Włochy · XVI wiek
Palazzo Schio zajmuje 5105. miejsce na 9040 w rankingu rozpoznawalności zamków tego atlasu i 366. wśród 555 obiektów we Włoszech. Data powstania: 1574, wcześniejsza niż u 34% datowanych obiektów atlasu, jeden z 887 obiektów atlasu powstałych w XVI wieku. W promieniu 25 km stoi 10 innych obiektów atlasu. Najbliższy przewodnik na jednodniowy wypad to Vicenza, 1 km stąd. Zobacz w statystykach zamków, jak wypada Włochy.
Palazzo Schio (znany również jako Palazzo Schio Vaccari Lioy Angaran) to XVI-wieczny pałac patrycjuszowski w Vicenzy, w północnych Włoszech, którego fasadę zaprojektował w 1565 roku włoski architekt renesansowy Andrea Palladio.
W 1565 roku Palladio zaprojektował dla Bernarda Schio fasadę jego domu w Vicenzy, w okolicy Ponte Pusterla. Ponieważ Palladio był w tych latach zajęty serią projektów weneckich, wymagających jego niemal stałej obecności w stolicy Republiki Weneckiej, nadzór nad pracami budowlanymi przy Palazzo Schio stał się na tyle rozproszony, że kierujący wykonawstwem majster budowlany przerwał prace z braku jasnych instrukcji.
Po śmierci Bernarda jego wdowa nie wykazywała zainteresowania ukończeniem prac, które zakończył dopiero brat Bernarda, Fabrizio, w latach 1574–75, po tym jak kamienie i inne materiały budowlane długo leżały spiętrzone na dziedzińcu willi.
Po rodzie Schio budynek nabyły inne szlacheckie rody Vicenzy: Vaccari, następnie Lioy, a później Angaran. Pałac odrestaurowano – z pewnymi zmianami – przez szlachcica Carla Angarana w 1825 roku, o czym świadczy łacińska inskrypcja pod górnym gzymsem:
CAROLVS ANGARAN P.[atricius] V.[icentinus] REST.[auravit] MDCCCXXV
Reprezentacyjna fasada budynku od strony ulicy jest stosunkowo wąska. Na piano nobile Palladio zdecydował się na podział na trzy arkady o równej szerokości, oddzielone czterema półkolumnami z kapitelami korynckimi, wolnymi na trzech czwartych wysokości muru, których podstawa zintegrowana jest z zawieszeniem cokołu.
Przestrzenie między kolumnami zajmują trzy okna z wystającym balkonem, każde zwieńczone trójkątnym frontonem w silnym wysunięciu. Trzy okna wycięte we fryzie architrawu, przeznaczone do oświetlania spichlerza i zamurowane w 1825 roku, zajmowały górny kraniec. Fasadę ożywia też gra światła i cienia, uzyskana poprzez wielowarstwową artykulację przy użyciu kolumn, gzymsów oraz okien balkonowych i naczółków. Podstawa cokołu pokryta jest boniowaniem. Architekt przełamuje względną monotonię faktury boni łukiem loggii wejściowej, a zwłaszcza trapezowatym podłożem otaczającym dwa boczne otwory poniżej.
Tłumaczenie maszynowe artykułu „Palazzo Schio” w angielskiej Wikipedii, CC BY-SA 4.0.
Zobacz na interaktywnej mapie zamków →