończeniem budowy w 1538 roku. Książę Cosimo I de' Medici skonfiskował pałac w tym samym roku i nie zwrócił go rodzinie Strozzich przez kolejne trzydzieści lat. Pałac wychodzi na historyczną Via de' Tornabuoni.

Palazzo Strozzi jest przykładem architektury cywilnej, z boniowaniem inspirowanym Palazzo Medici, lecz o bardziej harmonijnych proporcjach. W przeciwieństwie do Pałacu Medyceuszy, umieszczonego na działce narożnej i posiadającego tylko dwie fasady, ten budynek, otoczony ulicami ze wszystkich czterech stron, jest budowlą wolnostojącą. Wprowadziło to nowy w architekturze renesansowej problem, wynikający z nowo odczuwanej potrzeby wewnętrznej symetrii planu: jak zintegrować oś poprzeczną. Plan Palazzo Strozzi jest rygorystycznie symetryczny wzdłuż obu osi, z wyraźnie zróżnicowaną skalą głównych pomieszczeń.

Pałac posiada sparowane okna z laskowaniem (bifora); klińce łuków wydłużają się w miarę wznoszenia się ku zwornikowi - szczegół często kopiowany w oknach łukowych osadzonych w boniowaniu w architekturze renesansowego odrodzenia. Dominujący gzyms jest typowy dla florenckich pałaców tamtej epoki.

Pałac pozostał nieukończony przez Simone del Pollaiolo (il Cronaca), który kierował budową do 1504 roku. Również Cronaca zaprojektował cortile, czyli centralny dziedziniec otoczony arkadami, inspirowany dziełem Michelozza.

Słynne są kute z żelaza przedmioty zwane ferro, zdobiące budynek. Wiele z tych okuć budynku, takich jak uchwyty na flagi, stojaki na pochodnie, zaczepy, latarnie i kinkiety, zdobi zewnętrzną część pałacu i jego narożniki, spełniając zarazem funkcjonalne potrzeby ówczesnych czasów.

Tłumaczenie maszynowe artykułu „Palazzo Strozzi” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.

Palazzo Strozzi zajmuje 466. miejsce na 8134 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 31. wśród 487 obiektów we Włoszech. Data powstania — 1489, wcześniejsza niż u 46% datowanych obiektów atlasu — jeden z 455 obiektów atlasu powstałych w XV wieku. Artykuły o tym obiekcie w Wikipedii otwarto 7307 razy w ciągu ostatnich 60 dni — więcej niż 90% obiektów atlasu. W promieniu 25 km stoi 17 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Florencja, 1 km stąd. Jest jednym z 35 obiektów na mapie regionalnej „Toskania”. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Włochy.

Zobacz na interaktywnej mapie zamków →

Przeczytaj całą historię w Wikipedii ↗